Πολύ φοβούμαι ότι το νομοσχέδιο που συζητείται αυτές τις ημέρες στη Βουλή μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να υπάρξει! Ξέρετε γιατί; Διότι μόνο το ελληνικό κράτος μπορεί τόσο κυνικά να ομολογεί την ανικανότητα και την αδυναμία του. Το ίδιο το αντικείμενο του νομοσχεδίου θα ήταν αδιανόητο για μια σοβαρή χώρα: το κράτος έχει λαμβάνειν από διάφορους ιδιώτες, απατεώνες και μη, ποσά συνολικού ύψους 2,2 τρισ. δρχ. Και επειδή ξέρει ότι δεν πρόκειται να τα εισπράξει, ότι δεν μπορεί να τα εισπράξει, ότι δεν έχει καμία πιθανότητα να τα εισπράξει, τα ρυθμίζει… Εκποιεί, δηλαδή, τα 2,2 τρισ. σε τιμή ευκαιρίας: μόλις 100 δισ. και με το ζόρι!
Η σημερινή κυβέρνηση δεν διαθέτει την ευρεσιτεχνία… Ο ίδιος ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Γ. Δρυς εξήγησε στη Βουλή ότι είναι περίπου η πέμπτη φορά (!) την τελευταία δεκαπενταετία που γίνεται αυτή η δουλειά: προηγήθηκε μια φορά ο Τσοβόλας ως υφυπουργός, δύο ο Τσοβόλας ως υπουργός (απλή συνωνυμία προφανώς με τον προσφάτως αποκαλυφθέντα ως αδυσώπητο κυνηγό μεγάλων συμφερόντων!) και μια ο Παλαιοκρασσάς. Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια το ελληνικό Δημόσιο ομολόγησε πέντε φορές ότι αδυνατεί να εισπράξει αυτά που του οφείλουν και συμβιβάστηκε με τη διαγραφή των χρεών που δεν μπορούσε να εισπράξει έναντι ευτελούς τιμήματος. Τέτοια ξεφτίλα!
Ο κ. Δρυς είναι ένας έντιμος και ικανός πολιτικός: ασφαλώς δεν θα αισθάνεται υπερήφανος με αυτήν τη διαδικασία. Θα οικτίρει όλους τους προκατόχους του που τον άφησαν απροστάτευτο απέναντι στους πάσης φύσεως απατεώνες: απέναντι σ’ αυτούς που, αντί να βρίσκονται στη φυλακή, θα εμφανισθούν αύριο στις εφορίες να συμβιβάσουν τα χρέη τους στο 1/20 της αξίας! Θα οικτίρει εκείνους που δεν κατόρθωσαν ακόμη να προχωρήσουν το σχέδιο μηχανογράφησης του υπουργείου Οικονομικών: νέα παράταση λέει ζήτησαν οι εταιρείες που το έχουν αναλάβει, σκέτη κοροιδία! Θα οικτίρει ίσως κι όλους τους άλλους που εδώ και δεκαετίες δεν κατόρθωσαν να φτιάξουν κράτος, δεν μπόρεσαν και μάλλον δεν θέλησαν να συγκροτήσουν σε αυτήν την κοινωνία στοιχειώδεις μηχανισμούς διοίκησης και ελέγχου!
Ο κ. Δρυς και η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι υπεύθυνοι για όλα αυτά. Θα είναι υπεύθυνοι στο μέλλον για όσα θα ακολουθήσουν. Προς το παρόν αγωνίζονται να βρουν λεφτά και προσπαθούν να τα βρουν όπως μπορούν. Μέσα από αδιανόητες διευθετήσεις και πιέσεις… Στους ποδοσφαιροπατέρες χαρίζεται το 70% των προσαυξήσεων αν πληρώσουν τα χρέη τους σε 48 δόσεις (!) και αυτοί φωνάζουν επειδή δεν τα ξεπληρώνουν σε 90 δόσεις! Αντί να τους στείλουν στον εισαγγελέα, κάθονται και συζητούν τον αριθμό των δόσεων… Διάφοροι άλλοι τύποι καλούνται μέσα σε ένα μήνα να αποδώσουν τον ΦΠΑ που δεν αποδίδουν και, αντί να πάνε στον Κορυδαλλό, θα τους χαρίσουν τα πρόστιμα και τις τιμωρίες.
Υπάρχει ασφαλώς ένα γενικότερο θέμα δικαιοσύνης για όλους τους νομοταγείς πολίτες που, χωρίς να είναι ποδοσφαιροπατέρες ή επιτήδειοι, εκπληρώνουν ευσυνείδητα τις φορολογικές υποχρεώσεις τους. Πολλοί από αυτούς θα πρέπει να αισθάνονται σήμερα κορόιδα… Υπάρχει όμως κι ένα θέμα απλής οικονομίας.
Το κράτος δεν θα εισπράξει τελικώς 2,1 τρισ. που του χρωστούν. Ξέρετε τι είναι αυτά τα 2,1 τρισ.; Είναι περίπου το δημόσιο έλλειμμα του 1996! Αν τα χρήματα αυτά είχαν εισπραχθεί, δεν θα υπήρχε σχεδόν τρέχον έλλειμμα, θα είχε περιορισθεί κατά 8% το δημόσιο χρέος, θα είχε μειωθεί ακόμη περισσότερο ο πληθωρισμός, άρα και τα επιτόκια… Με αυτά τα χρήματα η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε μια διαφορετική κοινωνική πολιτική, να ενισχύσει την ανάπτυξη, την υγεία ή την εκπαίδευση. Αυτά τα χρήματα που λείπουν δεν λείπουν απλώς από την κυβέρνηση, λείπουν από όλους μας!
Και τι κάνουμε γι’ αυτό; Τίποτα! Παρακολουθούμε εδώ και χρόνια με απάθεια την εκποίηση της αξιοπρέπειας του κράτους, λες και η εκποίηση αυτή αφορά μια άλλη κοινωνία, μια άλλη χώρα, κάποιους άλλους πολίτες… Παρακολουθούμε αμέτοχοι αυτήν την οδυνηρή διαδικασία, λες και οι διάφοροι επιτήδειοι κλέβουν κάποιους τρίτους και όχι εμάς τους ίδιους… Ανεχόμαστε τον συμβιβασμό με την κρυφή ελπίδα ότι κάποια άλλη φορά μπορεί να είμαστε εμείς εκείνοι που θα αναγκάσουν το Δημόσιο να ξεπουλήσει τα χρέη μας στο 1/20 της αξίας!
Λογικό: όταν η κοινωνία αναδεικνύει τους επιτηδείους, η μόνη ελπίδα καταξίωσης είναι να γίνεις ο ίδιος επιτήδειος! Το πράγμα όμως δεν είναι εύκολο… Χρειάζεται επιμονή και ένα κάποιο ταλέντο. Χρειάζεται μέθοδος και θράσος. Χρειάζεται κυρίως ρίσκο… Διότι κάποια στιγμή οι ρυθμίσεις θα σταματήσουν, κάποια ρύθμιση δεν θα προλάβει να γίνει, κι αυτοί που την περιμένουν θα βρεθούν δεμένοι χειροπόδαρα στον Κορυδαλλό. Τότε είναι που όλοι οι υπόλοιποι θα μπορούμε να το γλεντήσουμε…
