Η πορνογραφία του 21ου αιώνα

Το Internet κατακλύζεται από πορνογραφικά sites για κάθε γούστο δημιουργώντας νέα δεδομένα για ένα θέμα που πουλάει εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Απόλυτη εχεμύθεια, δεκάδες υποδιαιρέσεις πορνογραφίας που καλύπτουν ακόμη και την πιο μικρή μειοψηφία και ακίνδυνες συνευρέσεις χωρίς προσωπική επαφή μετατρέπουν το Διαδίκτυο σε παράδεισο της «τσόντας»

Αν η εξέλιξη της πορνογραφίας απεικονίζεται μέσω των διαφόρων τεχνολογικών επιτευγμάτων της, όπως η τυπογραφία, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος και το βίντεο, τότε τι να περιμένει κανείς από το μέλλον; Εκεί που η τυπογραφία έκανε τις σεξουαλικές απεικονίσεις πιο δημοκρατικές (και συνεπώς πολιτικές) και η φωτογραφία τις έκανε πραγματικότητα (και εκ νέου υπερβατικές), ο κινηματογράφος τις έκανε θέαμα (σε μια νέα μαζική αγορά) και το βίντεο τις έκανε πιο προσωπικές (και πιο εύχρηστες), το Internet και η νέα ψηφιακή εποχή εξύψωσαν το πορνογραφικό θέαμα. Η δημοκρατική δυναμική των παλαιοτέρων τεχνολογικών επιτευγμάτων αυξήθηκε αντιπροσωπευτικά με έναν κομπιούτερ και ένα μόντεμ. Εικόνες καταπληκτικών σωμάτων που κάποτε ήταν δικαίωμα μόνο της εύπορης elite, τώρα είναι προσιτές σε όλους ­ ακόμη και σε παιδιά, γεγονός πολύ ανησυχητικό για πολλούς. Η έλξη που δημιουργεί το «πραγματικό», κάτι που έγινε αισθητό αρχικά με τη φωτογραφία, ενισχύεται όχι μόνο από τις απεικονίσεις πραγματικών ατόμων αλλά και από την πιθανότητα συναναστροφής μαζί τους. Οι καινούργιες επιλογές που προσέφερε το βίντεο ξεπεράστηκαν από μια τεχνολογία που επιτρέπει σχεδόν απεριόριστη επιλογή εικόνων. Ως μέσο που μεταδίδει πορνογραφικές απεικονίσεις, τίποτε δεν μπορεί να συναγωνιστεί την ικανότητα του Internet να τροφοδοτεί (και αναπόφευκτα να δημιουργεί) ιδιαίτερα γούστα. Εδώ υπάρχουν ολόκληρες νέες σεξουαλικές υποκουλτούρες, με εικονικές κοινότητες φετιχιστών που παρέχουν επιλογές σε πρωτοφανή κλίμακα.

Ο «πλουραλισμός» του Internet

Αυτή η νέα τεχνολογία δημιουργεί μια νέα τάση που περιλαμβάνει πολλές επί μέρους πορνογραφίες και οι γεμάτες σιλικόνη ξεθωριασμένες ξανθιές δεν είναι πλέον τίποτε άλλο παρά ένας από τους πολλούς πορνογραφικούς τύπους γυναίκας. Η ομοιομορφία που επιβλήθηκε από τη μαζική θέαση του κινηματογράφου, που είχε ήδη σπάσει από την άφιξη του βίντεο, διαλύθηκε εντελώς με το Δίκτυο. Υπάρχουν websites για ανθρώπους που έχουν φετίχ γυναίκες που καπνίζουν, γυναίκες κατά την περίοδο θηλασμού, νάνους και ακρωτηριασμένους που ζευγαρώνουν, κτηνοβασία με κάθε πιθανό είδος ζώου, τραβεστί πριν, μετά και κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, άντρες με γυναίκες, γυναίκες με άντρες και η λίστα είναι ατελείωτη. Ο Mark Dery, συγγραφέας του βιβλίου Escape Velocity, υποστηρίζει ότι «στο Internet κυριαρχεί η δημοκρατία της εκμετάλλευσης. Η θεματολογία του Internet εκμεταλλεύεται όλους τους τύπους ανθρώπων που θυμίζουν τον σαιξπηρικό Φάλσταφ, είναι αποκρουστικά παχύσαρκοι, περίεργα παραμορφωμένοι και δύσμορφοι».

Το Internet έχει κάνει πιο έντονη την αίσθηση μοναχικότητας, ενώ ενθαρρύνει την παραίσθηση της οικειότητας. Τα chat rooms, οι ομάδες του Usenet και τα BBSs (τα οποία συνήθως αποκαλούνται «community sites», δηλαδή μέρη όπου οι άνθρωποι μπορούν να βρεθούν, να συζητήσουν και να ανταλλάξουν νέα) εμφανίστηκαν τόσο αθόρυβα και γρήγορα, όπως και το υπόλοιπο Δίκτυο. Οι πορνογραφικές ομάδες Usenet ήρθαν με το πρώτο κύμα μιας θάλασσας αποτελούμενης από 25.000 διαφορετικές ομάδες, χιλιάδες από τις οποίες απευθύνονται σε ένα ευρύ φάσμα φετιχιστών. Καθώς ελάχιστα από αυτά τα φετίχ έχουν αρκετά μεγάλη απήχηση για να δημοσιευθούν, το Internet με τον τεράστιο ελεύθερο χώρο που διαθέτει είναι η ιδανική αγορά. Αυτά που βρίσκονταν στο περιθώριο έχουν απορροφηθεί από τη δική τους ιδιαίτερη συμβατική αγορά και «όλα τα ψάρια τσιμπάνε».

Στον κινηματογράφο πρέπει να περιμένεις για το αγαπημένο σου σημείο. Με το βίντεο μπορείς να γυρίσεις την ταινία μπροστά και πίσω, ενώ με το Internet μπορείς να κατεβάσεις, να κόψεις και να κολλήσεις όλα τα σημεία που ενδιαφέρουν εσένα αποκλειστικά. Οσον αφορά τις προτιμήσεις, το Internet είναι ένας κόσμος άμεσης ικανοποίησης.

Για πρώτη φορά στην Ιστορία η πορνογραφία φαίνεται να έχει τον δικό της χώρο στον μη χώρο, στον κυβερνοχώρο. Ως τώρα η πορνογραφία ήταν πάντα άστεγη. Εμφανίστηκε από μόνη της τον 19ο αιώνα, τη στιγμή ακριβώς που η σύγχρονη ύπαρξη άρχισε να κυριαρχείται από τις δύο ανεξάρτητες κατηγορίες σπίτι – δουλειά. Η πορνογραφία δεν είχε καμία θέση στο σπίτι, όπως καμία θέση δεν είχε και στη δουλειά. Η είσοδος και στα δύο ήταν παράνομη και κρυφή και συνήθως γινόταν με τη βοήθεια κάποιου χαρτοφύλακα που φυλασσόταν κάτω από το κρεβάτι. Η φύση της πορνογραφίας την ώθησε στο περιθώριο: σε περιοχές με οίκους ανοχής, στο τελευταίο ράφι, στα περιθωριακά σινεμά. Αυτά τα μέρη όχι απλώς δεν έχουν αστυνόμευση, αλλά επιπλέον επιτρέπουν την πρόσβαση στην πορνογραφία μόνο με την έννοια της δημόσιας συναλλαγής. Η πράξη της κατανάλωσης παρακολουθείται, η παρανομία σημειώνεται και η ένδειξη ντροπής καταγράφεται. Το Internet, από την άλλη πλευρά, παρέχει πλήρη ανωνυμία. Δεν υπάρχει λόγος να πας σε κάποιο μαγαζί, ούτε καν λόγος να έρθεις σε επαφή με άλλον άνθρωπο. Οι Internet browsers μπορούν να προγραμματιστούν έτσι ώστε να μην επιτρέπουν την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ του κομπιούτερ και του webmaster, οπότε να μην καταγράφονται οι επισκέψεις σε συγκεκριμένα sites. Αυτή είναι η ύστατη τεχνολογία για τους καταναλωτές της πορνογραφίας: δεν είναι πια παθητικοί ηδονοβλεψίες ­ δέκτες απεικονίσεων που διαλέγουν γι’ αυτούς κάποιοι άλλοι ­ αλλά μπορούν να ελέγχουν τι βλέπουν και κυρίως από ποιους γίνονται ορατοί.

Τα τέλη του 1995 δημοσιεύτηκε στο αξιόπιστο εβδομαδιαίο αμερικανικό περιοδικό «Times» ένα άρθρο για την κυριαρχία της πορνογραφίας στο Internet. Στη μέση του άρθρου βρισκόταν η μελέτη ενός φοιτητή της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων του Πανεπιστημίου Carnegie Mellon, ονόματι Matty Rimm. Στη μελέτη αυτή ο Rimm ισχυριζόταν ότι το 83,5% των εικόνων στις ομάδες του Usenet (ένα τμήμα του Internet που επιτρέπει στους ανθρώπους να γράφουν και να απαντούν σε μηνύματα με συγκεκριμένα θέματα) ήταν πορνογραφικές. Ο Rimm πίστευε ότι το 98,9% των καταναλωτών του on line πορνό ήταν άντρες και ότι υπήρχαν στοιχεία που υπονοούσαν ότι το υπόλοιπο 1,1% των καταναλωτών ήταν γυναίκες, οι οποίες πληρώνονταν να περνούν την ώρα τους στα chat rooms για να κάνουν τους άντρες να νιώθουν πιο άνετα. Στο εξώφυλλο αυτού του τεύχους ήταν η ψηφιακή εικόνα ενός παιδιού με τραυματική έκφραση, το οποίο κοίταζε επίμονα την οθόνη ενός υπολογιστή που ακτινοβολούσε ένα πράσινο χρώμα. Η μεθοδολογία και οι στατιστικές στη μελέτη του Rimm πήραν σκληρές κριτικές τις επόμενες εβδομάδες, αλλά ήταν ήδη αργά. Οι γονείς πανικοβλήθηκαν. Οι φεμινίστριες ενάντια στο πορνό φρένιασαν. Ξαφνικά τα πράγματα έδειχναν ότι η πορνογραφία δεν περιοριζόταν πια στα κρυφά σοκάκια και στα τελευταία ράφια. Εμπαινε στα σπίτια. Ερχόταν κατά πάνω μας.

Πριν από τη δικτυακή εποχή

Ολα ξεκίνησαν τις αρχές του 1960, όταν ο Leonard Kleinhold στο ΜΙΤ είχε πρώτος την ιδέα να στείλει πακέτα πληροφοριών μέσω ενός δικτύου με πολλές βάσεις. Το 1969 υπήρχαν τέσσεροι κομπιούτερ συνδεδεμένοι μεταξύ τους. Ως το 1985 υπήρχαν πάνω από 1.000 τοποθεσίες σε όλον τον κόσμο με δυνατότητες Internet. Τέσσερα χρόνια μετά πάνω από 100.000 άνθρωποι ήταν on line και έτσι γεννήθηκε ο πρώτος δωρεάν server. Και λίγο καιρό αργότερα, ο πρώτος χάκερ έσπασε τους κωδικούς ασφαλείας του αμερικανικού υπουργείου Αμυνας, δίνοντας υπόνοιες ότι ίσως τελικά το Internet δεν ήταν και τόσο ασφαλές.

Κατά τον ίδιο τρόπο που η τυπογραφία ­ αρχικά ­ επικροτήθηκε από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ως «ειρηνική τέχνη», πριν συνειδητοποιήσουν ότι είχε απρόσμενες και ανεπιθύμητες χρήσεις, έτσι και οι χρήσεις του Internet ξεπέρασαν όλες τις αρχικές προσδοκίες. Αυτό που ξεκίνησε ως το απώτατο μέσο για να σωθεί ο ελεύθερος κόσμος, κατέληξε να διανέμει την πορνογραφία όλου του κόσμου σε ποσότητες. Οπως γνώριζε ανέκαθεν ο, κατά τα άλλα, καταπιεσμένος καταναλωτής, το σεξ πουλάει. Στο παρελθόν το σεξ χρησιμοποιούνταν για την προώθηση άλλων προϊόντων, ενώ τώρα το σεξ προωθούσε τον εαυτό του. Και οι άνθρωποι το αγόραζαν. Τα μεγαλύτερα sites για ενήλικες μπορεί να τα επισκεφθούν πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι την ημέρα ­ πολύ περισσότεροι από αυτούς που επισκέπτονται μεγάλες εταιρείες, όπως την General Electric.

Ολοι γνωρίζουν ότι είναι πολύ δύσκολο να έχει κανείς έγκυρες στατιστικές για την πορνογραφία στο Δίκτυο, αλλά σύμφωνα με μια εκτίμηση περίπου 10.000 sites για ενήλικες αποφέρουν έσοδα 1 δισ. τον χρόνο, τα οποία προέρχονται κυρίως από τις συναλλαγές με τη χρήση ηλεκτρονικών καρτών, τρόπος που κάποιες φορές είναι ασφαλής και κάποιες φορές δεν είναι.

Οπως ήταν αναμενόμενο, η ευρεία θέα αμέτρητων πορνογραφικών απεικονίσεων on line που μπορεί να έχει ο καθένας, αρκεί να έχει έναν κομπιούτερ και ένα μόντεμ, προκάλεσε λόγο για κινητοποίηση. Παρά τις οργανωμένες προσπάθειες λογοκρισίας που γίνονται εδώ και πάνω από μισή χιλιετία, η υπέρβαση της πορνογραφίας δεν έχει ελεγχθεί, πόσο μάλλον εξαφανιστεί. Πριν εμφανισθεί το Internet γινόταν έντονο εμπόριο παράνομων βιντεοκασετών στα sex shops και στα βιντεοκλάμπ. Ανέκαθεν φαινόταν πολύ μάταιη η ρουτίνα των συλλήψεων του προσωπικού των sex shops, η θέαση και η καταγραφή των βιντεοταινιών πορνό, και οι επαναλαμβανόμενες κατασχέσεις και καταστροφές των ταινιών μέσω του ειρηνοδικείου. Από την άλλη πλευρά κάθε προσπάθεια λογοκρισίας στο Internet είναι ακόμη πιο παράλογη. Η αστυνομία έχει περιοριστεί στην απευθείας παρακολούθηση της πορνογραφίας ­ από τους τελευταίας κυκλοφορίας κομπιούτερ της ­ αντί να ασχολείται με την άμεση αστυνόμευση της πορνογραφίας. Αυτή είναι η ύστατη εικόνα του λογοκριτή ως καταναλωτή. Οποιοσδήποτε έχει κομπιούτερ και μόντεμ έχει πρόσβαση στην παγκόσμια πορνογραφία. Η αστυνομία απλά συγκαταλέγεται σε αυτούς. Το Internet, το οποίο υπάρχει σε μη πραγματικό χώρο, δεν υπάγεται στη δικαιοδοσία κάποιου συγκεκριμένου κυβερνητικού σώματος. Κάτι τέτοιο είναι τόσο πιθανό να συμβεί όσο πιθανή είναι η ύπαρξη οργανωμένης αναρχίας. Το παιχνίδι χάθηκε για τους λογοκριτές.

Αυτό όμως δεν σταματάει τους ανθρώπους που απαιτούν έντονα να γίνει κάτι. Αυτή τη φορά, όπως και με την υστερία που ξεκίνησε με τα «video nasties» το 1980, η κοινωνία επικαλείται τη λογοκρισία στο όνομα των παιδιών. Το γεγονός αυτό έχει το πλεονέκτημα να είναι ένας από τους σπάνιους τομείς της σημερινής κοινωνίας που παραμένει ιερός. Ολοι ξεσηκώνονται με αυτό το αίτημα, και αν δεν το κάνουν, τουλάχιστον δεν το αμφισβητούν.

Παρ’ όλα αυτά οι απαιτήσεις για λογοκρισία είναι κενές, γιατί οι μηχανισμοί ελέγχου είναι ανίκανοι να επιτύχουν αυτόν τον σκοπό. Η on line πορνογραφία καταλαμβάνει το 20% των 4,5 δισ. δολαρίων που ήταν ο τζίρος στο Δίκτυο το 1998. Επιπλέον αποδείχθηκε δύσκολο να υπάρξει κάποιος κανονισμός, καθώς είναι δύσκολο να δημιουργηθεί ελεγκτική αρχή. Κατά καιρούς ξεπετάχτηκαν διάφορες μικρές ομάδες με νομικές αρμοδιότητες και προσπάθησαν να ρυθμίσουν το πρόβλημα, αλλά ο βαθμός επιτυχίας τους ήταν τόσο μικρός όσο και ο αριθμός τους. Από το 1995, σύμφωνα με ένα σύνολο ψηφίων, ο αριθμός των on line site για ενηλίκους αυξάνεται κατά 40% κάθε 12 μήνες.

Το ξεκίνημα και η εξέλιξη

Αν το παιχνίδι έχει χαθεί για τους λογοκριτές, ποιος ο λόγος να υποκρίνονται; Αυτό που μας αναγκάζει να ακολουθούμε τους τύπους είναι το άγχος. Σύμφωνα με τον Arthur C. Clarke «κάθε προχωρημένη τεχνολογία παρομοιάζεται με τη μαγεία».

Η πορνογραφία εμφανίστηκε από νωρίς στο Δίκτυο, ένα φαινόμενο που χωρίς αμφιβολία συνδέθηκε με το γεγονός ότι αυτοί που δείχνουν το πιο μεγάλο ενδιαφέρον για τα εκάστοτε νέα εξαρτήματα και το ονειροπόλημα της νέας τεχνολογίας είναι οι νεαροί άντρες. Οντας ένα παιχνίδι για αγόρια, το Internet χρησιμοποιήθηκε, προγραμματίστηκε και λειτούργησε από νεαρούς άντρες. Αυτοί που κληρονόμησαν το Δίκτυο, ένα μέρος δηλαδή που είναι παρόμοιο με τον πραγματικό κόσμο, απλώς είναι πιξελαρισμένο, ήταν οι σπασίκλες και όχι οι κουλ. Μερικές από τις πρώτες λίστες αλληλογραφίας (ή mailing lists) ­ προγραμματισμένα e-mail drops σε διάφορα κουτιά ­ ήταν πορνογραφικής φύσης και το alt. binaries. pictures. erotica ήταν μια από τις πρώτες ομάδες που προστέθηκε στον κατάλογο του Usenet. Οι ψηφιακές εικόνες όμως, ερωτικές και μη, καταλαμβάνουν πολύ χώρο. Αυτό που χρειάζονταν ήταν ένα πιο ισχυρό σύστημα για να τις προσαρμόζει. Τα μόντεμ έγιναν γρηγορότερα, τα bandwidths έγιναν πιο μεγάλα, και στα τέλη του 1980 δημιουργήθηκε το πρώτο Internet browser, το Mosaic, και έτσι δεν χρειαζόταν πια να ξέρεις πού να κοιτάξεις. Απλώς ρωτούσες το μηχάνημα.

Τις αρχές του 1980 έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα παιχνίδια για κομπιούτερ με σεξουαλικό περιεχόμενο. Ενα από τα πρώτα παιχνίδια ήταν το Soft Porn Adventure, το οποίο προκαλούσε τους παίκτες να κοιμηθούν με όσο περισσότερες γυναίκες μπορούσαν. Επιβεβαιώνοντας το φορμάτ των κομπιούτερ, η τελευταία γυναίκα αποτελούσε τη μεγαλύτερη πρόκληση, μιας και απαιτούσε να την παντρευτείς προτού υποκύψει. Το παιχνίδι βασιζόταν σε γραπτές περιγραφές του σεναρίου. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα τα γραφικά των κομπιούτερ είχαν βελτιωθεί τόσο που το Soft Porn Adventure μετατράπηκε σε Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards. Ο Λάρι (ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού) τότε ήταν ένα γραφικό στα 8 bit με τετράγωνο κεφάλι και μυτερά γόνατα. Πιστό στο αρχικό παιχνίδι, ο σκοπός του Λάρι ήταν η αποπλάνηση. Αυτή τη φορά ο Λάρι ήταν ένας χαρακτήρας κόμικς, ο οποίος κινούνταν σε διάφορα δωμάτια, συζητούσε με διάφορες γυναίκες και όποτε μπορούσε έκανε σεξ (πράγμα που δεν συνέβαινε συχνά). Και εφόσον ήταν χαρακτήρας κόμικς, μιλούσε μέσα σε φούσκες (μπαλόνια).

Πάντως ο Λάρι δεν ήταν ο πρώτος ψηφιακός χαρακτήρας σε παιχνίδι με σεξουαλικό περιεχόμενο. Αυτό το προνόμιο το είχε ο Custard, πρωταγωνιστής του παιχνιδιού Custard’s Last Stand, στο οποίο βίαζαν νεαρές Ινδιάνες. Ο Custard δεν έμεινε για πολύ, γιατί απαγορεύτηκε γρήγορα. Το επόμενο ήταν το MacPlaymate. Η πρωταγωνίστρια αυτού του παιχνιδιού ήταν ένα ασπρόμαυρο σκίτσο μιας γυναίκας, η οποία ήταν ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι με ένα πλήθος αξεσουάρ, από δονητές και φτερά ως μια στολή νοσοκόμας, έτοιμη για δράση. Οι φεμινίστριες, οι οποίες μετονόμασαν το MacPlaymate (σύντροφο για παιχνίδια) σε MacRape (βιαστή), δεν χάρηκαν ιδιαίτερα από το CD-ROM που το διαδέχτηκε και είχε τον τίτλο Virtual Valerie (η εικονική Βάλερι). Το Virtual Valerie δημιουργήθηκε από τον Mike Saenz, ο οποίος ήταν ο καλλιτέχνης που έφτιαξε τη MacPlaymate, και σε αυτό οι παίκτες έκαναν σεξ με τη Βάλερι αν κατάφερναν να της πουν τα σωστά πράγματα και να πατήσουν τα σωστά κουμπιά. Αν αποτύχαιναν, τους έδιωχνε από το διαμέρισμά της.

Ο κόσμος κινείται γρήγορα και απαιτεί άμεση εξυπηρέτηση. Οπως υποστηρίζει ο Bernard Arcand, μια κοινωνία που δημιούργησε το fast food μπορεί να δημιουργήσει και fast sex. Η τεχνολογία παρέχει την άμεση ικανοποίηση που απαιτεί ο κόσμος. Η αναμονή ανήκει στο παρελθόν. Ξαφνικά δεν χρειάζεται να δουλεύουμε πολύ σκληρά ή να ξοδεύουμε πολλά λεφτά για να έχουμε την ευχαρίστηση που θέλουμε.

Σε πολλούς όμως δεν αρέσει ιδιαίτερα αυτή η κατάσταση. Το πάντρεμα της πορνογραφίας με το Internet προκαλεί άγχος. Αν το καθένα ξεχωριστά συνεισφέρει στην αυξανόμενη ατομικότητα της κοινωνίας, τότε ίσως και τα δύο μαζί αντιπροσωπεύουν την αποσύνθεσή της: τον αυξανόμενο εγωκεντρισμό, τη ρήξη των εκτεταμένων οικογενειακών θεσμών προς όφελος της πυρηνικής οικογένειας. Σε μια κοινωνία που έχει το μέγεθος της Κοπεγχάγης, η δημοτική αστυνομία μέσα σε έναν χρόνο εντόπισε γύρω στα επτά ή οκτώ χιλιάδες πτώματα. Πτώματα ανθρώπων που πέθαναν μόνοι τους στα διαμερίσματά τους. Αυτή είναι η συνέπεια του γεγονότος ότι ζούμε όλο και πιο πολύ μόνοι μας. Μια πρόσφατη μελέτη αποκάλυψε ότι πάνω από 7 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν μόνοι τους στη Βρετανία και το σύνολο αυτό ως το 2003 αναμένεται να αυξηθεί σε 8,28 εκατομμύρια ­ δηλαδή ένα στα τρία σπίτια.

Ανθρωποι που βρίσκονται μόνοι στα δωμάτιά τους συνδέονται με τον έξω κόσμο μέσω μιας μηχανής και διεγείρονται από διάφορα σύμβολα στην οθόνη τους ­ μερικοί βλέπουν σε αυτό έναν μικρόκοσμο μιας απομονωμένης κοινωνίας στην οποία τα άτομα δεν συνδέονται μεταξύ τους σε ανθρώπινο επίπεδο. Ο Arcand μιλάει για «κουκούλια ατόμων που περνάνε καλά στη σκέψη ότι συνδέονται με τον υπόλοιπο κόσμο».

Η απόλυτη ασφάλεια

Ισως αυτό το «ξέφρενο, απελευθερωμένο, χωρίς ενοχές on line σεξ, που δεν αφήνει πίσω του ίχνη που κολλάνε» δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζει σε μια μετά AIDS εποχή. Οπως υποστηρίζει ο Mark Dery, «δεν είναι περίεργο που η φαντασίωση του μεμονωμένου χωρίς τύψεις και χωρίς εκκρίσεις σεξ και με την ύπαρξη ενός νεοπλατωνικού κόσμου στην άλλη πλευρά της καθοδικής οθόνης αποτελεί μια δελεαστική εναλλακτική λύση, τη στιγμή που οι τελετουργίες του ζευγαρώματος και τα μπαρ για εργένηδες προκαλούν φόβους για σεξουαλικά μεταδιδόμενες αρρώστιες».

Αυτό που προσφέρει το Internet είναι η δυνατότητα να γίνεις ο ύστατος ηδονοβλεψίας. Υπόσχεται ότι δεν θα σε πιάσουν να κοιτάς αν αυτό είναι που θέλεις.

Αν όμως η νέα ψηφιακή εποχή έχει αυτούς που τη δυσφημίζουν, τότε έχει και τους υποστηρικτές της. Το on line σεξ δεν φοβίζει όλον τον κόσμο. Η δημοσιογράφος Susannah Breslin υποστηρίζει: «Για μένα όλα τα είδη σεξ είναι αυνανιστικά. Και αν δύο άνθρωποι κάνουν σεξ και η γυναίκα αυνανιστεί για να τελειώσει αυτό σημαίνει ότι δεν έκανε σεξ; Ή αυτό σημαίνει ότι απλά αυνανίστηκε; Η μοναδική διαφορά μεταξύ αυτού και μεταξύ δύο ανθρώπων που κάνουν σεξ σε ένα chat room είναι ότι αυτοί που κάνουν σωματικό σεξ βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο ενώ οι άλλοι δύο όχι. Και αυτό μοιάζει άσχετο. Ενα άχρηστο πράγμα του πραγματικού κόσμου».

Το κλειδί για το σεξ στο Internet είναι τα chat rooms. Αυτή είναι κυρίως η πλευρά του Δικτύου για την οποία είμαστε πιο επιφυλακτικοί. Η συζήτηση γίνεται όσο είσαι on line, και μέσα σε λίγα soundbites (bites ήχου) ­ δεν μπορείς να γράψεις πάνω από μια πρόταση κάθε φορά, και για να αποφύγεις τυχόν μπερδέματα πρέπει να δακτυλογραφείς γρήγορα και να ξέρεις τις συνηθισμένες συντομογραφίες. Τα chat rooms έχουν γίνει μέρος της γνώσης και του μύθου της πορνογραφίας και θεωρούνται το βασικό σημείο συνάντησης των παιδεραστών με τα θύματά τους. Είναι πολύ εύκολο να μπεις και στα chat rooms και ακόμη ευκολότερο να βγεις, και εκεί διατηρείς την ανωνυμία σου περισσότερο από κάθε άλλο σημείο στο Δίκτυο. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορείς να περάσεις απαρατήρητος από ένα chat room. Ολοι οι άλλοι που βρίσκονται σε αυτό ξέρουν ότι είσαι εκεί. Μπορείς να μπεις σε ένα πιο ιδιαίτερο chat room αν θες να συνομιλήσεις με κάποιον άλλον και συνήθως αυτό προκαλεί αμηχανία. Αλλά όπως συμβαίνει και στο Internet γενικότερα, είναι ακαταμάχητο και διώχνει τις ντροπές. Υπάρχοντας σε έναν υπόγειο κόσμο μεταξύ της πορνογραφίας και του σεξ, τα chat rooms είναι αυτά που έρχονται πρώτα στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε το on line σεξ.

Τι ακριβώς είναι όμως το on line σεξ; Η Lisa Palac, τέως εκδότρια του περιοδικού «Future Sex», θυμάται την πρώτη φορά που πήγε σε «ιδιαίτερο δωμάτιο» με κάποιον που αποκαλεί GI Joe:

«Μια φορά που ήμασταν μόνοι μας ο GI είπε ότι ήθελε να “γνωριστούμε”. Ηθελα να βγω, αλλά δεν έβλεπα κανέναν λόγο γιατί αυτά τα δύο έπρεπε να αποκλείουν το ένα το άλλο. Του είπα πόσο μου άρεσε να πηγαίνω σε στριπτιζάδικα και να πετάω λεφτά. Δεν είχε ξανακούσει άλλη γυναίκα να κάνει κάτι τέτοιο. Του είπα τι τσόντες μου άρεσε να βλέπω. Ούτε αυτό είχε ξανακούσει να κάνει άλλη γυναίκα. Υπέθεσα ότι τα ασυνήθιστα γούστα μου τον τρόμαζαν και έτσι μπήκα στο ψητό και του είπα να βγάλει το παντελόνι του και να πιάσει τον π…… του.

Σε όλα τα caps απαντούσε: “Τι είσαι, καμιά παλιοαδερφή;”.

Εκτοτε εξαφανίστηκε για πάντα». Δεν είναι πάντα το on line σεξ τόσο διακεκομμένο. Στη συνέχεια η Palac ανέπτυξε μια σχέση με τον «Steven Hadley»: «Αυτό έγινε πριν από πέντε χρόνια. Τον γνώρισα ενώ ήμουν on line. Τον έλεγαν Stephen. Συζητήσαμε λίγες ώρες για διάφορα θέματα και στη συνέχεια η συζήτηση πήγε στο σεξ. Του ζήτησα το τηλέφωνό του γιατί σκέφτηκα ότι ήταν καλύτερα να του τηλεφωνήσω, μήπως και ήταν κάποιος ψυχοπαθής που προσποιούνταν ότι ήταν φυσιολογικό άτομο. Εκείνο το απόγευμα κάναμε τηλεφωνικό σεξ και ώσπου να τελειώσει η βραδιά ένιωθα ότι αυτό ήταν ένα από τα καλύτερα σεξ που είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου, αν και δεν είχα βρεθεί ποτέ στο ίδιο δωμάτιο με αυτόν τον άνθρωπο ­ δεν ήμασταν καν στην ίδια περιοχή. Ηταν πολύ φοβερά.

Η σχέση μας συνεχίστηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο, on line, για αρκετές εβδομάδες και τελικά του είπα “κοίτα, πρέπει να σε γνωρίσω”. Αυτός ήταν αρκετά διστακτικός και έμοιαζε να αγνοεί την πρότασή μου, και αρχικά σκέφτηκα ότι με είχε ξεγελάσει και πως ήταν ένας από τους παλιάνθρωπους του κυβερνοχώρου που ξεγελούν τις γυναίκες και κάνουν δωρεάν on line σεξ. Τελικά μου εξομολογήθηκε ότι ντρεπόταν να με γνωρίσει γιατί ήταν υπέρβαρος και εγώ αστειευόμενη του είπα: “όλοι πιστεύουμε ότι είμαστε πιο χοντροί”, αλλά αυτός όντως ήταν 160 κιλά. Εκείνη τη στιγμή όμως δεν είχε καμία σημασία, γιατί πραγματικά ένιωθα ότι τον είχα ερωτευτεί, τόσο δυνατή ήταν η σεξουαλική σχέση μας. Ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα να πάω να τον συναντήσω έχοντας δεμένα τα μάτια μου πιστεύοντας ότι αυτός θα ήταν ένας τρόπος να διατηρήσουμε αυτή την εικονική σχέση που είχαμε ζωντανή. Ετσι πήγα στη Νέα Υόρκη, στα 30ά γενέθλιά μου, και έχοντας τα μάτια μου δεμένα κάναμε έρωτα. Το σχέδιο ήταν όταν όλα τελείωναν να έφευγα με ένα ταξί χωρίς να τον έχω δει. Οταν όμως έχεις μια τέτοια εμπειρία με κάποιον, τότε ότι και αν είναι αυτό πρέπει να ξέρεις, και έτσι έβγαλα το μαντίλι και το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι αυτός ήταν ο πιο ωραίος άντρας που είχα δει ποτέ. Πραγματικά, ήταν σαν παραμύθι».

Η πορνογραφία που μας αξίζει

Η τεχνολογία ­ όπως κάνει πάντα ­ δημιούργησε μια νέα εμπειρία, παρέχοντας μια καινούργια όψη του κόσμου και έναν καινούργιο τρόπο επικοινωνίας με αυτόν. Η εμπειρία της Palac δεν είχε να κάνει με μια εναλλακτική πραγματικότητα. Ηταν πραγματική και κατά έναν φανταστικά συνηθισμένο τρόπο περίεργη. Για την Palac και για άλλους η τεχνολογία επαναπροσδιορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Ενας από τους μεγαλύτερους φόβους που προκάλεσε η ύπαρξη της πορνογραφίας στο Internet είναι το γεγονός ότι εισβάλλει στα σπίτια μας, καθώς επίσης και το ότι σηματοδοτεί την αποδοχή της πορνογραφίας στην καθημερινή ζωή μας ­ το οποίο είναι μέρος μιας μεγαλύτερης διαδικασίας που έχουμε ήδη δει στην τηλεόραση και στα περιοδικά. Αλλά αν η πορνογραφία γίνει ένα καθημερινό γεγονός, θα είναι ακόμη παράνομη, και αν όχι θα είναι ακόμη πορνογραφία; Αν ένα από τα προβλήματα που παρουσιάζονται στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την ιστορία μας είναι το ότι χρησιμοποιούμε τα προϊόντα της ίδιας της διαδικασίας που προσπαθούμε να κατανοήσουμε, τότε έχουμε πιθανότητες να κατανοήσουμε το μέλλον μας; Καθώς η πορνογραφία δεν είναι παρά μια από τις πλευρές του αυξανόμενου εγωκεντρισμού, του ατομικισμού, της διαμερισματικοποίησης και του εξτρεμισμού που χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ­ από το σεξ ως το φαγητό και από τη δουλειά ως το παιχνίδι ­ δεν έχουμε πλέον κανέναν λόγο να πιστεύουμε ότι θα εξαφανιστεί ή τουλάχιστον ότι θα εξαφανιστεί πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα. Αν η πορνογραφία αλλάξει όντως, ένα πράγμα παραμένει σίγουρο (και ήδη τα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα αναπροσδιορίζουν τα περιγράμματά της): ό,τι είδους πορνογραφία δημιουργηθεί, θα είναι αυτή που μας αξίζει.

Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο «Πορνογραφία. Η κρυφή ιστορία του πολιτισμού» της Izabel Tang, που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Οξύ» στα τέλη Οκτωβρίου.