Ήταν το χειρότερο μπλακάουτ από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο Βερολίνο. Τις πρωινές ώρες αρχές Ιανουαρίου, όταν η θερμοκρασία ήταν πολύ κάτω του μηδενός και η γερμανική πρωτεύουσα πνιγμένη στα χιόνια, οι κάτοικοι των νοτιοδυτικών συνοικιών τυλίχτηκαν στο σκοτάδι. 150.000 άνθρωποι ξύπνησαν χωρίς θέρμανση και ηλεκτρικό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινότητα.
Όπως έγινε γνωστό αργότερα, η διακοπή του ρεύματος οφειλόταν σε εμπρηστική επίθεση σε γέφυρα καλωδίων, την ευθύνη της οποίας ανέλαβε μια εξτρεμιστική οργάνωση ονόματι Vulkan. Τις πρώτες ώρες που οι αρχές προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί και ο τοπικός πρωθυπουργός του Βερολίνου έπαιζε τένις, οι υπεύθυνοι της Ελληνικής Κοινότητας δεν δίστασαν ούτε δευτερόλεπτο.
Έγινε πανικός, ήρθαν πάνω από 500
«Επειδή καταλάβαμε ότι το πρόβλημα θα διαρκούσε ημέρες, αρχίσαμε να οργανωνόμαστε και βγάλαμε ανακοίνωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι από την επόμενη, όποιος ήθελε, θα μπορούσε να έρχεται στους χώρους μας» μας είπε ο Παναγιώτης Ματλής, πρόεδρος της Κοινότητας και προπονητής τερματοφυλάκων στη ομάδα Hertha 03 Zellendorf . «Δεν ξέρω πώς μαθεύτηκε τόσο γρήγορα, αλλά από το ίδιο βράδυ ήρθαν αρκετοί και μας ρωτούσαν, αν μπορούσαν να φορτίσουν το κινητό τους».
Εξοικειωμένοι οι εθελοντές της Κοινότητας από τις χειμερινές εξορμήσεις βοήθειας των αστέγων, τούς έκαναν ζεστά ροφήματα. «Την επόμενη όμως έγινε πανικός. Τους προσφέραμε κρεατόσουπα, ζεστό φαγητό, φέραμε από το υπόγειο όσες μπαλαντέζες διαθέταμε και όλοι οι χώροι μας γέμισαν με κόσμο, ίσως να πέρασαν και 500 τις δύσκολες ημέρες». Ανάμεσά τους και πολλοί βουλευτές, τόσο της ομοσπονδιακής, όσο και της τοπικής βουλής, όπως ο Χριστιανοδημοκράτης Κρίστιαν Γκόινι, πρόεδρος του Συνδέσμου Γερμανoελληνικών Ενώσεων.
«Η βοήθεια που πρόσφερε η Κοινότητα ήταν πολύ σημαντική, γιατί βρίσκεται σε κεντρική θέση και η ανταπόκριση ήταν τεράστια» είπε στο ΒΗΜΑ. «Ο κόσμος βρήκε εκεί βοήθεια, υποστήριξη, καταφύγιο σε πολύ δύσκολες ημέρες».
Κοπή πίτας σε ιδιαίτερο κλίμα
Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης η πρόεδρος της τοπικής Βουλής Κορνήλια Ζάιμπελτ προσκάλεσε εκπροσώπους της Κοινότητας, εθελοντές κι άλλους φορείς για να τους ευχαριστήσει. Παρών και ο τοπικός πρωθυπουργός, Κάι Βάγκνερ, ο οποίος απέκρυψε αρχικά ότι τις πρώτες κρίσιμες ώρες έπαιζε τένις με αποτέλεσμα να στραφεί το μιντιακό ενδιαφέρον σε εκείνον και όχι στο πώς είναι δυνατόν η πρωτεύουσα της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρώπης να μην διαθέτει εφεδρικές γραμμές τάσεις και να είναι τόσο ανέτοιμη, ευάλωτη κι εκτεθειμένη σε μπλακάουτ.
«Χαιρόμαστε που εκτιμήθηκε η στάση μας» λέει ο κ. Ματλής, «για μας όμως είναι κάτι το αυτονόητο να βοηθάμε όταν υπάρχει ανάγκη». Γι αυτό και η φετινή κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας έγινε μέσα σε ιδιαίτερο κλίμα. Στους φιλόξενους χώρους της κοινότητας ήρθαν κι αρκετοί Γερμανοί σε ένδειξη ευγνωμοσύνης.
Τη πίτα ή σωστότερα τις 7 πίτες που έφεραν οι εθνικοτοπικοί σύλλογοι και ενώσεις ευλόγησε ο πολύ δραστήριος επίσκοπος Χριστουπόλεως Εμμανουήλ. Όπως παρατήρησε στη σύντομη ομιλία της η επιτετραμμένη της Ελλάδας στη Γερμανία, πρέσβης κα Παναγιώτα Κωνσταντινοπούλου, το Βερολίνο είναι ίσως η μοναδική γερμανική πόλη που οι σύλλογοι κόβουν κάθε χρόνο την πίτα όλοι μαζί.
Κάτι σαν πολυπολιτισμικό hotspot
Δείγμα ενότητας του ελληνισμού που θέλει να κρατήσει τα έθιμα και τις παραδόσεις χωρίς όμως να περιχαρακώνεται και να απομονώνεται από το γερμανικό περίγυρο. Αυτό το πνεύμα αποτυπώνεται και στην εξωστρέφεια της Κοινότητας, που φιλοξενεί στους χώρους της από μαθήματα γερμανικών για Ουκρανούς πρόσφυγες μέχρι και εκδηλώσεις γερμανικών πολιτικών κομμάτων του δημοκρατικού τόξου, ομιλίες και προβολές ταινιών.
Κάτι σαν ένα πολυπολιτισμικό hotspot. Η συμβολή της στην σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ των δύο λαών είναι τόσο πολύτιμη που η πόλη του Βερολίνου έχει δεσμευτεί ότι θα βοηθήσει στο στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει. «Γίνονται συζητήσεις με τον ιδιοκτήτη, κι αν τελικά αποφασίσει να πουλήσει το κτίριο, δεσμεύτηκε το αγοράσει το κρατίδιο του Βερολίνου» μας διαβεβαιώνει ο Κρίστιαν Γκόινι. Οι Έλληνες του Βερολίνου «ζέσταναν» τους Γερμανούς τις παγωμένες μέρες του μπλακάουτ. «Είναι οι Έλληνες όπως τους ξέρουμε», έλεγαν πίνοντας ζεστό τσάι…
