Στην ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη Τύπου της Τρίτης στον ΔΣΑ, με αντικείμενο την απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, να μην ανασύρει από το αρχείο τον φάκελο των υποκλοπών, ο ομότιμος καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος παρέθεσε ως πυξίδα για τις «ευρωπαϊκές» εξελίξεις δύο υποθέσεις σταθμούς που αναμένεται να λειτουργήσουν ως δικαστικοί οδηγοί.
Ο Βηματοδότης μεταφέρει ορισμένα δεδομένα γι’ αυτές.
Η πρώτη λοιπόν αφορά στην πειθαρχική δίωξη της εισαγγελέως Εφετών Γεωργίας Τσατάνη, η οποία είχε κινηθεί το 2016 από την τότε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου, μετά από έρευνα για την αρχειοθέτηση υπόθεσης απάτης με διεθνείς προεκτάσεις.
Η εισαγγελέας δικαιώθηκε τελικά στο Στρασβούργο, με το σκεπτικό ότι η ηγεσία του Αρείου Πάγου δε λειτούργησε με την απαιτούμενη ουδετερότητα και ανεξάρτητη κρίση.
Η δεύτερη περίπτωση, σύμφωνα με τον Βηματοδότη, αφορά στην πρόσφατη καταδίκη της Βουλγαρίας, όπου το ΕΔΔΑ έκρινε πως οι μυστικές υπηρεσίες της γείτονος μπορούσαν να συλλέγουν και να διατηρούν δεδομένα πολιτών και οργανώσεων, χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο.
Στην υπόθεση του Ivan Kanev, οι αρχές αρνήθηκαν να γνωστοποιήσουν αν υπήρχαν στοιχεία εις βάρος του και τα βουλγαρικά δικαστήρια απέρριψαν το αίτημά του, χωρίς να εξετάσουν το υλικό ή την ύπαρξη πραγματικού λόγου εθνικής ασφάλειας.
Το Ευρωδικαστήριο υπήρξε καταπέλτης, κρίνοντας πως κανένας μηχανισμός εποπτείας, ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η Αρχή Προστασίας Δεδομένων, ούτε το Κοινοβούλιο, λειτούργησε αποτελεσματικά.
Κατά τον καθηγητή Αλιβιζάτο, η απουσία επαρκών εγγυήσεων κατά της αυθαιρεσίας και η παραβίαση της ιδιωτικής ζωής στη Βουλγαρία «φωτογραφίζουν» τον κίνδυνο διεθνούς έκθεσης και για την ελληνική υπόθεση, εφόσον κριθεί πως οι εγχώριοι θεσμοί απέτυχαν να δράσουν ως ανάχωμα.
Φαίνεται πως η «στενωπός» της εγχώριας δικαιοσύνης δεν είναι απαραίτητα το τέλος της διαδρομής, αλλά ίσως η αφετηρία για μια ευρωπαϊκή περιπέτεια που το Μαξίμου θα προτιμούσε να αποφύγει.
