Η ηθοποιία είναι «µια κλίµακα µε σκαλοπάτια καλυµµένα µε χρήµα, φήµη, σεξ, ποτό και όλα τα υπόλοιπα αποπλύµατα του επαγγέλµατός µας». Για κάποιον που υπηρέτησε πιστά επί 40 χρόνια το θέατρο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και ευσυνείδητα τον κινηµατογράφο σε δεύτερους, ο απολογισµός ζωής του Φρανκ Λαντζέλα ακούγεται µάλλον κυνικός. Οποιος, ωστόσο, προτίθεται να ανατρέξει στον πρόσφατο τόµο των αποµνηµονευµάτων του µε τίτλο «Dropped Names: Famous Men and Women as I Knew Them» (εκδ. HarperCollins) θα τον δει να δικαιώνεται απόλυτα. Σε όλη την έκτασή τους άνθρωποι κολυµπούν στο χρήµα, παρασύρονται από τη φήµη, δελεάζονται από το σεξ, καταστρέφονται από το ποτό, µε τον ίδιο σε ρόλο υποβολέα, ενίοτε να συνηγορεί θερµά υπέρ τους, κυρίως όµως να πραγµατοποιεί την υπόσχεση του προλόγου του: να καρφώνει «πιρούνια σε µάτια και µαχαίρια σε λαιµούς».
Ο Tσάρλτον Ιστον έχει «τόσο σεξαπίλ, όσο µια σιδηροδροµική διασταύρωση και λιγότερο χιούµορ από αξονικό τοµογράφο», ο Λι Στράσµπεργκ, γκουρού του Actor’s Studio, είναι ένας «στοµφώδης πυγµαίος», ο Γιουλ Μπρίνερ εγωπαθής χαρακτήρας που τριγυρίζει στη Νέα Υόρκη µε οκτάµετρη λιµουζίνα φοβούµενος µήπως του επιτεθούν «µαύροι», ο Ρίτσαρντ Μπάρτον «απόλυτα βαρετός», ο Πολ Νιούµαν «αφέντης και σκλάβος της οµορφιάς του», ο Αντονι Κουίν «ψυχρός, ξινός και ποµπώδης». Στο µεταξύ προλαβαίνει να χαϊδευτεί στα παρασκήνια µιας παράστασης µε την Τζιλ Κλέιµπουργκ και τον Ραούλ Τζούλια, να συνάψει δεσµό µε τη Ρίτα Χέιγουορθ στα 54 της, να κάνει τηλεφωνικό σεξ µε την Μπέτι Ντέιβις, στοµατικό έρωτα µε την Υβόν Ντε Κάρλο και διάφορες άλλες παραλλαγές του σεξ µε πολλές άλλες παρτενέρ. Για την ακρίβεια, το σεξ αναδεικνύεται βασική απασχόληση του Λαντζέλα, ο οποίος περιγράφει θεσµούς όπως το θεατρικό φεστιβάλ του Γουίλιαµσταουν στη δεκαετία του ’60, όπου, µεταξύ άλλων, σύχναζαν οι Κρίστοφερ Γουόκεν, Ρίτσαρντ Ντρέιφους και Κρίστοφερ Ριβ, ως ένα από τα µέρη που κανείς πήγαινε µε «σενάρια, τζιν παντελόνια και µερικά πακέτα προφυλακτικά»: προσφερόταν για «σοβαρή δουλειά και σεξ κατά συρροή».
Στο Χόλιγουντ, όπου όσον αφορά την ενυπόγραφη δηµοσιοποίηση των παρασκηνίων της βιοµηχανίας το σύνθηµα είναι «οµερτά» και το παρασύνθηµα «τσιµουδιά», οι ακριτοµυθίες του Λαντζέλα δεν υπήρξαν ακριβώς ευπρόσδεκτες. Ο ίδιος, βέβαια, ελάχιστα ενδιαφέρθηκε να κρατήσει τα προσχήµατα – αν και κάτω από τον υποτιθέµενο σκληρόπετσο τύπο διακρίνει κανείς µια πιο δίκαιη προσωπικότητα: για τη Ρίτα Χέιγουορθ, την Ελίζαµπεθ Τέιλορ, την Μπέτι Ντέιβις, γυναίκες που χτυπήθηκαν από τη µοναξιά, την ασθένεια και «τα αποπλύµατα του επαγγέλµατος», δίνει πάντοτε ελαφρυντικά. Και τα καλύτερα βρώµικα αστεία του, όπως υπογραµµίζει συχνά.
