Δεν υποτιμώ την απελπισία πολιτικών ονείρων που σβήνουν και φιλοδοξιών που χάνονται. Είναι αποκαρδιωτικό αλλά δυστυχώς τα έχει αυτά η ζωή.
«Μονόδρομος για την πολιτική αλλαγή είναι η νίκη της δημοκρατικής παράταξης» όπως ξεκαθάρισε άλλωστε κι ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ στην περιφερειακή συνδιάσκεψη της Δυτικής Μακεδονίας.
Λογικό. Επιβεβαιώνοντας έτσι και τη σοφία των παππούδων μας που έλεγαν ότι στη ζωή είναι καλύτερα να κερδίζεις παρά να χάνεις.
Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι η ιδέα είναι ολόσωστη. Στο «πώς» του μονόδρομου κολλάμε λίγο.
Ευτυχώς και μπροστά στον όλεθρο του κομματικού κατακερματισμού, ο επανεμφανιζόμενος από το παρελθόν Παπαδημούλης βρήκε τη λύση. Να ενωθούν όλοι μαζί από την άκρα Δεξιά έως την άκρα Αριστερά, τον Φάμελλο έως τον Τσίπρα και τον Κασσελάκη με τον Τάιλερ έως την Καρυστιανού με τη γερόντισσα για να νικήσουν.
Είναι το λεγόμενο «σύστημα κουρελού».
Δεν είναι κακή ιδέα. Είχε άλλωστε αποδώσει το διάστημα 2012-2015 όταν εφαρμόστηκε η λογική πως όσα πιο πολλά κουρέλια μαζέψεις, τόσες περισσότερες κυβερνήσεις μπορείς να φτιάξεις.
Μόνο που η ιδέα Παπαδημούλη κολλάει περίπου εκεί που κολλάει και ο συλλογισμός του Ανδρουλάκη. Στο «πώς».
Δηλαδή στο «πώς» θα φτιάξεις την κουρελού.
Στους ομιλούντες θέλω να θυμίσω το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ που είναι παιδαγωγικό. Αν δεν κάνω λάθος είναι το πρώτο κόμμα από το 1974 του οποίου παρακολουθούμε τη διάλυση σε απευθείας μετάδοση. Κάθε μέρα ή περίπου φεύγει κι ένας.
Τι σημαίνει αυτό; Πως τα κουρέλια όσο εύκολα τα μαζεύεις, άλλο τόσο εύκολα τα χάνεις. Και τελικά σου μένει ο Φαραντούρης για παρηγοριά.
Που πάει, έφυγε κι αυτός. Διότι το μυστικό της υπόθεσης είναι τι θα κάνεις με όλους αυτούς που ενδεχομένως θα μαζέψεις. Κι από τους οποίους ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του.
Ακόμη κι ο δυστυχής Κασσελάκης παραπονιέται ότι στον ΣΥΡΙΖΑ του έφαγαν τα λεφτά. Κρίμα. Δεν ήξερε, δεν ρώταγε;
Το πρόβλημα όμως με την πολιτική είναι ότι δυστυχώς η ιστορία δεν ξαναγράφεται. Κι ότι τα περασμένα μεγαλεία δεν επιστρέφουν.
Χρειάζεται λοιπόν κάποια νέα μέθοδος για να δουλέψει το μαγαζί με κάποιους νέους ανθρώπους που θα πουν κάποια καινούργια πράγματα. Διαφορετικά δεν γίνεται δουλειά.
Κι αν είναι να τη βγάλουμε πάλι με κουρελούδες, τότε δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να συμφωνήσουμε ότι το παλιό παραμύθι δεν έχει μέλλον.
Ασε που από ό,τι φαίνεται θα λείπει κι ο Καμμένος!
