Υπάρχουν οι συναυλίες όπως αυτές, για παράδειγμα, των Metallica που είναι χάρμα ιδέσθαι, υπάρχουν και οι συναυλίες sweetheart όπως αυτή που έδωσε η Patti Smith, το βράδυ της Παρασκευής 15ης Μαΐου, στο Δημοτικό Θέατρο Θέατρο Λυκαβηττού.
Πενήντα ένα χρόνια μετά το εμβληματικό της άλμπουμ «Horses» -θα τα κλείσει για την ακρίβεια στις 10 Νοεμβρίου- η αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, ποιήτρια, εικαστικός, ακτιβίστρια με το κουαρτέτο της, στο κατάμεστο θέατρο – sold out η συναυλία – παρήγαγε κατ΄αρχάς Πολιτισμό.
Φωτό: Αφροδίτη Ζαγγανά
Με βάση τα τραγούδια παρουσίασε ουσιαστικά τον κόσμο της, το σύμπαν της, μίλησε για την ελευθερία, ατομική και ομαδική, υπερτόνισε ότι οι άνθρωποι έχουν την δύναμη στα χέρια τους «People have the power», ένωσε τη φωνή της όταν οι θεατές φώναξαν «Free Palestine».
Ηρωίδα μοντέρνας τραγωδίας
Με την σκηνή, στο κέντρο του θεάτρου, στον κυκλικό χώρο της ορχήστρας -εκεί που κάποτε στεκόταν ο χορός της αρχαίας τραγωδίας- ουσιαστικά και πρακτικά μετατόπισε την μουσική στην καρδιά του χώρο, χωρίς να υπάρχουν «σύνορα» μεταξύ αυτής (και των μουσικών της) και του κοινού.
Φωτό: Αφροδίτη Ζαγγανά
Εμφανίστηκε ως ηρωίδα μοντέρνας τραγωδίας όπου η μουσική υπηρετούσε τον λόγο και ο λόγος την μουσική. Δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίστηκε η Patti Smith ενώπιον του ελληνικού κοινού και από αυτό που φάνηκε δεν θα είναι ούτε και η τελευταία. Αυτή της Παρασκευής ήταν περισσότερο ζεστή και ανθρώπινη, κάτι που φάνηκε από το πρώτο κιόλας τραγούδι της το «Dancing Barefoot». Οι θεατές δεν ήθελαν και πολύ για να εκδηλώσουν την αγάπη του προς το πρόσωπό της. Από κει και πέρα ό,τι εξελίχθηκε ήταν οικογενειακή υπόθεση.
Ροκ, ποίηση και πολιτική
Ροκ και ποίηση βάδισαν χέρι -χέρι το βράδυ της Παρασκευής με όχημα τραγούδια όπως είναι τα «Ghost Dance», «Space Monkey» και το «Revenge» ή η διασκευή στο «Crystal Ship» των Doors. Κάθε τραγούδι έδινε όλο και περισσότερο ώθηση στο κοινό έδινε όλο και περισσότερο ώθηση στην Patti Smith και τους μουσικούς της -μεταξύ αυτών ήταν και ο γιός της Jackson Smith.
Λίγο πριν κλείσει τα 80 της χρόνια -γεννήθηκε 30 Δεκεμβρίου 1946- η Patti Smith – συνεχίζει να είναι πολιτική προσωπικότητα ενώ η τραχιά φωνή της, άλλοτε συναισθηματική και άλλοτε επική έκανε το κάθε τραγούδι να ακούγεται ως πολιτικό κάλεσμα.
Φωτό: Αφροδίτη Ζαγγανά
Το εμβληματικό «Because the Night» σε συνεργασία με τον Bruce Springsteen ή το «People Have the Power» που έγραψε μαζί με τον σύζυγο της, Fred Sonic Smith, συνεχίζουν να παραμένουν ύμνοι και να τσιγκλούν το κοινό. Όπως άλλωστε συνέβη προς το τέλος της συναυλίας, όταν πολλοί ήταν εκείνοι που άφησαν την θέση τους, έφθασαν κάτω από την σκηνή, σπάζοντας τα μέχρι τότε σύνορα, φέρνοντας το ροκ στη φυσιολογική του θέση.
Συγκινητική ήταν και η ερμηνεία του «Isn’t It a Pity» του George Harrison, με τα φωνητικά του Tony Shanahan να δίνουν μελαγχολικό τόνο στην βραδιά. Καταιγιστικό η διασκευή στο «Gloria» των Them, δεν άφησε κανέναν θεατή ασυγκίνητο, πολύ περισσότερο δε στο σημείο που τραγούδησε «Jesus died for somebody’s sins, but not mine».
Η setlist της βραδιάς :
Dancing Barefoot
Ghost Dance
Space Monkey
Revenge
The Crystal Ship – διασκευή Doors
Break It Up
Fireflies
Pissing in a River
Isn’t It a Pity (George Harrison, διασκευή / φωνητικά Tony Shanahan)
Beneath the Southern Cross
Peaceable Kingdom / People Have the Power
Because the Night
Gloria (Them διασκευή)
People Have the Power
