Ισως δεν υπάρχει πιο δύσκολη υπόθεση για έναν καλλιτέχνη από τον επαναπροσδιορισμό του στα μουσικά πράγματα, το λεγόμενο comeback αγγλιστί. Ιδιαίτερα δε όταν μιλάμε για σπουδαίες φυσιογνωμίες της σύγχρονης μουσικής, οι οποίες ουδέποτε έπαψαν να προσφέρουν ενδιαφέρον έργο. Ετσι, η επιστροφή δύο σημαντικών κυριών, οι οποίες και έδρασαν σε διαφορετικά πεδία την τελευταία τριακονταετία, με εξίσου σημαντικά άλμπουμ μέσα στο 2007, μόνο ως θετική μπορεί να ιδωθεί από τους απανταχού φίλους της μουσικής. Η πρώτη, η απόλυτη «βασίλισσα» του πάγου και της σκοτεινιάς, άλλως γκόθικ, η δεύτερη απλώς η «μεγαλύτερη λευκή σόουλ τραγουδίστρια του πλανήτη». Και η Σούζι Σου και η Ανι Λένοξ επηρέασαν με τον δικό τους τρόπο δεκάδες τραγουδίστριες στα χρόνια που ακολούθησαν την αναρρίχησή τους στην κορυφή και σήμερα έρχονται να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους με δύο άλμπουμ τα οποία χωρίς αμφιβολία θα φιγουράρουν ανάμεσα στις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς.
Υπάρχει μια σκηνή στην πολύ καλή ταινία «Το ημερολόγιο ενός σκανδάλου», στην οποία η Κέιτ Μπλάνσετ βάζει στο πικάπ το άλμπουμ «Κaleidoscope» των Siouxsie and the Βanshees και λίγο μετά ο μαθητής και εραστής της Αντριου Σίμπσον τη ρωτά τι ακριβώς ακούν. Εκπληκτη η Μπλάνσετ απαντά: «Μα πώς γίνεται να μην την ξέρεις;Για εμάς κάποτε ήταν μια θεά» (ή κάπως έτσι). Και όντως, αυτή είναι η αλήθεια για τη Σούζι Σου ή Σούζαν Τζάνετ Μπάλιον, όπως είναι το πραγματικό της όνομα. Για δεκαετίες υπήρξε το σύμβολο κάθε νέας τραγουδίστριας η οποία ήθελε να χαράξει τον δικό της, χωρίς συμβιβασμούς, δρόμο. Γνήσιο παιδί της πανκ γενιάς της Βρετανίας, εμφανίστηκε στα πράγματα μαζί με τους Sex Ρistols περισσότερο ως μέλος μιας κοινωνικής τάσης και λιγότερο έχοντας μια αυτόνομη καλλιτεχνική πρόταση. Το τέλος του πανκ όμως τη βρήκε με το συγκρότημά της, τους περίφημους Βanshees, και όπως είθισται βρέθηκε στο στούντιο προτού να το καταλάβει.
Η πρώτη της δουλειά, το «Τhe Scream», αγκαλιάστηκε από κοινό και κριτικούς για τον πρωτόλειο και μινιμαλιστικό ροκ ήχο του, αλλά και από το στυλ που υιοθέτησε με τα γνωστά μαύρα ρούχα, τη φουντωτή κόμμωση και το έντονο μακιγιάζ. Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, αφού εμπλούτισε τα άλμπουμ της με τους πειραματισμούς του συζύγου της Μπάτζι στα κρουστά, τα ανατολίτικα στοιχεία και τις ηλεκτρονικές πινελιές. Αυτό όμως που πάντοτε αποτελούσε το σήμα κατατεθέν στον ήχο της ήταν η φωνή της. Παγερή, εξώκοσμη, όπως ακριβώς πρέπει να ηχεί η φωνή μιας ξεχωριστής τραγουδίστριας, σε μια περίοδο μάλιστα που έχουμε πήξει στις καθημερινές και αδιάφορες φωνές. Η μεγάλη επιτυχία ήλθε με το άλμπουμ «Ρeepshow» που περιείχε το τραγούδι «Ρeek-Α-Βoo» και φυσικά λίγο αργότερα με το τραγούδι των τίτλων του δεύτερου Μπάτμαν, «Face to Face», με το οποίο άνοιξε και ο δρόμος για τις ΗΠΑ. Οι Creatures, το αδελφό συγκρότημα των Βanshees, αποτελούσε για πολλά χρόνια την παράλληλη ενασχόλησή της ώσπου πρόσφατα έγινε αποκλειστική.
Αυτό όμως που έλειπε, και σωστά έπραξε και κυκλοφόρησε σόλο άλμπουμ, ήταν να δούμε τι πραγματικά μπορεί να κάνει μόνη της. Και ακούγοντας το άλμπουμ «ΜantaRay» λύνονται όλες οι απορίες μας. Τραγούδια δυνατά με προσωπικότητα όπως τα «Ιnto a Swan» και «Loveless», τα οποία κάνουν κάθε επίδοξη μιμήτριά της να αλλάζει χρώμα και διάθεση να ηχογραφήσει.
Ροκ και σόουλ
Με την Ανι Λένοξ πάλι τα πράγματα εξελίχθηκαν αρκετά διαφορετικά. Γιατί μπορεί το πρώτο σχήμα της με τον Ντέιβιντ Στιουάρτ (Τourists) να προέρχεται και αυτό από τα πιο ανεξάρτητα κυκλώματα της μουσικής βιομηχανίας, όμως από την αρχή των Εurythmics και το εκπληκτικό «Sweet Dreams» βρέθηκε να ακούγεται από εκατομμύρια κόσμου σε όλον τον πλανήτη, με τη μία επιτυχία να διαδέχεται την επόμενη. Επειδή όμως όλα έχουν ένα τέλος, έτσι και οι Εurythmics, παρά τις όποιες επανασυνδέσεις και περιοδείες, τέλειωσαν τουλάχιστον σε καλλιτεχνικό επίπεδο και έτσι η Ανι έπρεπε να αποδείξει στο μεγάλο κοινό της ότι μπορεί και χωρίς τη βοήθεια του στουντιολάγνου Στιούαρτ. Και για αρχή η αλήθεια είναι ότι τα κατάφερε πολύ καλά.
Ηχογράφησε δύο άλμπουμ πολυπλατινένια όπως είναι το «Diva» και η συλλογή με διασκευές «Μedusa», πουλώντας εκατομμύρια δίσκους. Αλμπουμ αρκετά φωτεινά που αποτέλεσαν μια ξεχωριστή νότα στην πιο ροκ στιγμή της δεκαετίας του ΄90. Προσωπικά προβλήματα και απώλειες την κράτησαν για αρκετό διάστημα μακριά από τη δισκογραφία και το 2003 επέστρεψε με το σκοτεινό «Βare», μια δουλειά η οποία κράτησε κοντά της μόνο τη φανατική βάση των θαυμαστών της και, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δικαίως.
Την 1η Οκτωβρίου θα βρίσκεται στις προθήκες των δισκοπωλείων το νέο άλμπουμ της «Songs οf Μass Destruction». Από την πρώτη ακρόαση αντιλαμβάνεται κανείς τις σημαντικές αλλαγές ως προς τον ήχο. Είναι επόμενο, αφού την παραγωγή ανέλαβε ο «πολύς» Γκλεν Μπάλαρντ – τον γνωρίζουμε από την Αλάνις Μόρισετ που γνωρίζει απόλυτα τις διαθέσεις του νέου κοινού. Ετσι έχουμε τόσο ροκ και σόουλ όσο χρειάζεται αλλά και την επιστροφή στην ηλεκτροπόπ μέσα από τραγούδια όπως τα «Ghosts in my Μachine» και «Coloured Βedspread», η εισαγωγή του οποίου θυμίζει πολύ το «Love is a Stranger». Το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ «Dark Road» δίνει ήδη το στίγμα αφού ακούμε την Ανι Λένοξ σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της. Και να φανταστείτε ότι δεν της λείπουν και πολλά στην καριέρα της, αν υπολογίσουμε τα 78 εκατομμύρια δίσκους που έχει πουλήσει, τα τέσσερα Γκράμι, τα 11 Βρετανικά Βραβεία, τα πέντε βραβεία Ιvor Νovello, το ένα Οσκαρ και τη μία Χρυσή Σφαίρα.
