Πληθώρα επιλογών και πάλι στις ταινίες της εβδομάδας που είναι δώδεκα τον αριιθμό! Τι να πρωτοδεί κανείς; Αναγκαστικά κάποιες θα περάσουν απαρατήρητες. Και είναι κρίμα γιατί αρκετές από τις ταινίες αξίζουν τον κόπο.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Τελευταία κλήση»
Παραγωγή: Ελλάδα, 2026
Σκηνοθεσία: Σερίφ Φράνσις
Ηθοποιοί: Ορφέας Αυγουστίδης, Μαρία Ναυπλιώτου, Δημήτρης Λάλος κ.α.
Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι εμπνευσμένη εν μέρει από την υπόθεση Σορίν Ματέι που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο το 1998, η πρώτη ταινία του προερχόμενου από τον χώρο των μουσικών βίντεο, αιγυπτιακής καταγωγής σκηνοθέτη Σερίφ Φράνσις, είναι ένα καθαρόαιμο θρίλερ. Τελεια και παύλα.
Σε εκείνη την αληθινή υπόθεση, θυμίζουμε, ο ελληνορουμάνος κακοποιός Σορίν Ματέι είχε κρατήσει όμηρη μια οικογένεια στα Κάτω Πατήσια απειλώντας ότι θα σκοτώσει τα μέλη της αν δεν πληρούνταν τα αιτήματά του. Το όλο θέμα είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις διότι ενεπλάκησαν τα ΜΜΕ. Ο κακοποιός ζήτησε οι διαπραγματεύσεις του να γίνουν μέσω τηλεοπτικού σταθμού, οπότε οι τηλεθεατές έβλεπαν σε ζωντανή μετάδοση τα όσα συνέβαιναν την ώρα που συνέβαιναν.
Στην ταινία, βέβαια, δεν αναφέρονται πραγματικά ονόματα, θα μπορούσες να πεις ότι αυτή η υπόθεση δεν ήταν η παρά η σπίθα που άναψε την φωτιά για την δημιουργία ενός «άλλου πράγματος». Ενώ στο σενάριο των Φράνσις και Κατερίνας Μπέη όλα τα παραπάνω στοιχεία υπάρχουν, έχουν προστεθεί και άλλα – κάποια εμπνευσμένα από πραγματικά γεγονότα και την ειδησεογραφία και κάποια εντελώς μυθοπλαστικά.
Συνεπώς, η «Τελευταία κλήση» ξεφεύγοντας αρκετά από το πραγματικό περιστατικό, μετατρέπεται σε αυτό που είπαμε στην αρχή, ένα καθαρόαιμο θρίλερ, όχι και τόσο πρωτόγνωρο στο σινεμά καθώς το έχουμε δει σε δεκάδες αμερικανικές ταινίες (κάποιες από τις οποίες έχουν γράψει κινηματογραφική Ιστορία – βλέπε «Σκυλίσια μέρα», 1975 του Σίντνεϊ Λουμέτ και κάποιες ήταν απλώς επαρκείς – βλέπε «Money monster», 2016 της Τζόντι Φόστερ).
Ωστόσο, αυτής της λογικής ταινίες δεν τις έχουμε δει και τόσο στον ελληνικό κινηματογράφο (ο «Ομηρος» προ εικοσαετίας του Κωνσταντίνου Γιάνναρη που ήταν επίσης στηριγμένος σε πραγματικό γεγονός, είναι μια άλλη περίπτωση). Αρα γιατί όχι;
Οι όποιες κοινωνικές διαστάσεις του όλου εγχειρήματος (η διαφθορά, η διαχείριση του θέματος από το τηλεοπτικό κανάλι για λόγους θεαματικότητας κ.λπ.) είναι η γαρνιτούρα σε ένα καθαρόαιμο action movie με νουάρ αποχρώσεις – το τελευταίο αποτυπώνεται στον μοναχικό αστυνομικό του Δημήτρη Λάλου που προσπαθεί να βρει την αλήθεια και που όλα δείχνουν ότι είναι πέρα για πέρα μυθοπλαστικός ήρωας.
Στον ρόλο της όχι και τόσο bitch υπεύθυνης προγράμματος του τηλεοπτικού σταθμού που λαμβάνει τις μεγάλες αποφάσεις η Μαρία Ναυπλιώτου είναι απλώς συμπαθής, ο Ορφέας Αυγουστίδης παίζει με μετρημένα τον όχι και τόσο «κακό» και «αδικημένο» κακοποιό και ο Γιώργος Μπένος στον ρόλο του άπειρου δημοσιογράφου – διαπραγματευτή με τα θέματα συνειδήσεως, δείχνει σαν ψάρι έξω από το νερό (και κατά μία έννοια, είναι).
Αν μπορώ να πω πάντως ότι ένας ηθοποιός κλέβει πραγματικά την παράσταση σε τούτη την ταινία αυτός είναι ο Ερρίκος Λίτσης, στον ρόλο του διαρκώς τσιτωμένου, αγχωμένου και εκνευρισμένου αρχηγού της αστυνομίας, οσφυοκάμπτη βεβαίως βεβαίως απέναντι στην πολιτική εξουσία. Ο ρόλος δείχνει να του ταιριάζει γάντι, ένα αναμμένο σπίρτο μέσα σε σπιρτόκουτο.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: OΛΑ ΤΑ VILLAGE – OΛΑ ΤΑ OPTIONS – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΦΟΙΒΟΣ – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ – ΣΙΝΕΑΚ ΠΕΙΡΑΙΑΣ – ΑΡΤΕΝΙΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS – ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – ΒΑΚΟΥΡΑ κ.α.
«Φραντς Κάφκα» (Franz)
Παραγωή: διεθνής συμπαραγωγή με βάση την Δημοκρατία της Τσεχίας, 2025
Σκηνοθεσία: Ανιέσκα Χόλαντ
Ηθοποιοί: Ιντάν Βάις , Πέτερ Κουρτ κ.α.
Ακόμα μια κινηματογραφική βιογραφία; Πόσες μπορούμε να αντέξουμε πιά; Και όμως, η κινηματογραφική «γλώσσα» της έμπειρης Πολωνής σκηνοθέτριας Ανιέσκα Χόλαντ (Πράσινο σύνορο) είναι που κάνει ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα την εμπειρία παρακολούθησης αυτής της ταινίας που πραγματεύεται μέρος της ζωής ενός συγγραφέα που θα ανέβαινε στην κορυφή των μεγάλων πνευμάτων της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Του Τσέχου Φραντς Κάφκα (1883-1924).
Η Χόλαντ αδιαφορεί για τις «ακαδημαϊκές συμβάσεις» που τέτοιου τύπου ταινίες συνήθως «απαιτούν». Αποφεύγει να ανοίξει την Wikipedia μη τυχόν και κάνει κάποιο λάθος καθώς αναφέρεται σε πραγματικό πρόσωπο και μάλιστα εμβληματικό. Τι μας δίνει; Μας δίνει την δική της φαντασία πάνω στον άνθρωπο Κάφκα.
Καταθέτει εκείνο που η ίδια πιστεύει ότι συνέβαινε στην ζωή (και στο μυαλό) του Φραντς Κάφκα ώστε να διαμορφωθεί ο πολυσύνθετος και εντελώς ιδιαίτερος χαρακτήρας του, ένας χαρακτήρας που πήρε σάρκα και οστά στα ίδια του τα έργα, την «Δίκη», την «Μεταμόρφωση», τον «Πύργο».
Ο Κάφκα αυτής της ταινίας, τον οποίο υποδύεται ο Γερμανός ηθοποιός Ιντάν Βάις που του μοιάζει απίστευτα (όπως ο Αντώνης Μυριαγκός έμοιαζε στον Ιωάννη Καποδίστρια στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή) θυμίζει πραγματικά ήρωα έργου του – κυρίως τον Κ. της «Δίκης».
Και με έναν περίεργο τρόπο, ο πραγματικός παλμός της ταινίας δεν δείχνει να είναι τόσο ο ίδιος ο Φραντς Κάφκα, όσο ο επιχειρηματίας πατέρας του, ο Χέρμαν Κάφκα (εξαιρετικός ο ηθοποιός Πέτερ Κουρτ). Με το το μυαλό του αφοσιωμένο στις επιχειρήσεις του (που λόγω εποχής κινδύνευαν), ο Χέρμαν δεκάρα τσακιστή δεν έδινε για τα ψυχικά «προβλήματα» του εσωστρεφούς γιου του – και καλύτερα να μην μιλήσουμε για το τι πίστευε για τα γραπτά του.
Αυτή η μόνιμη καταπίεση όμως, σε συνδυασμό με την έμφυτη εσωστρέφειά του, δημιούργησαν τον Κάφκα που όλοι αγαπήσαμε από τα κείμενά του. Και είναι όμορφο να το βλέπεις να μετουσιώνεται στην οθόνη από μια δημιουργό που συν τοις άλλοις ξέρει πολύ καλά το σινεμά ώστε να «παίξει» με μια ποικιλία κινηματογραφικών φορμά προκειμένου, με ευγένεια, να καταθέσει τον δικό της φόρο τιμής προς άλλους δημιουργούς οι οποίοι υποκλίθηκαν στον Κάφκα (τρανό παράδειγμα τον Ορσον Γουέλς στην δική του αριστουργηματική «Δίκη»).
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΟΠΕΡΑ – CINOBO ΠΑΤΗΣΙΩΝ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΔΑΝΑΟΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ – ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ
«Αποστολή χαίρε Μαρία» (Project Hail Mary)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ
Ηθοποιοί: Ράιαν Γκόσλινγκ, Σάντρα Χούλερ κ.α.
Ειλικρινά μιλάω. Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου να σκέφτεται, θυμάμαι και το ερώτημα «υπάρχει ή όχι ζωή εκεί έξω στο διάστημα;» Απασχολούσε, απασχολεί και κατά πάσα πιθανότητα θα απασχολεί την ανθρωπότητα μέχρι που αυτή η ζωή θα …βρεθεί:
Αυτό βέβαια το ερώτημα, με διάφορους τρόπους, έχει περάσει και στον κινηματογράφο. Εκεί εξάλλου επιστρέφει και αυτή η ταινία το σενάριο της οποίας έγραψαν οι Ντριού Γκόνταρντ και Αντι Γουίρ από το μυθιστόρημα του τελευταίου. Ο Γουίρ θυμίζω είναι ο συγγραφέας και της «Διάσωσης» που έγινε ταινία από τον Ρίντλεϊ Σκοτ με πρωατγωνιστή τον Ματ Ντέιμον.
Η νέα αυτή ταινία αρχίζει με τον Ράιαν Γκόσλινγκ μέσα σε ένα διαστημόπλοιο να ξυπνά και να αντιλαμβάνεται ότι για να επιστρέψει στην γη χρειάζεται έναν αιώνα και βάλε. Πως βρέθηκε εκεί; Από τα φλας μπακ μαθαίνουμε ότι είναι επιστήμονας και ότι η αποστολή του στο διάστημα σχετίζεται με την έρευνα για ζωή εκτός πλανήτη γης.
Μόνο που το πλάσμα που θα συναντήσει θα είναι ένας ΕΤ χωρίς την γλύκα του παραμυθιού του Στίβεν Σπίλμπεργκ, μιλάμε για μια εντελώς γελοία φιγούρα που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε κάβουρα, αράχνη και ακέφαλο χιμπατζή (και να’θελαν αυτοί που σχεδίασαν το πλάσμα να το κάνουν λιγότερο ελκυστικό, δεν θα μπορούσαν!)
Και ο Γκόσλινγκ, ακριβώς επειδή είναι άνθρωπος, θα βρει τον τρόπο να μάθει τον εξωγήινο να μιλά αγγλικά και θα γίνουν φίλοι. Θα κάνουν πλάκες, θα κλάψουν μαζί και… κλπ… κλπ…
Οπότε στην πραγματικότητα παρακολουθούμε μια κωμωδία του τύπου «Χαμένοι στο διάστημα», μόνο που για κακή της τύχη (και παρότι έχει χιούμορ) κατά βάθος δυστυχώς νομίζει ότι δεν είναι κωμωδία. Είναι κάτι σαν οδηγός εξωγήινων απευθυνόμενος σε παιδιά του δημοτικού και το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι διαρκεί πολύ, πάνω από δυόμιση ώρες που σε κάνουν να νιώθεις σαν συνταξιδιώτης του Γκόσλινγκ στο διάρκειας ενός αιώνα και βάλε ταξίδι του για την επιστροφή του στην γη από την οποία μακάρι να μην είχε φύγει ποτέ.
Βαθμολογία: 1 ½
ΑΘΗΝΑ: ΑΕΛΛΩ – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΖΕΑ (ΕΚΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ) – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΝΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – OΛA ΤΑ VILLAGE κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: CINEMA ONE – ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – ΒΑΚΟΥΡΑ κ.α.
«Couture» (Coutures)
Παραγωγή: Γαλλία/ ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Αλίς Γουινοκούρ
Ηθοποιοί: Αντζελίνα Τζολί, Λουί Γκαρέλ, Βενσάν Λιντόν κ.α.
Ενδεχομένως, από τον τίτλο της και μόνο, αυτή η ταινία να δείχνει ότι ασχολείται με τον κόσμο της υψηλής ραπτικής και της μόδας. Στην πραγματικότητα όμως, αυτόν τον κόσμο τον χρησιμοποιεί μόνο ως φόντο για να μιλήσει για κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο, την ίδια την ζωή (ο πρωτότυπος τίτλος εξάλλου είναι Coutures που σημαίνει ραφές – και αυτή η έννοια αποκτά πολλαπλές ερμηνείες στην ταινία).
Η ζωή με την ομορφιά αλλά και την ασχήμια της, τα πάνω όπως και τα κάτω της, είναι το θέμα της σκηνοθέτριας Αλίς Γουινοκούρ σε αυτή την πολύ ευαίσθητη, αγαπησιάρικη ταινία, που συνδέει τις ιστορίες τριών προσώπων αντιμέτωπα με μεγάλες ή μικρές δοκιμασίες.
Ο ρόλος – φιλέτο στις τρεις αυτές γυναίκες είναι (φυσικά) της Αντζελίνα Τζολί που υποδύεται μια Αμερικανίδα σκηνοθέτρια στο Παρίσι για το γύρισμα μιας ταινίας για λογαριασμό ενός ντεφιλέ (το ντεφιλέ, ως γνωστόν, είναι ένα σκαλί παραπάνω από το πρετ-α-πορτέ και ένα σκαλί παρακάτω από το οντ κουτίρ).
Ανάμεσα στον πυρετό των γυρισμάτων και τις αναπόφευκτες καλλιτεχνικές διαφωνίες με έναν από τους συνεργάτες της (Λουί Γκαρέλ) η σκηνοθέτις μαθαίνει ότι έχει καρκίνο του μαστού…
Στον ίδιο χώρο, μια μακιγιέζ (Ελα Ρουμπφ) που εργάζεται σαν σκυλί προσπαθεί να καλλιεργήσει την κλίση της προς την συγγραφή. Αλλά δέχεται «πόρτα».
Και τέλος υπάρχει και μια κοπέλα από την Αφρική (Ανιέρ Ανέι) που ενώ θέλει να γίνει φαρμακοποιός, έχει αναγκαστεί να εργαστεί ως μοντέλο πανάκριβου οίκου μόδας προκειμένου να στηρίξει οικονομικά τους δικούς της.
Αυτά τα τρία πρόσωπα θα συνδεθούν μεταξύ τους ενώ η Γουϊνοκούρ «ράβει» προσεχτικά τις ιστορίες τους στην οποία, αναπόφευκτα κυριαρχεί εκείνη της Τζολί –οι σκηνές της με τον γιατρό της (Βενσάν Λιντόν) είναι οι καλύτερες της ταινίας.
Το αποτέλεσμα είναι πολύ συγκινητικό (δύσκολο να μην βουρκώσεις σε κάποιες σκηνές με την ερμηνεία της Τζολί) σε μια ταινία φορτισμένη, «ηλεκτρισμένη» αλλά ποτέ δυσάρεστη.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΕΛΛΩ – VILLAGE MALL – ΚΗΦΙΣΙΑ – NANA – ΑΝΟΙΞΙΣ ΧΑΙΔΑΡΙ – OPTIONS IΛION κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – VILLAGE COSMOS κ.α.
«Σαν αδέλφια» (Homebound)
Παραγωγή: Ινδία, 2025
Σκηνοθεσία: Νεράιζ Τσαϊγουάν
Ηθοποιοί: Ισααν Κατέρ, Βισάλ Τζεθουά κ.α.
Λίγο πριν το ξέσπασμα του ιού Covid 19 (και το αναφέρω διότι η πανδημία παίζει ρόλο στο σενάριο), η πορεία δύο νεαρών φίλων στην Ινδία ενώ προσπαθούν να υλοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους παλεύοντας με τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τον ρατσισμό, είναι ο κορμός της ταινίας του Νεράιζ Τσαϊγουάν που γυρίστηκε με τις ευλογίες του Μάρτιν Σκορσέζε (executive producer) και υπήρξε η επίσημη πρόταση της Ινδίας για το Οσκαρ διεθνούς ταινίας.
Παρακολουθούμε την ιστορία του Σοέμπ (Ισααν Κατέρ) και του Τσαντάν (Βισάλ Τζεθουά) που έχουν μεγαλώσει μαζί από παιδιά στην επαρχία και είναι αγαπημένοι σαν αδέλφια. Ο πρώτος (που είναι και το βασικό πρόσωπο της ταινίας) ονειρεύεται με πάθος να γίνει αστυνομικός, ο δεύτερος ακολουθεί τα βήματα του φίλου του χωρίς όμως να είναι και τόσο σίγουρος για αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει στην ζωή του.
Ωστόσο, το γεγονός ότι ο Σοέμπ είναι Μουσουλμάνος θα σημάνει μια σειρά από εμπόδια αφού, όπως του λένε κατάμουτρα «αν ένα γουρούνι φορέσει δέρμα λιονταριού, δεν γίνεται λιοντάρι. Το γουρούνι παραμενει γουρούνι.» Παρ’ όλ’ αυτά είναι έξυπνος, έχει ιδέες και πλασάρει καλά τον εαυτό του (πάντα με ταπεινότητα) στην δουλειά που πιάνει, όπου σχεδόν όλοι τον υποβιβάζουν.
Ο Νεραίζ Τσαϊγουάν χειρίζεται ισορροπημένα μια καθαρά μελοδραματική ιστορία, προσθέτοντας διακριτικά το στοιχείο του ερωτικού ρομάντσου στην περίπτωση του Τσαντάν που είναι ερωτευμένος με μια κοπέλα (Τζανχβί Καπούρ) η οποία σκέφτεται το πανεπιστήμιο και τις σπουδές της. Το «Σαν αδέλφια» του οποίου η κορύφωση πραγματικά σου τσακίζει την καρδιά, αποτελεί κλασική περίπτωση art house Bollywood που ακολουθεί με σεβασμό την κινηματογραφική παράδοση του κορυφαίου Σατγιαζίτ Ρέι (Η τριλογία του Απού) και αργότερα της «μαθήτριάς» του Μίρα Ναίρ με το «Σαλάαμ Μπομπέι» και τον «Γάμο των μουσώνων».
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΑΣΤΥ
Τρεις ταινίες του ελληνικού «εναλλακτικού» κινηματογραφικού κυκλώματος προβάλλονται από σήμερα σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών
«Regan» (Ελλάδα, 2025)
Μετά την προβολή της στο τελευταίο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (διαγωνίστηκε στο τμήμα Film Forward), η «Regan» (Ελλάδα, 2025), πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Πάνου Κατσίμπερη διανέμεται στην ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Άλλο ένα αλλόκοτο ελληνικό φιλμ του εναλλακτικού κυκλώματος, ένας συνδυασμός εφιάλτη – πραγματικότητας με κεντρικό πρόσωπο μια κοπέλα (Ειρήνη Λαφαζάνη) που έχει γεννήσει ένα παραμορφωμένο βρέφος – αποτέλεσμα μιας ανεπιθύμητης και εξαναγκαστικής εγκυμοσύνης.
Μήπως όμως το βρέφος δεν είναι παρά προϊόν της φαντασίας της; Μπορεί. Σε κάθε περίπτωση το μωρό που ουρλιάζει συνέχεια σε σημείο απελπισίας, είναι το μόνο στοιχείο της ταινίας που σου μένει στην μνήμη. Και αυτό επειδή η «Regan» είναι μια ταινία που με πρόσχημα το εσωτερικό αδιέξοδο της κεντρικής ηρωίδας, μιας ατίθασης, απροσαρμοστης φοιτήτριας στην Σχολή Καλών Τεχνών, θέλει, απλώς να προκαλέσει με ένα α λά Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ στιλ (και ο Θεός να με συγχωρέσει που τον αναφέρω στο κείμενο).
Ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικά εύρημα της ταινίας είναι ότι δεν βλέπουμε ποτέ ξεκάθαρα (ή κι αν γίνεται είναι πολύ σπάνιο) τα πρόσωπα που συνομιλούν με την φοιτήτρια. Βλέπουμε μόνο το δικό της πρόσωπο και η Λαφαζάνη γράφει στον φακό παρότι το σενάριο που έχει στα χέρια της δεν την υποστηρίζει.
Βαθμολογία: 2
«Τόμος 7» (Ελλάδα, 2025)
Στο ΤΡΙΑΝΟΝ παίζεται η ασπρόμαυρη ταινία «επιστημονικής φαντασίας δωματίου» «Τόμος 7» (Ελλάδα, 2025) των Πάνου Παππά και Δέσποινα Χαραλάμπους στην οποία όπως φαίνεται και από τον τίτλο τo νούμερο 7 μοιάζει να είναι το κλειδί. Για την σημασία και τους συμβολισμούς του 7 άλλωστε, ακούμε ένα σωρό πράγματα στην εισαγωγή της ταινίας – από τις επτά ημέρες που χρειάστηκαν για την δημιουργία του κόσμου, μέχρι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.
Και μετά αρχίζει η ταινία, η οποία μοιάζει να είναι τοποθετημένη σε κάποιο μέλλον όπου όλα είναι μινιμαλιστικά. Βλέπουμε ανδρικές και γυναικείες φιγούρες να συνομιλούν και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς λένε, όπως και τι περίπου γίνεται. Η ώρα περνά, οι φιγούρες εξακολουθούν να μιλούν και εμείς εξακολουθούμε να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς λένε και τι ακριβώς γίνεται.
Και κάποια στιγμή, 105’ λεπτά αργότερα, η ταινία τελειώνει και εμείς δεν έχουμε καταλάβει τι έγινε. Οι διάλογοι σε αυτήν την ταινία είναι τόσο δυσνόητοι που έχω πραγματικά την εντύπωση ότι αν ο «Τόμος 7» ήταν βωβή ταινία, θα την καταλάβαινα καλύτερα. Πάντως, στον εικαστικό τομέα είναι μια πολύ όμορφη ταινία, κάθε κάδρο της σωστά ζυγισμένο και η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Ρουμάνου διευθυντή φωτογραφίας Ιοαν Μέλτζερ, πραγματικά λάμπει. Με άλλα λόγια επικοινώνησα με το περίβλημα, όχι όμως με το περιεχόμενο.
Βαθμολογία: 1 ½
«Βγαίνουν μέσα από την Μαργκό» (Ελλάδα, 2025)
Πρόκειται για την τελευταία δημιουργία του The Boy που προβάλλεται στο ΑΣΤΟΡ. Η Σοφία Κόκκαλη υποδύεται μια διάσημη τραγουδίστρια της ελληνικής ποπ η οποία έχει αποτραβηχτεί από το προσκήνιο και με καταφύγιο το διαμέρισμά της στο κέντρο της Αθήνας, προσπαθεί να τα βρει με τον εαυτό και τους γύρω της.
Ο πολυτάλαντος The Boy (του οποίου η καλύτερη σκηνοθετική στιγμή παραμένει η «Winona») είχε πολλά καθήκοντα στην ταινία. Εχει γράψει ο ιδιος το σενάριο, έχει κάνει το μοντάζ όπως και το sound design της. Ο The Boy φλερτάρει με διάφορα κινηματογραφικά είδη, από το γυναικείο ψυχόδραμα ως το μιούζικαλ και την ταινία τρόμου (τι είναι «αυτό» που βγαίνει από τα σωθικά της Μάργκο;), ενώ κάπου στο σενάριο υπάρχει και η εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού. Όμως το όλο εγχείρημα έχει την όψη ενοχλητικής σπαζοκεφαλιάς και ο τύπος που μέσα στα αίματα κοπανάει το κεφάλι του καμιά εικοσαριά φορές σε μια πόρτα κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Κλασική περίπτωση ταινίας που ή θα μπεις στην διαδικασία να λύσεις το μυστήριο (που δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει…) ή θα την αφήσεις να πάει στο καλό. Το γεγονός πάντως ότι με την βοήθεια του διευθυντή φωτογραφίας Σίμου Σαρκετζή, ο The Boy πειραματίζεται με διάφορες κινηματογραφικές φόρμες, προσθέτει στο όλο εγχείρημα εικαστικό (κυρίως) ενδιαφέρον.
Βαθμολογία: 1 ½
Προβάλλονται επίσης
Γελοίοι έρωτες (Ελλάδα, 2025) του Δημήτρη Κατσιμίρη με τους Γιώργο Γερωνυμάκη, Μυρτώ Κουλουρίδη, Ευσταθία Λαγιόκαπα κ.α. Εξι κωμικοτραγικές ιστορίες εμμονής και τρέλας, με κέντρο το παράδοξο του έρωτα.
Μαρσουπιλαμί (Marsupilami, Γαλλία, 2025) του Φιλίπ Λασό με τον ίδιο και τους Τζαμέλ Ντεμπουζέ, Ταρέκ Μπουνταλί κ.α. Το Μαρσουπιλαμί, ένα εξωγήινο μαϊμουδένιο πλάσμα που «γεννήθηκε» από τον Βέλγο σκιτσογράφο Αντρέ Φρανκεν το 1952 επιστρέφει και πάλι στην μεγάλη οθόνη μετά την ταινία «Ζούμπα: Στα ίχνη του Μαρσουπιλαμί» (2012) του Αλέν Σαμπά καθώς και τις σειρές που έχουν προηγηθεί στις δεκαετίας του 1980, του 1990 και του 2000.
Χωρίς Προηγούμενο Ραντεβού (Bedoone Gharare Ghabli, 2022) του Μπεχρούζ Σοαγίμπι, με τους Πεγκάχ Αχανγκαρανί, Μοσταφά Ζαμανί κ.α. Μια Ιρανή γιατρός στη Γερμανία, η οποία μαζί με τον μικρό αυτιστικό γιο της έχει επιστρέψει στο Ιράν μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα της, ανακαλύπτει ότι ο τελευταίος της έχει αφήσει σημαντική κληρονομιά. Μέσα από τις συναντήσεις με ανθρώπους που τον γνώριζαν, αρχίζει να επανεξετάζει τη σχέση της με το παρελθόν.
Χόλι, το γενναίο σκαντζοχοιράκι (Spiked!, Αγγία/ Λουξεμβούργο/ Γαλλία, Βέλγιο) της Καρολίν Οριζέ με τις φωνές των Κωνσταντίνου Ρεπάνη, Αγγελίνας Παπαδοπούλου, Αλεξάνδρας Λέρτα κ.α. Ένα θηλυκό σκαντζοχοιράκι θα ζήσει την μεγάλη περιπέτεια αποκτώντας φιλία με έναν λαγό που την προστατεύει.
