Πέντε χρόνια πέρασαν από τη μαγική εκείνη καλοκαιρινή βραδιά που μια χούφτα παιδιών με όπλα το ταλέντο και τον ενθουσιασμό έβαζαν φωτιά στην καρδιά και στα όνειρα μιας ολόκληρης χώρας και οδηγούσαν το ελληνικό μπάσκετ στο πιο ψηλό σκαλί του κόσμου. Ηταν 22 Ιουλίου του 1995 όταν τα αμούστακα τότε παλικαράκια νικούσαν στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Εφήβων 91-73 την Αυστραλία, σκαρφάλωναν στην κορυφή της Γης και άνοιγαν τα φτερά τους για να κατακτήσουν και τη ζωή. Την επόμενη ημέρα κιόλας τα 12 παιδιά σκορπίστηκαν για να αναζητήσουν μετά την ομαδική επιτυχία και την ατομική καταξίωση, μόνο που το αποτέλεσμα δεν ήταν ίδιο για όλους…
ΕΥΘΥΜΗΣ ΡΕΝΤΖΙΑΣ: Ο κορυφαίος παίκτης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος των Εφήβων σημάδεψε τη διοργάνωση με το «τριπλ νταμπλ» (33π., 21ρ., 10τ.) στον τελικό και ξετρέλανε τους ανιχνευτές ταλέντων του ΝΒΑ. Το δικό του στοίχημα το κέρδισε, έστω και αν σε όλους επικρατεί η εντύπωση ότι μπορούσε και ακόμη μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω. Από τον Δαναό Τρικάλων μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη και στον ΠΑΟΚ, έγινε βασικότατο στέλεχος της Εθνικής Ανδρών, επελέγη το 1996 στον πρώτο γύρο του ντραφτ (νούμερο 23) από το Ντένβερ που παραχώρησε τα δικαιώματά του στην Ατλάντα και βρήκε το καλοκαίρι του 1997 ένα ηγεμονικό συμβόλαιο στην Μπαρτσελόνα. Το ΝΒΑ το σκέφτηκε πολλές φορές, αλλά δεν το δοκίμασε και τα προσόντα του πολλές φορές παγιδεύτηκαν στις ιδιοτροπίες του κ. Ρενέσες, αλλά παραμένει πάντα μια προκλητικά ενδιαφέρουσα περίπτωση για όλους τους μεγάλους συλλόγους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Εδώ υπάρχει το μεγάλο ερωτηματικό. Το ταλέντο δεδομένο και άφθονο αλλά δεν έχει ακόμη αξιοποιηθεί και ο στόχος δεν έχει επιτευχθεί. Ελαφρυντικό το ότι κάθε χρόνο έβρισκε έναν ξένο στη θέση του με συνέπεια να ψάχνει να βρει πέρα από τον ρόλο και τον χώρο του. Ο ίδιος είναι «τριάρι» αλλά για να χωρέσει στην ομάδα έπαιζε από «δύο» ως «τέσσερα» και αυτό τον οδήγησε πάνω σε μια στιγμιαία απόγνωση στο να πάρει μία ημέρα τον δρόμο για την Μπολόνια, από όπου επέστρεψε άπρακτος ύστερα από λίγους μήνες. Η ουσία είναι ότι πέραν πάσης αμφισβητήσεως μπορούσε να έχει κάνει πολλά περισσότερα από όσα έχει ήδη κάνει και το ότι πήρε μια θέση στην Εθνική Ανδρών δεν αποτελεί στοιχείο ικανό για να δικαιώσει τις δυνατότητές του, που δεν έχουν αξιοποιηθεί ακόμη.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΙΟΥΖΗΣ: Μαζί με τον Ρεντζιά είναι οι παίκτες που νομιμοποιούνται να δηλώνουν ότι ανταποκρίθηκαν με τη μεγαλύτερη επιτυχία στην πρόκληση της επόμενης ημέρας. Το μυστικό του ήταν ότι πέρα από το ταλέντο έκρυβε μέσα του μεγάλα ψυχικά αποθέματα, αστείρευτο πείσμα και τεράστια αυτοπεποίθηση που μπορεί κάποιες στιγμές να τον οδήγησε σε ακρότητες (ανακοίνωση για την Εθνική μετά την Αυστρία), αλλά τον βοήθησε να μη λυγίσει και να νικήσει. Συνδυάζοντας το πάθος με την εξυπνάδα και το ταλέντο με την επιθυμία βρήκε τον δρόμο του, έδωσε απαντήσεις σε όσους τον αμφισβήτησαν και αυτό που θέλησε το πέτυχε, αποτελώντας ακρογωνιαίο λίθο στην ανοικοδόμηση της ΑΕΚ.
ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΣ: Θα μπορούσε να βρίσκεται στην ίδια ακριβώς κατηγορία με τον «Διόσκουρό» του Μιχάλη Κακιούζη αν είχε επιδείξει μεγαλύτερη σταθερότητα στην απόδοσή του. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ενώ κανείς δεν αμφισβητεί το ταλέντο του, εν τούτοις μπαινοβγαίνει στην Εθνική Ανδρών και στη βασική πεντάδα της ΑΕΚ. Διαθέτει θανατηφόρο σουτ, σήκωσε ως αρχηγός τα δύο τρόπαια που κατέκτησε πέρυσι ο Δικέφαλος, αλλά ενώ μπήκε φουριόζος στο επαγγελματικό πρωτάθλημα εντυπωσιάζοντας με το θράσος του, αφού προερχόταν από ομάδα της Γ’ Εθνικής (Ποσειδών Καλαμάτας), στη συνέχεια προτίμησε να επιβραδύνει τον ρυθμό του, δεν βγήκε από τον σωστό δρόμο, αλλά και δεν έφτασε ακόμη εκεί που θέλει και μπορεί.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΑΡΛΑΣ: Ο αρχηγός της Εθνικής Εφήβων είναι ο μόνος από τους βασικούς ο οποίος δεν βρήκε θέση ούτε στην ομάδα των ανδρών ούτε σε κάποιον από τους μεγάλους συλλόγους. Από τον Πανελλήνιο μετακινήθηκε στην ΑΕΚ, αλλά κάτι ένας σοβαρός τραυματισμός, κάτι ότι κανείς από τους προπονητές δεν του έδωσε πίστωση χρόνου, κάτι ότι ακόμη και ο ίδιος δεν είχε ξεκαθαρίσει τη διαφορά ανάμεσα στον οργανωτή και στον εκτελεστή, δεν του επέτρεψαν να βρει τον δρόμο του. Τελικώς και αφού πρώτα έχασε πολύτιμο χρόνο, πέρυσι πήγε στον Σπόρτιγκ αλλά και εκεί στάθηκε άτυχος αφού έπεσε πάνω στη διάλυση του ιστορικού συλλόγου με συνέπεια να καταλήξει στο τέλος της περιόδου στο κυπριακό πρωτάθλημα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΚΟΥΤΗΣ: Αυτήν τη στιγμή διανύει την πιο κρίσιμη περίοδο της καριέρας του και ασφαλώς είναι ο πιο επίφοβος από τους χρυσούς εφήβους όσον αφορά την αξιοποίηση του αναμφισβήτητα πλούσιου ταλέντου του. Παίκτης του Πανιωνίου τότε εξελίχθηκε σε βασική μονάδα της ομάδας, έγινε κάποια στιγμή το αστέρι της, πέρασε το κατώφλι της Εθνικής αλλά δεν έκανε σωστό υπολογισμό για το επόμενο βήμα. Οπως εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε βιάστηκε να κάνει την επόμενη κίνηση, πίεσε για να μετακομίσει το περασμένο καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό και αίφνης μετατράπηκε από πρωταγωνιστή σε κομπάρσο. Αποτέλεσμα ήταν ο παίκτης που πριν από έναν χρόνο φιλοδοξούσε να αποτελέσει «μήλον της έριδος» για τους ισχυρούς, να είναι αυτό το καλοκαίρι εν δυνάμει άνεργος.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ: Εκτος παίκτης σε εκείνη την ομάδα, ερχόταν από τον πάγκο ως αλλαγή του Παναγιώτη Μπαρλά και έδινε μεγαλύτερη ταχύτητα στην ομάδα. Παιδί από τότε ώριμο και εξόχως σοβαρό, μέτρησε τα βήματά του και βρήκε τον δρόμο του έστω και αν χρειάστηκε να ζήσει την περιπέτεια της μετανάστευσης. Ενας από τους τρεις παίκτες του Πανιωνίου στην Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, πήρε τον Ιανουάριο του 1997 τον δρόμο για το Μιλάνο αναζητώντας την ελευθερία του, όντας δυσαρεστημένος από τον μικρό χρόνο συμμετοχής του σε εκείνη την περίοδο. Επέστρεψε το επόμενο καλοκαίρι στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό, βρήκε τη θέση του και στην Εθνική Ομάδα, πήρε τρία Πρωταθλήματα Ελλάδος και ένα Πρωτάθλημα Ευρώπης και ασφαλώς ανήκει σε εκείνους που κέρδισαν το στοίχημα του μέλλοντος.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΟΥΛΗΣ: Το δικό του στοίχημα παραμένει ανοικτό γιατί τις προϋποθέσεις τις έχει, όταν του δόθηκαν ευκαιρίες τις αξιοποίησε (7,6π. και 3,3ρ. στον Απόλλωνα Πατρών την περίοδο 1997-98), αλλά η κακή του τύχη ήταν ότι ανήκε στον Ολυμπιακό που τον έφερε πίσω αλλά δεν τον εμπιστεύθηκε με συνέπεια να χάσει πολύτιμο χρόνο για την εξέλιξή του. Δυνατός, μαχητικός και ενθουσιώδης, ήταν μέλος της Εθνικής Ομάδας που ναυάγησε στην Ντιζόν, αλλά και πάλι έμεινε θεατής την επόμενη σεζόν αφού παρ’ ότι κέρδισε τις εντυπώσεις οσάκις αγωνίστηκε, εν τούτοις πήρε μέρος μόλις σε 13 παιχνίδια της κανονικής περιόδου.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΡΙΓΩΤΑΚΗΣ: Το βήμα του είναι αργό αλλά σταθερό και μπορεί να μην εξελίχθηκε σε αστέρι πρώτου μεγέθους, βρήκε όμως τη θέση του στο επαγγελματικό πρωτάθλημα και νομιμοποιείται να ελπίζει σε κάτι ακόμη καλύτερο. Λύσεις από τον πάγκο έδινε τότε στην Εθνική, λύσεις από τον πάγκο δίνει και τώρα στη Νήαρ Ηστ στην οποία μετακινήθηκε το καλοκαίρι του 1998 από τον Πειραϊκό. Καλός σουτέρ, ψάχνει τις ευκαιρίες και δεν τις αφήνει εύκολα να πάνε χαμένες.
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ: Πεισματάρης ως γνήσιος Κεφαλλονίτης δεν το βάζει κάτω, αν και γυρνώντας από ομάδα σε ομάδα δεν έχει καταφέρει ακόμη να πάρει μια ανάσα και να κάνει το δικό του άλμα. Πειραϊκός, Αρης, Λάρισα και Σπόρτιγκ, δεν είναι και λίγοι σταθμοί για έναν παίκτη ο οποίος έχει ψυχικά χαρίσματα, αλλά ακόμη δεν έχει βρει λιμάνι για να ρίξει άγκυρα και να αναζητήσει την αληθινή ταυτότητά του.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΜΑΡΙΩΤΗΣ: Είχε μόλις 14 λεπτά συμμετοχή σε εκείνο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά πρόλαβε να δείξει το πιο μεγάλο προσόν του: 3/3 δίποντα και 1/1 τρίποντο ήταν ο απολογισμός του αυθεντικού σουτέρ. Η πορεία του όμως δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών. Από τον Πανιώνιο δόθηκε δανεικός στη Δάφνη όπου άφησε κάποιες υποσχέσεις, επέστρεψε στη Νέα Σμύρνη αλλά έμεινε σε ρόλο βοηθητικό και ίσως την επόμενη χρονιά αναζητήσει σε άλλη γειτονιά (Δάφνη;) μια νέα αρχή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΕΣΠΟΣ: Είναι ο μόνος από τους 12 «χρυσούς μικρούς» ο οποίος πέρυσι αγωνίστηκε στην Α2. Από τη Λάρισα πήγε στον ΠΑΟΚ, δεν βρήκε χρόνο για να δείξει αν και κατά πόσο μπορούσε και επέστρεψε στην παλιά του ομάδα αναζητώντας μια νέα αρχή.
