Ενα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα του Μαρξ. Εκατόν πενήντα χρόνια από το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», όλοι όσοι βιάστηκαν να αναγγείλουν το τέλος της πάλης των τάξεων δείχνουν να έχουν χάσει την ψυχραιμία τους διαπιστώνοντας ότι οι «επικίνδυνες τάξεις» είναι πάντα εδώ. Οι «μετασοσιαλιστές» πολιτικοί και διανοούμενοι της Ευρώπης έκπληκτοι βλέπουν τους ανέργους, τους αποκλήρους, τους εκτός των τειχών να συμμαχούν με τους «ημιανέργους» το εξαθλιωμένο προλεταριάτο των μεγαλουπόλεων που η ελαστικοποιημένη, ηλίθια εργασία του τού επιτρέπει ίσα ίσα να επιβιώνει και να διαδηλώνουν μαζί την οργή τους.
Ελειπε ως τώρα από αυτά τα εκατομμύρια των «κολασμένων» η συνείδηση της δύναμής τους. Η ικανότητα να μεταβληθούν σε πολιτικό υποκείμενο. Να μετατρέψουν την ποσότητα σε ποιότητα. Δεν αποτελούσαν ως τώρα «τάξη», δεν απειλούσαν την ευδαίμονα πλοήγηση στη θάλασσα της παγκοσμιοποίησης. Ως τώρα.
Ο Μαρξ πέθανε, αλλά η κλινική διάγνωση του μαρξισμού για τον καπιταλισμό, προς μεγάλη έκπληξη των «μετασοσιαλιστών», είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρη. Η Ιστορία όχι μόνο δεν τελείωσε, αλλά εκδικείται τους επίδοξους νεκροθάφτες της, επιμένοντας να είναι σύμφωνα με τη ρήση του Μαρξ «η ιστορία της πάλης των τάξεων». Οπως πολύ εύστοχα γράφει ο Κ. Τσουκαλάς στο «Βήμα» της προπερασμένης Κυριακής, ο εξορκισμός της αντιπαράθεσης δεν εξάλειψε τις κοινωνικές αντιθέσεις. Και θα συνιστούσα στους πολιτικούς της Ευρώπης να ξαναδιαβάσουν το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» για να κατανοήσουν την οργή, τους φόβους, τα αισθήματα απόγνωσης που κυριεύουν τους πολίτες τους. Τη «θανατηφόρα ασθένεια» που εξαπλώνεται στις κοινωνίες της παγκοσμιοποίησης. Στις κοινωνίες που η «δεύτερη αστική επανάσταση» θρυμματίζει.
Ο Μαρξ γράφει ότι φθάνει η στιγμή που η αστική τάξη «δεν μπορεί πλέον να ασκήσει την εξουσία της γιατί δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση των σκλάβων της. Γιατί είναι αναγκασμένη να τους αφήσει να βυθιστούν σε μια κατάσταση όπου αντί να τρέφεται από αυτούς (τους σκλάβους) τους τρέφει αυτή». Αυτή είναι και η περίφημη κρίση του κοινωνικού κράτους. Αυτό είναι όλο το ζουμί της υπόθεσης, απογυμνωμένο από ιδεολογήματα και ψευδαναλύσεις. Γι’ αυτό και οι ψευδοπροφήτες του νεοφιλελευθερισμού επαγγέλλονται τον «θάνατο του προλεταριάτου» που έπαψε πλέον «να είναι παραγωγικό». Εμμέσως πλην σαφώς, μας λένε ότι πρέπει να εξοντωθεί. Και αυτός είναι ο ρόλος του κράτους σήμερα: η φυσική εξόντωση της διογκούμενης μη «παραγωγικής μάζας» των αποκλήρων. Αυτή είναι η αποστολή που η Διεθνής του καπιταλισμού έχει αναθέσει στους ανά την Γη «εκσυγχρονιστές»: του ψυχρού εκτελεστή.
Και εδώ βρίσκεται το εγκληματικό λάθος εκείνων των αριστερών που «στηρίζουν κριτικά» τη «νέα Αριστερά» και το «νέο μοντέλο του κράτους». Το «κράτος των εκσυγχρονιστών» όχι μόνο δεν μπορεί να βάλει τάξη στην αταξία, όχι μόνο δεν μπορεί να εκτονώσει τις όλο και πιο οξυμένες κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά το αντίθετο: είναι φορέας προσεχών αιματηρών επαναστάσεων οικονομικών, πολιτικών ή εθνικιστικών. Επωάζει μέσα του «τους μελλοντικούς νεκροθάφτες του», όπως προφητεύει το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Και γι’ αυτό καλό είναι να το ξαναδιαβάσουν: όχι για να ασπασθούν εκ νέου μια βελτιωμένη και επαυξημένη «μαρξιστική θρησκεία», αλλά για να κατανοήσουν τα δύσκολα χρόνια που έρχονται.
