Μετά τα Ολυμπιακά

Μετά τα Ολυμπιακά | tovima.gr

ΜΕ βάση τα στατιστικά της Eurostat, μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, είμαστε μέσα στους τρείς πρώτους (στα μετάλλια δηλαδή), στην παχυσαρκία, στο κάπνισμα, και στη ΜΗ συμμετοχή σε σπορ και φυσικές δραστηριότητες. Και ενώ έχουμε τη χειρότερη σχέση με τα σπορ και την κίνηση, διεκδικούμε περισσότερα αθλητικά μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις. Και όπως με όλα τα πράγματα στη χώρα μας, έτσι με τους ολυμπιακούς αγώνες, πάλι μέσα από παραμορφωτικούς καθρέπτες βλέπουμε και αναλύουμε την αλήθεια. Αντί να μας πιάσει η μελαγχολία για την υποκινητικότητά μας, μας πιάνει η μελαγχολία για τα μετάλλια που δεν πήραμε. Ως χώρα πρέπει να είμαστε περήφανοι, και για τους προγόνους μας που τους εμπνεύστηκαν, και για εμάς που τους διοργανώσαμε επιτυχώς το 2004. Ασχέτως, αν πιθανά δεν τους άντεχε το βαλάντιό μας ή με τη μιζέρια μας ξεχάσαμε να τους αξιοποιήσαμε όπως έπρεπε. Οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι ένα πολύ μεγάλο γεγονός, αν και ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Είναι σπουδαίο γεγονός, ακόμα και με τις υπερβολές του, την εμπορευματοποίησή του, τα σόου, τα υπόγεια δρώμενα, κλπ. Αν και δεν είναι φανερό στους πολλούς, οι ΟΑ διδάσκουν ότι επιτυχίες έρχονται με μακρόχρονες και σκληρές προσπάθειες, διδάσκουν τη άμιλλα, την επιμονή, την αφοσίωση σε δύσκολους στόχους, και την αξία της καλής και συστηματικής προετοιμασίας και οργάνωσης σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο (αθλητών, ομάδων, χωρών, κλπ). Διδάσκουν την αξία της ισότητας και των μη διακρίσεων, λόγω φύλου, φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων. Στη χώρα μας από το 2000 μέχρι το 2007 εκπονήθηκαν και σχετικά προγράμματα ευαισθητοποίησης των νέων μας σε όλα τα παραπάνω θέματα, αλλά όπως όλα, η σκόνη του χρόνου τα σκέπασε. Ας μην απορούμε γιατί μας λείπει η σχετική παιδεία ή γιατί οι αθλητές μας διαχειρίζονται με λάθος τρόπο τις δημόσιες σχέσεις τους και τα κοινωνικά δίκτυα. Οι αθλητές μας και οι αθλήτριές μας προσπάθησαν πολύ για να φτάσουν εκεί. Στα χρόνια της εθνικής μελαγχολίας πρέπει να τους συγχαρούμε δυο φορές γιατί μας δείχνουν ότι ο μοναδικός δρόμος, είναι να παλεύεις και να προσπαθείς, ανεξαρτήτως συνθηκών. Τα δυο μετάλλια καλά είναι, κυρίως για να προσγειωθούμε. Το μέγεθος της χώρας, η οικονομική μας κατάσταση, και η κακή οργάνωση που έχουμε σε όλα τα δημόσια πράγματα, και μεταξύ αυτών και στο αθλητικό οικοδόμημα, δεν είναι για περισσότερα. Να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας πρέπει. Τα στάδια και τα γυμναστήρια, και οι χώροι άθλησης έχουν αδειάσει τα τελευταία χρόνια, και μάλιστα το κακό είχε ξεκινήσει πριν τη κρίση. Μπορούμε να κάνουμε κάτι να πάρουμε κανένα μετάλλιο στην αύξηση του πληθυσμού που ασκείται, περπατάει, προπονείται, και ακολουθεί υγιεινό και αθλητικό τρόπο ζωής γενικά; Μπορούμε να μειώσουμε τα ποσοστά στο κάπνισμα και την παχυσαρκία; Αν το κάνουμε αυτό συστηματικά, τότε θα βάλουμε πολύ πιο γερές βάσεις, για την αθλητική μας παιδεία, για την υγεία μας, για την ποιότητα ζωής μας, για το εθνικό σύστημα υγείας. Αν αυξηθεί ο συνολικός αριθμός των ατόμων όλων των ηλικιών και βεβαίως των νέων που γυμνάζεται, τότε μπορεί να αυξηθούν και οι πιθανότητες για διεθνείς διακρίσεις στα σπορ στο μέλλον.

Ο κ. Θεοδωράκης Γιάννης είναι αντιπρύτανης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
  • Ο πίνακας που «γέρνει» Ο Γκαλάτσι-Γκαλάτσι φρόντισε να ενημερώσει τον ιδιοκτήτη γύρω από τα νέα, υπερσύγχρονα συστήματα που κρατούν ανέπαφα τα έργα τέχνης,... ΣΙΒΥΛΛΑ |
Helios Kiosk