* «Οπλο» ειρήνης χαρακτήρισε την Ολυμπιάδα ο πρόεδρος της ΔΟΕ Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ και μακάρι να ήσαν έτσι τα πράγματα, αλλά δυστυχώς απέχουμε όχι αιώνες αλλά χιλιετίες από το πνεύμα της αρχαίας Ελλάδας και στις ανακωχές ο κόσμος σήμερα δεν δίνει και τόση σημασία, αφού του κλάδου ελαίας προέχει το χρήμα. «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου δυστυχώς η ανθρώπινη τραγωδία συνεχίζεται», είπε ο Σάμαρανκ. Τουλάχιστον, όμως, ο πλανητάρχης έχει και ένα επίτευγμα (διόλου ασήμαντο οπωσδήποτε) να παρουσιάσει: την ειρήνη στη Βοσνία.
* Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, λένε, αλλά επειδή δεν αργεί ποτέ να ξημερώσει, η Ολυμπιάδα άρχισε την… επομένη της κανονικής ημέρας. Πώς έγινε αυτό; Το πρόγραμμα έπεσε μισή ώρα πίσω και η αυλαία άνοιξε δύο λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, ώρα Ατλάντα βέβαια. Οσο για τη ζέστη και την υγρασία, όλοι φοβούνται ότι θα είναι το μεγάλο πρόβλημα για τους αθλητές.
* Μόλις δύο ώρες νωρίτερα, τα κόκκινα λαμπάκια άναψαν προκαλώντας πανικό στους υπεύθυνους ασφάλειας του παγκόσμιου κέντρου τηλεόρασης. Το κτίριο εκκενώθηκε με όλες τις προδιαγραφές ετοιμότητας και ταχύτητας, αλλά τελικά το «ύποπτο» δέμα απεδείχθη «αθώο» και έτσι τα πάντα ξαναλειτούργησαν κανονικά.
* Ολυμπιάδα των ρεκόρ, προτού καλά καλά αρχίσει: αριθμός – ρεκόρ θεατών στις κερκίδες (83.000), ρεκόρ οι συμμετοχές των αθλητών (11.000), τρία δισεκατομμύρια τηλεθεατές καθηλωμένοι στις οθόνες τους ανά τον πλανήτη. Φτάνει να σκεφτεί κανένας ότι μόνο για τη μεταφορά των πυροτεχνημάτων που φωταγώγησαν το στάδιο χρειάστηκαν τρεις τεράστιες νταλίκες.
* Το χέρι ωστόσο που άναψε τον βωμό της Ολυμπιακής Φλόγας έτρεμε… Ο θρυλικός πλέον Μοχάμετ Αλι πάσχει από Πάρκινσον, αλλά δεν το βάζει κάτω.
* Πόσο ακριβά όμως το είχαν πληρώσει το χρώμα του δέρματός τους οι πρόγονοι του καλύτερου αθλητή όλων των εποχών, ιδιαίτερα εκεί, στην καρδιά του Νότου όπου και σήμερα ακόμη το να είσαι μαύρος ενίοτε σημαίνει ότι δεν είσαι άμωμος. «Εχω ένα όνειρο», είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, «ότι πάνω στους ρόδινους λόφους της Τζόρτζια οι γιοι των πρώην σκλάβων θα κάτσουν μαζί με τους γιους των πρώην δυναστών δίπλα δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης».
* Ο τελευταίος σταθμός της Ολυμπιακής Φλόγας, προτού μπει στο απαστράπτον Στάδιο της Εκατονταετίας, ήταν στον τάφο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Η φλόγα υποκλίθηκε στο πνεύμα, αλλά ακριβώς στο σημείο εκείνο οι θεατές ήσαν ελάχιστοι…
