Στην Καμπότζη άρχισε επιτέλους η πρώτη δίκη ηγετικών στελεχών των Ερυθρών Χμερ που δολοφόνησαν, αφού τους βασάνισαν, περίπου 2 εκατομμύρια συμπατριώτες τους για να «οικοδομήσουν» την αταξική κοινωνία των ονείρων τους. Δεν αποκλείεται σε τριάντα ή σαράντα χρόνια το ΚΚΕ, αν υπάρχει πάντα, να περιλάβει σε κάποιο συνέδριό του θέμα αποκατάστασης όχι των θυμάτων των Ερυθρών Χμερ αλλά των θυτών. Αυτό κάνει σήμερα με την απεχθή απόπειρα αποκατάστασης του Στάλιν.
Η απόπειρα αυτή οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο ερώτημα: ποια κοινωνία, με ποιες ελευθερίες και ποια δικαιώματα θα οικοδομούσε το ΚΚΕ αν το μπορούσε; Και πώς θα το μπορούσε; Οι ενδείξεις για τη νοοτροπία της σημερινής του ηγεσίας είναι τουλάχιστον ανησυχητικές. Συνδυάζει τον Εμφύλιο με την Αντίσταση, που μονοπωλεί, θεωρεί και τον Εμφύλιο αντίσταση σε άλλη ξένη κατοχή και ισχυρίζεται συχνά ότι η αντίσταση αυτή συνεχίζεται και τώρα. Ταυτόχρονα, ακόμα και από το βήμα της Βουλής, οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ υπενθυμίζουν συστηματικά ότι δεν τους ενδιαφέρουν οι δημοκρατικές διαδικασίες και οι θεσμοί αλλά οι «αγώνες».
Το κουκουέ θέλει συνεπώς να εμφανίζεται σαν κόμμα επαναστατικό. Προφανώς, για δύο λόγους που αφορούν κυρίως τους νέους. Πιστεύει προφανώς ότι θα εμποδίσει έτσι τις διαρροές προς τον Σύριζα από τη μια πλευρά και τους «αναρχοαυτόνομους» από την άλλη- αν και ο διαχωρισμός αυτός δεν είναι πάντα οφθαλμοφανής και πειστικός.
Αλλά το κουκουέ γνωρίζει επίσης πολύ καλά, και αυτός είναι ο τρίτος λόγος, ότι η «σκληρή» βάση του είναι οι όσοι επιζώντες καταπονεμένοι παλαιοί πολεμιστές της τραγικής του ιστορίας, συχνά και μερικά παιδιά τους, παραμένουν πιστοί στο «κόμμα» που «πάντα είχε δίκιο». Ακόμα και όταν από συνέδριο σε συνέδριο και από διαγραφές σε διαγραφές, βοηθούσης και της Μόσχας, το «δίκιο» αυτό ήταν συστηματικά προσαρμοσμένο στις περιστάσεις. Το κουκουέ είναι συνεπώς υποχρεωμένο, όσο ακολουθεί αυτόν τον δρόμο, να αρνείται κάθε «εθνική συμφιλίωση» που δεν καθαγιάζει τους δικούς του καταδικάζοντας τους αντιπάλους: Επιμένει ότι στον Εμφύλιο πολέμησαν οι πατριώτες από τη μια και οι προδότες από την άλλη και ότι κάθε Αντίσταση εκτός από την εαμική ήταν ύποπτη για συνεργασία με τον εχθρό: έτσι «ο αγώνας συνεχίζεται»!
Δυστυχώς αυτή η διπλά και τριπλά κατασκευασμένη ιστορία δεν ικανοποιεί μόνο τους παλαιούς κατατρεγμένους που δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι θυσιάστηκαν για ένα άδειο «Κιβώτιο» (Αρης Αλεξάνδρου). Προσφέρεται και στους νέους που αναζητούν επαναστατικές ρίζες και εξηγήσεις. Επιδρά και σε άλλους πολιτικούς χώρους. Ακόμα και στην… ακροδεξιά. Το ανέκδοτο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι το ύστατο καταφύγιο του υπαρκτού μοιάζει αληθινό κι ας ψηφίζουν πάνω από οκτώ Ελληνες στους δέκα τα «αστικά κόμματα».
Το θέμα, όπως βλέπουμε, είναι υπαρκτό, επίκαιρο και, μέσα στην κρίση, ανησυχητικό. Απαιτεί όχι τόσο ασφαλίτικα μέτρα (αυτά αρμόζουν μόνο για όσες εγκληματικές πράξεις σημειώνονται) αλλά ουσιαστική και ψύχραιμη συζήτηση για το πραγματικό χθες, το ουσιαστικό σήμερα και το επιθυμητό αύριο.
