Οι μνήμες είναι κοντινές, και όλοι θυμόμαστε πόσο μελάνι χύθηκε, πόση πολιτική αντιπαράθεση, πόλωση, ακραίες, φοβιστικές προσεγγίσεις από κόμματα, εκλησιαστικούς παράγοντες, ειδικούς και δημοσιολογούντες καθόρισαν τον δημόσιο διάλογο, για εκείνο τον νόμο, που έδινε την δυνατότητα επισημοποίησης της σχέσης σε πολίτες του ίδιου φύλλου, που έχουν συνδέσει τη ζωή τους σε κοινό βηματισμό.
Το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση από την ψήφιση αυτού του νόμου καταγράφεται ακόμα και σήμερα ως υπαρκτό στις δημοσκοπήσεις, ειδικά σε κοινωνικές ομάδες που διέπονται από συντηριτικές θεωρήσεις, ενώ η επιμονή του πρωθυπουργού να περάσει αυτός ο νόμος, του κόστισε σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που ούτε κουβέντα δεν ήθελε να ακούσει για γάμο οφόφυλων ζευγαριών.
Και ήρθε τώρα η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που με την απόσταση του χρόνου και την νηφαλιότητα της δικαστικής κρίσης, έφερε το θέμα στα μέτρα του κράτους δικαίου και της αναγνώρισης δικαιωμάτων, βασικότατων μάλιστα, σε πολίτες που έχουν κάνει τις δικές τους επιλογές.
Η απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι εξαιρετικά σημαντική και το ανώτατο δικαστήριο πιστώνεται την υπεράσπιση ενός νόμου, που όφειλε να ψηφίσει μια δημοκρατία, που είναι στους κόλπους της Ευρώπης από τις πρώτες, συμπληρώνοντας ήδη πενήντα περίπου χρόνια.
Τι είπε το ανώτατο δικαστήριο. Το σημαντικότερο όλων είναι, πως αναγνώρισε δικαίωμα στα ομόφυλα ζευγάρια, να αποκτούν παιδιά μέσω υιοθεσίας, όχι με παρένθετες μητέρες και τέτοια, και έκρινε ότι η απόκτηση παιδιών από τους ομόφυλους γονείς είναι σύμφωνη όχι μόνον με τη συνταγματική μας τάξη, αλλά τους διεθνείς κανόνες, τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών δικαστικών σχηματισμών και με τις σύγχρονες κοινωνικές αντιλήψεις που πλειοψηφούν στις δυτικές κοινωνίες.
Βεβαίως, το Δικαστήριο έκρινε συνταγματικό το νόμο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και δικαίωσε την πολιτική επιλογή της θέσπισης του.
Είναι, κατά τη γνώμη μου, μια απόφαση, που επικυρώνει μια πολιτική γραμμή σύγχρονου βηματισμού, αγνοώντας το πολιτικό κόστος και τις αντιδράσεις που στηρίζονται σε αντιλήψεις άλλων εποχών, πολιτική γραμμή που αξίζει σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες με ισότητα και σεβασμό στα δικαιώματα τους.
