Του
Η ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ έχει κηρύξει τον «πόλεμο» στην Κολομβία. Ο πρόεδρός της (ευπρόσδεκτος στο Παρίσι, με απόφαση του Ζακ Σιράκ που προκάλεσε αντιδράσεις στην ίδια τη Γαλλία) δεν μπορεί να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες: οι αμερικανικές υπηρεσίες προσάπτουν στον καλό κ. Σαμπέρ ότι την τελευταία προεκλογική του εκστρατεία τη χρηματοδότησε αδρά το κολομβιανό «καρτέλ της κοκαΐνης».
Ο κ. Σαμπέρ δεν αποδέχεται την κατηγορία. Και έχει ένα «ακαταμάχητο» επιχείρημα: παρά τους αγώνες της αντιπολίτευσης, οι αρμόδιες κοινοβουλευτικές επιτροπές που μελέτησαν το θέμα τελικά τον αθώωσαν. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι οι επιτροπές αυτές ελέγχονται από τους φίλους του.
Για να αποδείξει ότι όχι μόνο δεν σχετίζεται με τους «βαρόνους» του Κάλι, το μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής κοκαΐνης στον κόσμο, παρά τις διώξεις και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που οργανώνονται από τις αρχές, προχώρησε την περασμένη άνοιξη σε νέες εντυπωσιακές απόπειρες ελέγχου της περιοχής και δίωξης των παραγωγών και κυρίως των λαθρεμπόρων. Δυστυχώς για τον ίδιο, δεν έπεισε τους Αμερικανούς. Οπως δεν έχει πείσει και πολλούς συμπατριώτες του.
Ενας ολόκληρος πληθυσμός ζει στην Κολομβία καλλιεργώντας την κόκα, όπως χιλιάδες γεωργοί ζουν στην Ανατολική Τουρκία και σε πολλές περιοχές της Ασίας με το κύκλωμα παπαρούνα – όπιο – ηρωίνη. Εγιναν μεγάλες προσπάθειες εναλλακτικών καλλιεργειών, όμως καμία δεν αποδίδει το «σίγουρο» (αν και για τους γεωργούς – παραγωγούς μικρό) εισόδημα που εξασφαλίζουν με την πρώτη ύλη των ναρκωτικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Κάλι της Κολομβίας, όπως και στο «Χρυσό Τρίγωνο» της Βιρμανίας, το κύκλωμα των ναρκωτικών οδήγησε από δεκαετίας σε παράλληλες καταστάσεις: κατάργηση της κεντρικής εξουσίας, τοπική «αυτοκυβέρνηση» των λαθρεμπόρων με ισχυρούς ιδιωτικούς στρατούς και δυναμική παρουσία στην εθνική πολιτική ζωή μέσω δικών τους (πληρωμένων) πολιτικών στελεχών και πανίσχυρων ομάδων τύπου μαφίας.
Στην Κολομβία ο πόλεμος εναντίον του κυκλώματος των ναρκωτικών χρηματοδοτήθηκε αδρά από τις ΗΠΑ, που ήθελαν έτσι να σταματήσει η μαζική εισροή κοκαΐνης στη χώρα τους. Επρεπε να βρεθούν τρόποι να μην εξοντωθούν οικονομικά οι γεωργοί. Επρεπε ταυτοχρόνως να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος που τους εξαρτά από το οργανωμένο έγκλημα, που γι’ αυτούς ήταν όμως «ευεργετικό»: αυτό τους οργάνωνε σχολεία, νοσοκομεία, ποδοσφαιρικές ομάδες και γιορτές. Κερδήθηκαν πολλές μάχες, σκοτώθηκαν πολλοί «βαρόνοι» (ακόμη και ο πιο σκληρός από αυτούς, ο ατρόμητος και λαοφιλέστατος Εσκομπάρ), όμως το πρόβλημα δεν λύθηκε. Βρέθηκαν εναλλακτικές λύσεις για τη διακίνηση του προϊόντος και άνοιξαν νέοι δρόμοι διοχέτευσής του στην «αγορά». Ενώ η περίπτωση του προέδρου Σαμπέρ ανησυχεί ιδιαίτερα τις αμερικανικές αρχές: αν επιβεβαιωθεί η χρηματοδότησή του από το «καρτέλ», όσα έγιναν από τους ίδιους τους δημοκρατικούς Κολομβιανούς για την απαλλαγή της χώρας τους από τους «βαρόνους» και τις εξουσίες του σιγά σιγά θα ανατραπούν.
Τα δύο ρεπορτάζ που παρουσιάζουμε (το ένα αμερικανικό, το δεύτερο γαλλικό) αποκαλύπτουν πολλά.
