Η Νάταλι Ιμπρούλια είναι τόσο «κουκλίστικη» που δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι είναι αληθινή. Και όμως τα τραγούδια της αποδεικνύουν το αντίθετο
Το single «Torn» κυκλοφόρησε στα τέλη Οκτωβρίου στη Βρετανία και μπήκε αμέσως στο top 10, όπου παρέμεινε πάνω από δύο μήνες. Η μικροσκοπική Νάταλι Ιμπρούλια με τα ελαφίσια μάτια και τη ζεστή φωνή δεν έχει καμία σχέση με τις Spice Girls: είναι απλή και φυσική και τραγουδά με μια τρυφερή ειλικρίνεια, είδος υπό εξαφάνιση στις ημέρες μας. Το άλμπουμ της «Left of the Middle» ξεχειλίζει από το άγχος του έρωτα και την αγωνία των καθημερινών προσωπικών επιλογών
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αυστραλία. Στα 14, γεμάτη «υποκριτικές» φιλοδοξίες, πήρε κρυφά το τρένο για το Σίδνεϊ, όπου «έκλεισε» τον πρώτο της ατζέντη. Αφησε το σχολείο στα 16 και μέσα σε έξι μήνες είχε ήδη τέσσερα διαφημιστικά στο ενεργητικό της. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το σίριαλ «Neighbours», όπου η Νάταλι έπαιζε την Μπεθ από τη Μελβούρνη. Το σίριαλ ήταν δημοφιλές, παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν κράτησε πολύ. Ξαφνικά, στα 17 της, η Νάταλι αισθάνθηκε χαμένη: «Από τα 16 μου δούλευα πυρετωδώς και όταν τέλειωσε ξαφνικά το “Neighbours” δεν ήξερα τι να κάνω. Γι’ αυτό δεν έκανα τίποτα. Απλά έβγαινα συνέχεια και διασκέδαζα».
Οταν τελείωσαν οι λονδρέζικες περιπλανήσεις της, συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να συνεχίσει να δουλεύει. Και ενώ όλοι είχαν αρχίσει να ξεχνάνε την ύπαρξή της, τη συνάντησαν έκπληκτοι να περιφέρεται με ανακατεμένα μαλλιά, σκισμένο τζιν και αθλητικά παπούτσια στα «σαλόνια» του MTV.
Τι είχε μεσολαβήσει μεταξύ «Neighbours» και MTV; Πώς αποφάσισε η μικρή ηθοποιός να στραφεί στο τραγούδι; Φαίνεται ότι με το τέλος του σίριαλ ήρθαν και οι πρώτες σκοτεινές ώρες. Στην προσπάθειά της να αμυνθεί η Νάταλι άρχισε να γράφει τραγούδια: «Οσο έπαιζα στο σίριαλ, όλοι “φλερτάραμε”, μισοαστεία – μισοσοβαρά, με την ιδέα ενός δίσκου. Και εγώ υπενθύμιζα συνεχώς στον εαυτό μου ότι κάνω αυτό που κάνω (τον δίσκο) επειδή θέλω να προλάβω προτού πεθάνω και μπορεί να μη μου δοθεί άλλη ευκαιρία».
Πριν από ενάμιση χρόνο πήγε τα τραγούδια της στη δισκογραφική εταιρεία RCA. Τα δείγματα τους άρεσαν αρκετά και έτσι την πλαισίωσαν με τους κατάλληλους συνεργάτες με σκοπό τη δημιουργία ενός ήχου που θα είχε απήχηση και σε μεγαλύτερες ηλικίες (τουλάχιστον άνω των 22). Δεν είναι ότι πρόσθεσαν μια διάσταση «βάθους» στην αθωότητά της, απλά βοήθησαν στη μορφοποίηση ενός πρώιμου υλικού. Η ίδια τουλάχιστον επιμένει ότι ο θυμός και η αγωνία που κυριαρχούν στα τραγούδια της είναι δικές της επιλογές και όχι «τακτικές» της εταιρείας για την προώθηση του δίσκου.
«Δεν ξέρω από πού προέρχεται όλος αυτός ο θυμός» υποστηρίζει η ίδια σε μια πρόσφατη συνέντευξή της. «Ισως με αυτόν τον τρόπο “ξεφορτώνομαι” κάποια βιώματα που κουβαλάω εδώ και καιρό. Θα ήθελα να έχω την ικανότητα να γράφω χαρούμενα τραγούδια και σέβομαι πραγματικά εκείνους που το κάνουν. Αλλά δεν μου “βγαίνει” διαφορετικά και ας ξέρω ότι το κλισέ του “αγχωμένου κοριτσιού” έχει “παραφορεθεί”. Οποτε προσπαθώ να φανώ έξυπνη ή να κάνω κάποια δήλωση μέσα από τα τραγούδια μου, αποτυγχάνω. Ποτέ δεν λέω “α, τώρα θα γράψω ένα τραγούδι γι’ αυτό ή για το άλλο θέμα”. Δεν μπορώ να λειτουργήσω έτσι».
Αν και το «Left of the Middle» δεν είναι τόσο πρωτοποριακό όσο το «Ο.Κ. Computer» των Radiohead, σίγουρα συγκινεί με την αφοπλιστική ευθύτητά του και οι κριτικοί το υποδέχθηκαν θερμά. Η Νάταλι έχει αποκτήσει, παρά τη θέλησή της, ένα «γλυκερό» ίματζ: όλοι τη βλέπουν ως το «κοριτσάκι» της ποπ που παραμένει χαριτωμένο παρά τον θυμό του.
Οσον αφορά τους άντρες, η ίδια επιμένει ότι η πικρή συμφωνία του «Left of the Middle» δεν μιλάει για μια αγιάτρευτη απογοήτευση από το ισχυρό φύλο: «Δεν είμαι εναντίον των ανδρών τουλάχιστον όχι περισσότερο από μια οποιαδήποτε γυναίκα. Απλά έχω περάσει πολλά και έχω πληγωθεί. Παρ’ όλα αυτά, αγαπάω τους άντρες».
