Μ παίνουν παιδιά και βγαίνουν εγκληματίες. Αυτή είναι η κεντρική «φιλοσοφία» του σωφρονιστικού συστήματος ανηλίκων στη χώρα μας και η ανάγκη για ένα εναλλακτικό, ανθρώπινο μοντέλο κοινωνικής προστασίας και «ανοιχτής» ποινής είναι πλέον επιτακτική. Απόδειξη το γεγονός ότι περισσότεροι από τους μισούς νέους που υπήρξαν έγκλειστοι σε κάποιο σωφρονιστικό κατάστημα νέων ή ίδρυμα αγωγής επέστρεψαν πίσω στη φυλακή ως ενήλικοι με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτό ήταν το βασικό συμπέρασμα της εκδήλωσης-συζήτησης για τις φυλακές ανηλίκων που διοργάνωσε χθες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων.
Οπως σημείωσε ο καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου κ. Β.Καρύδης «ο εγκλεισμός των ανηλίκων δεν φαίνεται να εξυπηρετεί,καθώς οι ίδιοι οι νέοι κρατούμενοισε ποσοστό 50%είτε έχουν εκτίσει ποινή είτε έχουν κλειστεί σε ιδρύματα αγωγής». Ακόμη, συντρέχουν σοβαροί κοινωνικοί παράγοντες αφού, όπως υποστήριξε, «στον Αυλώνασχεδόν στο σύνολό τους οι γονείς των παιδιών είναι αγράμματοι ή στην καλύτερη περίπτωση απόφοιτοι της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης». «Χρειάζεται διαπαιδαγώγηση,όχι όμως μέσω της ποινής,αλλά αντί της ποινής» τόνισε ο κ. Καρύδης και σημείωσε: «Μιλάμε για επανένταξη,στην περίπτωση όμως αυτών των παιδιών δεν υπήρξε καν ένταξη.Αυτή είναι η κύρια ανάγκη:μια ευκαιρία σε ανοιχτό περιβάλλον».
«Το σωφρονιστικό μας σύστημα είναι παντελώς αποτυχημένο και δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες» ανέφερε ο ιατρός κ. Ν.Μανιός , ενώ πρόσθεσε ότι «οι φυλακές ανηλίκων είναι φτιαγμένες κατ΄ εικόνα και ομοίωση των φυλακών ενηλίκων- και αυτό είναι λάθος». Κατά τον κ. Μανιό χρειάζεται ένα σύστημα που να λειτουργεί τόσο εκπαιδευτικά όσο και σε επίπεδο ψυχολογικής υποστήριξης. Οπως είπε, είναι αναγκαίο να δοθεί η δυνατότητα ψυχικής ωρίμανσης των ανηλίκων παραβατών «ακόμη και σε κάποιο πλαίσιο περιορισμού» . Ωστόσο «από όλα αυτά δεν συμβαίνει τίποτε.Το σύστημα είναι πεπαλαιωμένο,εγκαταλειμμένο και αφημένο στην τύχη του και πρέπει να καταργηθεί και να δομηθεί ένα νέο». Ο κοινωνιολόγος κ. Π.Σχιζάς εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος στις φυλακές Αυλώνα για έξι χρόνια, βιώνοντας έτσι από κοντά «τις καταστροφικές επιδράσειςτου σωφρονιστικού συστήματος», όπως χαρακτηριστικά σημείωσε. «Μέσατο παιδί ξεφεύγει από κάθε έννοια προστασίας και πρέπει να υπάρξουν παρεμβάσεις για εντός της κοινωνίας εναλλακτικές» πρόσθεσε.
