Οσο μελάνι κι αν χύθηκε, όσος χρόνος κι αν αναλώθηκε σε συζητήσεις για την ήττα του ΠαΣοΚ στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές της Θεσσαλονίκης, δεν εξέφρασαν με τόσο αυθεντικό τρόπο τα αισθήματα μερίδας των κατοίκων της πόλης όσο μια παράσταση που ανέβηκε στο Κρατικό Ωδείο την περασμένη Τρίτη το βράδυ. Βασισμένη στο έργο του Καβάφη, τελείωσε με το ποίημα «Ας φρόντιζαν» και, αν κρίνει κανείς από τις αντιδράσεις, τους ψιθύρους και το θερμό χειροκρότημα, το κοινό ένιωθε να το αφορά κάθε λέξη που ακουγόταν από το στόμα του ηθοποιού κ. Ν. Ναουμίδη και όχι μόνο η φράση «βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο». Γιατί στη Θεσσαλονίκη οι συζητήσεις για τα αίτια της ήττας μπορεί να δίνουν και να παίρνουν, κανένας όμως δεν αναλαμβάνει το ρίσκο να ξεκινήσει έναν δημόσιο διάλογο όπου θα θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων: Τις πταίει και σε μια περιοχή με δώδεκα βουλευτές, μεταξύ των οποίων πρωτοκλασάτα στελέχη, υπουργοί ή πρώην υπουργοί, χάθηκαν οι εκλογές από την πρώτη Κυριακή και το ΠαΣοΚ παρακολούθησε μουδιασμένο τα ποσοστά του να κατρακυλούν στον δήμο από 33% σε 27% και στη νομαρχία από 42% σε 34%; Και, κυρίως, ποιες προοπτικές διαγράφονται για τις βουλευτικές εκλογές;
Δύο εβδομάδες μετά την ετυμηγορία της κάλπης οι τοπικές αναλύσεις τροφοδοτούνται κυρίως από το παρασκήνιο που προηγήθηκε του χρίσματος των υποψηφίων, αν και οι πιο ψύχραιμοι στο ΠαΣοΚ προσπαθούν, ματαίως προς το παρόν, να στρέψουν τη συζήτηση σε πολιτικά μονοπάτια και να κάνουν απολογισμό της κατάστασης. «Στην οργάνωση της Θεσσαλονίκης επικρατεί αυτή τη στιγμή μια ατμόσφαιρα σαλούν. Ολοι περιμένουν με το χέρι στο πιστόλι να τραβήξει πρώτος ο άλλος για να πυροβολήσουν και αυτοί» λέει υψηλόβαθμο κομματικό στέλεχος της πόλης. Αλλοι επιχειρούν να αντιστρέψουν το ερώτημα: «Γιατί τόσος θόρυβος για τη Θεσσαλονίκη; Στην Αθήνα που βρίσκεται όλη η κυβέρνηση δεν χάθηκε ο δήμος, και μάλιστα με μεγάλη διαφορά;» ρωτούν. Τα αποτελέσματα των εκλογών διαγράφουν την ακόλουθη εικόνα. Το ΠαΣοΚ κέρδισε στην Α’ Θεσσαλονίκης τους δήμους Καλαμαριάς, Τριανδρίας, Συκεών, Νεάπολης και Σταυρούπολης και έχασε στον Αγιο Παύλο, στην Πολίχνη, στους Αμπελόκηπους, στη Μενεμένη, στο Κορδελιό, στον Εύοσμο και φυσικά στη Θεσσαλονίκη. Στη Β’ Θεσσαλονίκης κέρδισε τους δήμους Αγίου Γεωργίου, Ρεντίνας, Απολλωνίας, Κορώνειας, Βασιλικού, Μηχανιώνας, Αξιού, Σοχού, Χαλάστρας, Θέρμης ενώ έχασε τα Κουφάλια, τη Χαλκηδόνα, τον Αγιο Αθανάσιο, την Καλλιθέα, τη Μυγδονία, τον Λαγκαδά, τον Βερτίσκο, τον Λαχανά, την Εγνατία και την Αρεθούσα. Στην πραγματικότητα έχει κερδίσει περισσότερους δήμους από το 1998, και ειδικά σε αγροτικές περιοχές, όπου το ΠαΣοΚ έχει καταγραμμένο πρόβλημα. Ορισμένοι όμως από τους δήμους που χάθηκαν αποτελούσαν τα «κάστρα» του κόμματος, όπως οι Αμπελόκηποι (τόπος καταγωγής του κ. Βενιζέλου), η Πολίχνη, ο Λαγκαδάς, τα Κουφάλια. Οι εντυπώσεις πάντως παίχθηκαν και χάθηκαν στον δήμο και στη νομαρχία της Θεσσαλονίκης.
* Η επόμενη ημέρα
Η κριτική της επόμενης ημέρας επικεντρώνεται κυρίως στην επιλογή των προσώπων (Σπ. Βούγιας και Γρ. Χατζησάββας), στην επικοινωνιακή πολιτική, στην ατζέντα των θεμάτων που τέθηκαν για διάλογο, στα αδύναμα ψηφοδέλτια… Οι δύο υποψήφιοι αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων: Ο κ. Βούγιας διότι δεν έγινε αποδεκτός ούτε από το ΠαΣοΚ («σιγά μην τον κάναμε τζάμπα μάγκα» σχολιάζουν στελέχη του) ούτε από τον ΣΥΝ και βίωσε την κοινωνική κατακραυγή κατηγορούμενος ως καιροσκόπος, καριερίστας και ιδιοτελής, με αποτέλεσμα, όπως λένε κοντινοί συνεργάτες του, «να πέσει σχεδόν σε κατάθλιψη». «Ο Βούγιας “κάηκε”, έχει τελειώσει για τη Θεσσαλονίκη» ακούγεται από παντού. «Εγώ δεν αισθάνομαι έτσι» απαντά ο ίδιος. «Στην πολιτική δεν καίγεσαι με μία κίνηση. Οι δυσκολίες ήταν γνωστές από την αρχή και κανένας δεν έβαζε το κεφάλι του στον πάγκο. Για μένα ήταν μια ωραία πολιτική περιπέτεια. Δεν αγωνίζεται κανείς μόνο για τη νίκη». Ο κ. Χατζησάββας, κατά κοινή ομολογία επιτυχημένος ως δήμαρχος Νεάπολης, ήταν άγνωστος στον κόσμο και υπερεκτίμησε τις δυνάμεις του. Ο κ. Ψωμιάδης αντιθέτως προετοίμαζε επί δύο έτη την υποψηφιότητά του και όργωνε την περιοχή με το παπάκι του, δίνοντας το παρόν σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες, έψελνε τις Κυριακές και τα βράδια τραγουδούσε σε κέντρα διασκέδασης. «Η αναγνωρισιμότητά του είναι επιπέδου Βενιζέλου, Τσοχατζόπουλου, Παπαθεμελή. Ο μέσος Θεσσαλονικιός έβλεπε στον Ψωμιάδη τον εαυτό του» παρατηρούν παράγοντες της πόλης. «Να σκεφτείτε ότι οι Πόντιοι ψήφισαν τον Ψωμιάδη επειδή ήταν δικός τους και αγνοούσαν ότι και ο Χατζησάββας έχει ποντιακή καταγωγή. Δεν εκμεταλλεύτηκε ούτε τα θετικά στοιχεία της δικής μου θητείας, αντίθετα με τον Ψωμιάδη» λέει ο νυν νομάρχης κ. Κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος πρόσκειται στο ΠαΣοΚ. Επίσης δεν είχε τη στήριξη της Εκκλησίας, έναν κρίσιμο παράγοντα στη Θεσσαλονίκη και γενικά στη Βόρεια Ελλάδα, αφού δεν είχε φροντίσει εγκαίρως να καλλιεργήσει τις σχέσεις του μαζί της. «Εγώ βλάκας ήμουν; Στις εκλογές είχα στο πλευρό μου 4.000 “κοτσιδάκια”!» επισημαίνει αιρετός από τον χώρο του ΠαΣοΚ.
Στον Δήμο Θεσσαλονίκης ο δήμαρχος κ. Β. Παπαγεωργόπουλος επί τέσσερα χρόνια δεν είχε ουσιαστικά αντιπολίτευση. «Ολοι τον χάιδευαν» λένε στην πόλη. Ο επικεφαλής της μειοψηφίας κ. Θ. Λαζαρίδης, αφού διέσπασε τη δημοτική ομάδα, διέγραψε δύο συμβούλους, τον κ. Χ. Μπαρμπουνάκη και την κυρία Μάρα Τομπαρλάκη, επειδή παρευρέθησαν σε εκδήλωση του κ. Βούγια, στην πραγματικότητα άσκησε συνδιαχείριση αντί για αντιπολίτευση. Σε αυτές τις εκλογές επέστρεψε στην αφετηρία του, στον Δήμο Καλαμαριάς, όπου στήριξε τον υποψήφιο της ΝΔ. Δεν ήταν μόνο η στάση των δημοτικών συμβούλων του ΠαΣοΚ που εξόργιζε τους κατοίκους. «Και οι υπουργοί, τι νομίζετε, δημόσιες σχέσεις έκαναν με τον Παπαγεωργόπουλο. Και θυμήθηκαν να τον χτυπήσουν έξι μήνες πριν από τις εκλογές» λένε. «Ξέρετε, τα πράγματα ήταν έτσι κι αλλιώς πάρα πολύ δύσκολα. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης είναι ένα μικρό κράτος. Διαχειρίζεται προϋπολογισμό 55 δισ. δρχ., απασχολεί 5.000 υπαλλήλους, δαπανά 1,5 δισ. για πολιτιστικές εκδηλώσεις, 700 εκατ. για δημόσιες σχέσεις. Η TV 100, που είναι δημοτική επιχείρηση, χρηματοδοτείται με 1,5 δισ. από τα ταμεία του δήμου. Πρόκειται για έναν πολύ ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας στα χέρια του εκάστοτε δημάρχου. Τι να κάνεις με 175 εκατ. δρχ. που διετέθησαν για την προεκλογική καμπάνια του συνδυασμού λίγο πριν από τις εκλογές;» παρατηρεί ο κ. Μπαρμπουνάκης, ο οποίος εξελέγη πρώτος σε σταυρούς σύμβουλος με τον συνδυασμό του κ. Βούγια.
* Η επικοινωνιακή πολιτική
Λάθη έγιναν και στην επικοινωνιακή πολιτική. Στον δήμο, «οι υποψήφιοι των δύο μεγάλων κομμάτων τσακώνονταν για τα έργα της κυβέρνησης – μετρό, υποθαλάσσια αρτηρία, χώροι στάθμευσης. Κανένας τους δεν ασχολήθηκε με τα σκουπίδια, με τους ελεύθερους χώρους της πόλης, με το αν χρειάζεται το νέο δημαρχείο, με τους μετανάστες και τους τοξικομανείς. Κατά τη γνώμη μου, το ΠαΣοΚ έπεσε στην παγίδα του Παπαγεωργόπουλου και βρέθηκε διαρκώς απολογούμενο» επισημαίνει ο κ. Ι. Μπουτάρης, ο οποίος κατέβηκε τελικώς υποψήφιος με τον συνδυασμό του κ. Αγ. Σαχίνη. Στη νομαρχία, ο «Ψωμιάδης εξελέγη… κρυπτόμενος» σχολιάζουν ειρωνικά στην πόλη, αν και οι περισσότεροι λένε ότι την τελική νίκη τού την έδωσε ο έλεγχος του ΣΔΟΕ στις επιχειρήσεις του – «Ηταν βλακώδες, έστρεψε προς το μέρος του ακόμη και ψηφοφόρους που κατηγορούσαν τις απόψεις και την αισθητική του, διότι εμφανίστηκε προεκλογικά διωκόμενος». Επίσης δίχασε και η αρνητική διαφήμιση (προβολή των φιλοχουντικών και φιλοβασιλικών δηλώσεων Ψωμιάδη). Αλλοι θεωρούν ότι δεν πέρασε καλά στον κόσμο και έκανε ζημιά, ορισμένοι τη χρησιμοποίησαν ως άλλοθι για να αποστασιοποιηθούν από την προεκλογική μάχη, ενώ κάποιοι, όπως ο γραμματέας της Νομαρχιακής κ. Κ. Μαμέλης, υποστηρίζουν ότι ήταν η πιο ενδεδειγμένη τακτική. «Να σας εξηγήσω γιατί. Αύξησε την αναγνωρισιμότητα του Χατζησάββα, δημιούργησε καθαρούς όρους διπόλου και ανέδειξε μια πλευρά του Ψωμιάδη η οποία θα θέλαμε να μην έχει επιπτώσεις στην πόλη» λέει. «Οσο για την γκρίνια που ακούγεται ότι μας την επέβαλαν από την Αθήνα, ένα έχω να σας πω. Και τους υποψηφίους και την επικοινωνιακή πολιτική τα συν-α-πο-φα-σί-σα-με! Οποιος είχε άλλη άποψη ας την έλεγε εγκαίρως και να είναι σίγουρος ότι θα τον ακούγαμε» συμπληρώνει ο ίδιος.
* Η μισή αλήθεια
Επειδή όμως κάθε ιστορία έχει την προϊστορία της, αυτή που λέγεται φανερά δεν είναι παρά η μισή αλήθεια. Η ήττα του ΠαΣοΚ δεν αποτελεί συγκυριακό φαινόμενο, έχει τις ρίζες της στα βάθη της δεκαετίας του ’90, τότε που με μοχλό το Μακεδονικό καλλιεργήθηκαν στον κόσμο φοβικά σύνδρομα και κλίμα επικείμενων απειλών από τους γείτονες. «Αυτό άλλαξε ριζικά τη νοοτροπία της πόλης» παρατηρεί ο κ. Τ. Κατσαρός, στέλεχος της ΑΕΚΑ. «Τα συλλαλητήρια επανανομιμοποίησαν τον κόσμο της σκληρής Δεξιάς, ο οποίος υπήρχε μεν αλλά τα μεταπολιτευτικά χρόνια δεν ήταν εύκολο να εκδηλωθεί ανοιχτά. Εκείνη την εποχή τα δύο μεγάλα κόμματα είχαν κοινές θέσεις και στάση σε πολλά θέματα, οι βουλευτές τους συναγωνίζονταν σε ακρότητες. Χτίστηκαν πολιτικές καριέρες, ενισχύθηκαν συντηρητικά πολιτικά αντανακλαστικά. Τελικώς όλα αυτά τα υπόγεια ρεύματα, που κανένας δεν φρόντισε να συγκρατήσει, κατέληξαν στη φυσική τους κοίτη, στη Νέα Δημοκρατία» συμπληρώνει ο ίδιος. Εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν και τα πρώτα φαινόμενα αυτού που σήμερα οι Θεσσαλονικείς ονομάζουν «τιμαριοποίηση» του εκλογικού σώματος από τους βουλευτές και των δύο κομμάτων.
* Η συντηρητική στροφή
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην πόλη επηρέασε καθοριστικά την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση για το ΠαΣοΚ. Ολες οι μετρήσεις αποτύπωναν τη συντηρητική στροφή του εκλογικού σώματος και διέγραφαν προοπτικές αποτυχίας τόσο στον δήμο όσο και στη νομαρχία. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; «Οι υπουργοί μέτρησαν την κατάσταση και λειτούργησαν με λογική διαχείρισης ήττας, έχοντας στο μυαλό τους τις εθνικές εκλογές. Δεν επέτρεψαν να αναδειχθούν νέα στελέχη, τα οποία πιθανόν να τους απειλήσουν στο μέλλον» εξηγεί μέλος της Νομαρχιακής του ΠαΣοΚ Θεσσαλονίκης. Αν το ΠαΣοΚ περάσει στην αντιπολίτευση, οι έδρες του θα μειωθούν σε πέντε, οπότε αναμένεται να γίνει μάχη «σώμα με σώμα» – πόσο μάλλον αν επαληθευθούν οι φήμες για ενδεχόμενη κάθοδο και της επιτρόπου κυρίας Αννας Διαμαντοπούλου στη Θεσσαλονίκη. Υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί τα πράγματα ακολούθησαν την προδιαγεγραμμένη πορεία τους. Οι βολιδοσκοπήσεις από το ΠαΣοΚ για τη νομαρχία και τον δήμο είχαν ξεκινήσει από την αρχή του χρόνου, ο κ. Ι. Μαγκριώτης πρότεινε συνεργασία με τον κ. Σαχίνη (ΚΚΕ), ο οποίος όμως την απέρριψε, ενώ δεν ευδοκίμησε ούτε η πρόταση που έγινε στον κ. Ι. Μπουτάρη. «Ζήτησα χρόνο για να διερευνήσω την κατάσταση. Είδα ότι οι εκλογές χάνονται αλλά σκέφτηκα τουλάχιστον να χάσουμε αξιοπρεπώς και να τεθούν οι βάσεις για την επόμενη αναμέτρηση. Ζήτησα επίσης ορισμένες διασφαλίσεις, να ξεκαθαρίσουμε ποια δουλειά θα κάνει η κυβέρνηση και ποια η τοπική αυτοδιοίκηση, να μην μπούμε σε λογική αντιπαράθεσης κομμάτων, να καλυφθεί οικονομικά πλήρως η καμπάνια. Συζήτηση για αυτά δεν έγινε, αντιθέτως διέρρευσε άκαιρα το όνομά μου στα Μέσα και τελικώς αρνήθηκα» εξιστορεί ο ίδιος.
Πώς την άνοιξη ερρίφθη ο κύβος της… αποτυχίας * Η συνεδρίαση για την επιλογή των υποψηφίων, τα ονόματα που έπεσαν στο τραπέζι και οι κατηγορίες για «στημένες δημοσκοπήσεις»
Η κρίσιμη στιγμή για τις επιλογές του ΠαΣοΚ στη Θεσσαλονίκη ήρθε την άνοιξη, όπου ο κύβος της ήττας ερρίφθη στην τελευταία συνεδρίαση του άτυπου οργάνου, στο οποίο συμμετείχαν οι νομαρχιακές επιτροπές, οι βουλευτές και οι υπουργοί Θεσσαλονίκης και ο Γραμματέας του ΠαΣοΚ κ. Κ. Λαλιώτης. Η συνεδρίαση έγινε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης, όπου ο κ. Σ. Φαναράς της Metron Analysis παρουσίασε προφορικά (γι’ αυτό και τώρα αμφισβητούνται από πολλές πλευρές, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλούν ακόμη και για «στημένες» δημοσκοπήσεις, προϊόντα άγριου παζαριού) τα αποτελέσματα των μετρήσεων για την πόλη. Στον δήμο μεταξύ του κ. Βούγια και του κ. Μπαρμπουνάκη υπερίσχυε ο πρώτος, ενώ στη νομαρχία υπήρχε περίπου ισοπαλία μεταξύ του κ. Χατζησάββα και της κυρίας Χρύσας Αράπογλου, η οποία στις τελευταίες εκλογές εξελέγη τέταρτη σε ψήφους βουλευτής Θεσσαλονίκης αλλά έχασε την έδρα της στο Εκλογοδικείο από τον κ. Ι. Σπυριούνη. Την κυρία Αράπογλου (από την οποία, όπως λέγεται, τα πρωτοκλασάτα στελέχη ζήτησαν να δεσμευθεί ότι αν κατεβεί στη νομαρχία δεν θα είναι υποψήφια βουλευτής και εκείνη αρνήθηκε) ως εκείνη τη στιγμή στήριζε η πλειονότητα της Νομαρχιακής, των συμβούλων του ΠαΣοΚ στη νομαρχία και ο κ. Α. Τσοχατζόπουλος. Ο κ. Χατζησάββας είχε στο πλευρό του το… «κίνημα» πέντε δημάρχων της περιοχής (προσκείμενων όπως λέγεται στον κ. Ευ. Βενιζέλο), οι οποίοι πάντως στην πορεία τον εγκατέλειψαν και οι περισσότεροι μάλιστα δεν κατάφεραν να επανεκλεγούν. Στη Θεσσαλονίκη η κίνηση αυτή σχολιάζεται ως μια αποτυχημένη προσπάθεια του υπουργού Πολιτισμού να στήσει δικό του μηχανισμό, για την ύπαρξη του οποίου μέχρι πρότινος αδιαφορούσε. Σε εκείνη τη συνεδρίαση ο κ. Βενιζέλος κράτησε ίσες αποστάσεις από τους δύο υποψηφίους, ο κ. Ν. Γκεσούλης ετάχθη υπέρ του κ. Χατζησάββα, οι κκ. Στ. Παπαθεμελής, Σπυριούνης και Χ. Καστανίδης απουσίαζαν, ο κ. Ακης Τσοχατζόπουλος και η Νομαρχιακή Επιτροπή δεν αντέδρασαν και τελικώς η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Εκτελεστικό Γραφείο, όπου προκρίθηκε η υποψηφιότητα Χατζησάββα, ο οποίος επέμενε στην κάθοδό του, ενώ η κυρία Αράπογλου απέσυρε τη δική της. «Αυτό που λένε ότι αποφασίσαμε ομόφωνα δεν είναι ακριβές. Τελικά υπήρχε μόνο μία υποψηφιότητα. Και να θέλαμε να διαφωνήσουμε, δεν γινόταν» παρατηρεί ο κ. Κ. Μαυροματίδης, έπαρχος Λαγκαδά.
Τι έκαναν στη συνέχεια οι υπουργοί και τώρα κατηγορούνται στην πόλη; Κατ’ αρχάς δεν βοήθησαν να σχηματιστούν ισχυρά ψηφοδέλτια – «Του δήμου ήταν ένας αχταρμάς κομματικών και εκπροσώπων του lifestyle και στη νομαρχία είχε πολλές “τρύπες” (σ.σ.: έλλειψη υποψηφίων από κρίσιμους δήμους) και ελάχιστη διεισδυτικότητα». Οι κκ. Παπαθεμελής και Σπυριούνης ήταν εντελώς αποστασιοποιημένοι. Ο κ. Γκεσούλης βοήθησε, λένε κομματικά στελέχη, παρασκηνιακά μόνο τους δικούς του. Ο κ. Ι. Μαγκριώτης ενόχλησε με τη στάση του περισσότερο από κάθε άλλον, εξαιτίας του ανηλεούς πολέμου που έχει ξεκινήσει εναντίον κάθε στελέχους το οποίο βλέπει να απειλεί τη θέση του στη Βουλή αλλά και γιατί «φύτεψε» και στήριξε αντάρτες σε αρκετούς δήμους επενδύοντας αποκλειστικά στη διατήρηση και διεύρυνση της εκλογικής πελατείας του. Οι κκ. Βενιζέλος και Τσοχατζόπουλος αναμείχθηκαν πιο ενεργά, βγήκαν στην πόλη, περπάτησαν με τους υποψηφίους, συγκέντρωναν κόσμο για τις εκδηλώσεις τους. Ο κ. Τσοχατζόπουλος μάλιστα εμφανίστηκε με όλους τους επίσημους υποψηφίους του ΠαΣοΚ και έκανε δώρο στον κ. Βούγια το κεντρικό εκλογικό του κέντρο. Εφθαναν αυτά για να κερδηθεί η μάχη; Αποδείχθηκε πως όχι. «Στην ουσία κανένας δεν πίστεψε στη νίκη. Ολοι αναμείχθηκαν τόσο όσο… Εγώ πάντως δεν θα ζητούσα τη φανερή στήριξή τους, γιατί τελικά κάνει κακό να σε ταυτίζουν με την κυβέρνηση» παρατηρεί εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος του ΠαΣοΚ. Τα πυρά δεν άφησαν αλώβητο ούτε τον υπουργό Μακεδονίας – Θράκης κ. Γ. Πασχαλίδη, ο οποίος επίσης κατηγορήθηκε για αδιαφορία, μόνο που αυτός είχε φροντίσει εγκαίρως να ξεκαθαρίσει τη θέση του. «Εγώ έχω θεσμικό ρόλο. Δεν είμαι κομματικός επιθεωρητής. Πιστεύω άλλωστε ότι ο ρόλος των βουλευτών και των υπουργών δεν είναι να ανακατεύονται ενεργά στις αναμετρήσεις για την τοπική αυτοδιοίκηση» έλεγε. Τι θα γίνει από ‘δώ και πέρα; «Η πόλη αναζητεί την κάθαρση και οι υπουργοί άμυνα κατά των κατηγοριών της Αθήνας. Αν δεν πιάσουμε πάτο, το μόνο που βλέπω είναι αδιέξοδο» παρατηρεί ένα από τα υψηλά ιστάμενα στελέχη του ΠαΣοΚ στη Θεσσαλονίκη.
