Υπήρξε η πρώτη φωτορεπόρτερ που καταπιάστηκε με το θέμα των Αλμπίνων στην Τανζανία. Και έμελλε να βραβευτεί για αυτήν της την επιλογή. Η Μάρω Κουρή απέσπασε το βραβείο του καλύτερου ρεπορτάζ έρευνας στον διεθνή διαγωνισμό scoop, με τον Ντομινίκ Σαρλέ, εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής, να εκθειάζει τη δουλειά της, όπως παρουσιάστηκε στην έκθεση με τίτλο «Φυλαχτό»: «Το θέμα της τεκμηριώνεται πλήρως, αλλά και ο τρόπος που η ίδια το απέδωσε από πλευράς σύνθεσης και χρωμάτων είναι εξαιρετικός. Επιπλέον, το ρεπορτάζ διαθέτει μια τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην καταγγελία της παράλογης φρίκης και στην ελπίδα για διέξοδο. Οι εικόνες ευτυχίας που υπάρχουν κάθε άλλο παρά ξενίζουν. Υπενθυμίζουν την ανάγκη αυτών των ανθρώπων να πιστέψουν, να ελπίζουν, να ζουν».
Οπως έχει δηλώσει σε συνέντευξή της, παλαιότερα πήγαινε σε λιμάνια και αεροδρόμια, κοιτούσε τους πίνακες αναχωρήσεων, έβλεπε προορισμούς που την ενδιέφεραν και έφευγε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Φυσικά, το ταξίδι στην Τανζανία απαιτούσε περισσότερη οργάνωση και περισυλλογή. «Τους Αλμπίνους τους λένε φαντάσματα, τους κρύβουν» λέει και τονίζει ότι το φωτορεπορτάζ βοηθά στο να μπουν τα προβλήματα αυτών των ανθρώπων στον χάρτη- αλλιώς δεν θα ξέραμε καν ότι υπάρχουν. Παθιάστηκε από το γεγονός ότι τους έζησε από τόσο κοντά, μέσα στις καλύβες και στη μαλάρια, έφαγε και ήπιε μαζί τους. Δεν είναι καθόλου απλό να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους ώστε να σου επιτρέψουν να τους απαθανατίσεις στην καθημερινότητά τους. Ακόμη και οι γαλήνιες εικόνες, εκείνες που παρουσιάζουν σκηνές ευτυχίας και χαλάρωσης, είναι δύσκολο να σκηνοθετηθούν, αν δεν σου έχει δώσει το πράσινο φως το αρχικά καχύποπτο μοντέλο σου.
Η Μάρω Κουρή ξεκίνησε να φωτογραφίζει συνειδητοποιώντας ότι κάθε φορά που περπατούσε στην Αθήνα τα έβλεπε όλα ασπρόμαυρα: κτίρια, πεζοδρόμια… ακόμη και οι άνθρωποι αποφεύγουν τα ζωηρά χρώματα στα ρούχα τους. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους για τον οποίο προτίμησε να χρησιμοποιήσει έγχρωμο φιλμ, την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι συνάδελφοί της θεωρούν ότι καλλιτεχνική φωτογραφία είναι μόνον η ασπρόμαυρη. Και κάπως έτσι, μέσα από τις εικόνες της, οι Αλμπίνοι της Τανζανίας θυμίζουν έκπτωτους αγγέλους οι οποίοι χαλαρώνουν μπροστά στον φακό, χωρίς να φοβούνται ότι η φωτογράφος θα τους κλέψει την ψυχή.
