Η ζωή του μοιάζει σαν παραμύθι, έχοντας περάσει σχεδόν τα πάντα μόλις στα 29 του χρόνια. Χαρές, πίκρες, πόνοι και ευτυχώς πάλι χαμόγελα, ιδιαίτερα με τη γέννηση του γιου του, τον γάμο του με τη διεθνή πολίστρια Μαρία Τσουρή και φυσικά την επάνοδό του στο μπάσκετ. Ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, έπειτα από τέσσερα χρόνια… φαγούρας και τραυματισμών, ξεδιπλώνει στο «Βήμα» το κουβάρι των αναμνήσεών του από την όμορφη πόλη της Βαγιαδολίδ, όπου έχοντας κάνει restart ουσιαστικά ξεκινά μια νέα καριέρα.
Ηταν παραμονές Δεκαπενταύγουστου εκείνο το καλοκαίρι του 2005 όταν ήρθε η είδηση από το μακρινό Μαρ ντε Πλάτα της Αργεντινής. Η Εθνική νέων (κάτω των 21 ετών) είχε χάσει τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας σε νεκρό χρόνο από τη Λιθουανία. Στα γήπεδα της Αργεντινής ο κ. Μάνος Μανουσέλης είχε μια εξαιρετική φουρνιά παικτών στα χέρια του (Βασιλειάδης, Μαυροκεφαλίδης, Βουγιούκας, Ξανθόπουλος, Αποστολίδης) αλλά ιδιαίτερα ένας ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα: ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος. Πρώτος σκόρερ με 22 πόντους και στον τελικό, έδειχνε πως το μέλλον τού ανήκει απλόχερα, αν και από τότε η μοίρα τού είχε στείλει κάποια σημάδια ατυχίας, όπως το φάουλ στην εκπνοή στον Σεϊμπούτις και ένα χαμένο ριμπάουντ που είχε χαρίσει τη νίκη (65-63) και τον τίτλο στους Λιθουανούς.
Η πίκρα του νεαρού (δεν είχε κλείσει τα 21 τότε) μετατράπηκε όμως γρήγορα σε χαρά από την άμεση πρόσκληση στην Εθνική ανδρών από τον κ. Παναγιώτη Γιαννάκη και λίγες ημέρες αργότερα στο Βελιγράδι ζούσε μαγικές στιγμές ως πρωταθλητής Ευρώπης!
«Πραγματικά ήταν ένα ονειρικό καλοκαίρι αφού είχα πάρει ήδη μεταγραφή στον Ολυμπιακό και ακολούθησε το ασημένιο μετάλλιο με την Εθνική νέων και το χρυσό με την ανδρών. Είναι ακριβώς όπως ονειρεύεται ένας παίκτης να ξεκινήσει η καριέρα του» παραδέχεται μιλώντας στο «Βήμα» ο Βασιλόπουλος, ο οποίος είχε δείξει την μπασκετική πάστα του ουσιαστικά από το 2001, όταν και πρωτόπαιξε στον ΠΑΟΚ.
Το μαρτύριο του διεθνούς φόργουορντ άρχισε παραμονές του Φάιναλ Φορ του 2009 στο Βερολίνο. Ενώ είχε βοηθήσει τον Ολυμπιακό να προκριθεί σε αυτό, είδε τα παιχνίδια… ξαπλωμένος.
«Αφόρητοι πόνοι στη μέση από μια δισκοκήλη που προέκυψε από έντονη προπόνηση. Πηγαίναμε στο γήπεδο και εγώ ήμουν ξαπλωμένος στον διάδρομο του πούλμαν, δεν μπορούσα να καθήσω. Ούτε καν έπαιξα φυσικά και εκεί ένιωθα ο πιο άτυχος άνθρωπος του κόσμου. Πού να φανταστώ τι θα ακολουθούσε… Πλέον έχω μάθει να λέω “και μη χειρότερα”».
Πράγματι ήταν μόλις η αρχή, γιατί ο σοβαρότερος τραυματισμός του, που θα ξεκινούσε έναν νέο Γολγοθά γι’ αυτόν, έγινε τον Φεβρουάριο του 2011. «Ενα λεπτό προτού τελειώσω την άσκηση στην προπόνηση γύρισα και το πόδι είχε μείνει κολλημένο κάτω: ολική ρήξη χιαστών –και εκεί σου έρχεται τρέλα. Λες “δεν μπορεί, όχι ρε π… πάλι τα ίδια;”. Είναι από τις στιγμές που περνούν από το μυαλό σου διάφορες σκέψεις, ακόμη και μήπως πρέπει να σταματήσεις, αν και ποτέ δεν το έβαλα κάτω. Ελεγα “δεν θα με καταβάλει ένας τραυματισμός”».
Τα χειρότερα όμως ήταν μπροστά για τον Βασιλόπουλο. Χειρουργήθηκε στους χιαστούς, αποκαθίσταται μεν η ζημιά, αλλά μολύνεται με μικρόβιο από τον χώρο του χειρουργείου!
Εμπύρετος για πολλές ημέρες, περνάει ένα ακόμη δραματικό διάστημα, το οποίο και πάλι όμως δεν τον καταβάλλει. Ο Ολυμπιακός φτάνει σε ένα ακόμη Φάιναλ Φορ το 2012 στην Κωνσταντινούπολη, όπου το βλέπει και πάλι ως θεατής (ο κ. Ιβκοβιτς, στον οποίο χρωστάει πολλά, όπως λέει, τον αφήνει εκτός δωδεκάδας σε συνεννόηση μαζί του). Την ώρα της απονομής όμως ο Βασίλης Σπανούλης γυρίζει το κεφάλι του και του κάνει νόημα να έρθει δίπλα του ως υπαρχηγός να σηκώσουν μαζί το απίστευτο (βάσει της εξέλιξης του αγώνα) τρόπαιο.
«Είναι από τις κορυφαίες στιγμές της ζωής μου και από αυτές τις μοναδικές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να σου χαρίσει. Η αναγνώριση από τον Βασίλη, τους συμπαίκτες μου αλλά και το τεχνικό τιμ της προσπάθειας που κατέβαλλα τόσα χρόνια, έστω και τραυματίας, είναι το μεγαλύτερο παράσημο» λέει ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, ο οποίος ουσιαστικά εκείνο το καλοκαίρι κλείνει το κεφάλαιο Ολυμπιακός. Αρχικά με διαφορές (περί των δεδουλευμένων του) αλλά στη συνέχεια με συμβιβασμό, χωρίζοντας σαν φίλοι.
«Ηταν το καλύτερο και έτσι έπρεπε να γίνει. Χρωστάω πάρα πολλά στον Ολυμπιακό και στους προέδρους, αλλά και αυτοί γνωρίζουν ότι δεν πάτησα ποτέ πάνω στο συμβόλαιό μου. Είχα σοβαρότατους τραυματισμούς που είχαν γίνει μέσα στο γήπεδο και όχι εκτός. Λυπάμαι γιατί θα μπορούσα να είχα ζήσει πιο έντονες μπασκετικές στιγμές στην ομάδα, κάτι που δεν έγινε λόγω του τραυματισμού μου, αλλά τελειώσαμε σαν φίλοι και με αμοιβαία εκτίμηση και αυτό με ικανοποίησε».
Αποκατάσταση
«Οσα πέρασα με έκαναν πιο δυνατό»
Η μεγαλύτερη συνεχόμενη απουσία του ήταν 14 μήνες (!), κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε και τρία χειρουργεία σε λιγότερο από έναν μήνα (από 22/2 ως 17/3 του 2011) για να αποκατασταθεί το πρόβλημα στον χιαστό αλλά και η μόλυνση. Επαιξε μόλις σε 11 παιχνίδια σε περίπου ενάμιση χρόνο! Μετά τους πανηγυρισμούς για τον τίτλο πάει στο Πίτσμπουργκ το καλοκαίρι του 2012 και κάνει το τέταρτο χειρουργείο με τον (άγιο άνθρωπο, όπως τον αποκαλεί) αμερικανό ορθοπαιδικό Κρίστοφερ Χάρνερ για πλήρη αποκατάσταση του προβλήματός του.
«Οσα πέρασα με έκαναν πιο δυνατό»
Η μεγαλύτερη συνεχόμενη απουσία του ήταν 14 μήνες (!), κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε και τρία χειρουργεία σε λιγότερο από έναν μήνα (από 22/2 ως 17/3 του 2011) για να αποκατασταθεί το πρόβλημα στον χιαστό αλλά και η μόλυνση. Επαιξε μόλις σε 11 παιχνίδια σε περίπου ενάμιση χρόνο! Μετά τους πανηγυρισμούς για τον τίτλο πάει στο Πίτσμπουργκ το καλοκαίρι του 2012 και κάνει το τέταρτο χειρουργείο με τον (άγιο άνθρωπο, όπως τον αποκαλεί) αμερικανό ορθοπαιδικό Κρίστοφερ Χάρνερ για πλήρη αποκατάσταση του προβλήματός του.
«Ξέρεις τι είναι να κάνεις προπόνηση και να μην πονάς; Αυτός είναι πλέον ο στόχος που βάζεις αρχικά: να μην πονάς από προπόνηση σε προπόνηση και μετά στα παιχνίδια, όπως και γίνεται».
Σε αυτούς τους 14 μήνες έφτασε στο «αμήν», αλλά τον στήριξε μια άλλη πρωταθλήτρια του συλλόγου, η διεθνής πολίστρια Μαρία Τσουρή, γυναίκα του πλέον και μάλιστα έχοντας (από πέρυσι το καλοκαίρι) στην αγκαλιά τους και τον διάδοχο, τον μικρό Κωνσταντίνο.
«Η Μαρία και ο μικρός είναι τα δύο πρόσωπα που έδωσαν άλλο νόημα στη ζωή μου. Ουσιαστικά είναι αυτοί που μου έδιωξαν κάθε σκέψη να σταματήσω. Ιδιαίτερα η γυναίκα μου, που μου μίλησε αληθινά και όχι μόνο συναισθηματικά, πήρε την πίεση από πάνω μου. Της χρωστάω πάρα πολλά και είναι απίστευτο το πόσο με καταλαβαίνει σε όλο αυτό που πέρασα. Αν δεν νιώθεις καλά σταματάς, μου είπε κάποια στιγμή ρεαλιστικά και τα ζύγισα. Είπα και κάπου “όχι ρε γαμώτο, δεν μπορεί να μη με δει ο γιος μου να παίζω”, αν και να ξέρεις προέχει τελικά να μπορείς να παίξεις εσύ με τον γιο σου και να είσαι καλά στην υγεία σου.
Ξέρεις τι είναι να σκέφτομαι να κατέβω πέντε σκαλιά για το πάρκινγκ και να υποφέρω από τους πόνους και να παίρνω χάπι για να μπορώ να πατήσω το πόδι μου. Να μη συμβούν σε κανέναν ποτέ αυτά που πέρασα, όσο και αν αποτελούν μαθήματα ζωής που με έκαναν πιο δυνατό».
Από σήμερα στη νέα του αρχή στην ισπανική Βαγιαδολίδ (όπου παίζει μαζί με τον Δημήτρη Χαριτόπουλο) θα έχει δίπλα του για τουλάχιστον έναν μήνα την οικογένειά του και θα μπορεί στα απέραντα πάρκα της πόλης να πάει βόλτα με τον γιο του. Σαν όνειρο, που όμως πλέον είναι πραγματικότητα, για έναν από τους πιο άτυχους παίκτες στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
