Λέτε να τα έφτιαξε πράγματι εν σοφία τα πάντα ο Κύριος; Γιατί δηλαδή να αρπάξει απλώς ένα παΐδι από τον Αδαμ και μετά να του πει ιδού η σύντροφός σου, κόψτε το λαιμό σας κι εσείς και οι απόγονοί σας, να πορευτείτε κατά πώς νομίζετε, με τον καρπό της κοιλίας σας και των κοιλιών τους να βγαίνει όπως λάχει… Δεν θα μπορούσε άραγε να φτιάξει ένα ιδανικό πλάσμα και με κλωνοποίηση μετά να το αφήσει να αυτοπολλαπλασιάζεται ξανά και ξανά;
Δεν το έκανε όμως. Τη χαρά αυτή την άφησε στον Βεελζεβούλη δική του ιδέα ήταν άλλωστε: ν’ αφήσει δήθεν τον Ανθρωπο να φτιάξει μόνος του τον τέλειο κόσμο, με τα τέλεια πλάσματα. Σαν να ήταν το Σύμπαν ένα απέραντο μποστάνι γι’ αυτό και μόνο το εκλεκτό και προνομιούχο Είδος…
Ετσι προέκυψε η σατανική ιδέα: όσο δεν μπορούμε ακόμη να φτιάξουμε ζωή από την ανόργανη ύλη, τουλάχιστον ας φτιάξουμε αντίγραφα ζωής κατά πώς μας βολεύει. Εις το πυρ το εξώτερον τα τεμπέλικα και άχρηστα ζώα, οι τζαναμπέτηδες άνθρωποι, οι μη παραγωγικοί υπάλληλοι, οι κουτσοί και στραβοί, οι γκρινιάρες γυναίκες.
Κλωνοποίηση λοιπόν. Εκεί στις αρχές της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας, κάποιοι μεγαλοφυείς επιστήμονες έφτιαξαν το πρώτο αρνί που κατεβάζει γάλα με κακάο (διασταύρωση προβάτου με κακαόδεντρο) σε εκατομμύρια αντίτυπα. Μετά έφτιαξαν γάτες χωρίς νύχια για να μη γδέρνουν τους καναπέδες. Μετά έφτιαξαν παιδιά με δείκτη νοημοσύνης από 200 και πάνω. Ανδρες αγαθούς. Γυναίκες ευπροσήγορες και πάντα πρόθυμες.
Και κατεβαίνει την άλλη μέρα (δηλαδή σε ένα λεπτό ή σε χίλια χρόνια, το ίδιο κάνει για τα ανθρώπινα μέτρα) στη Γη να δει το έργο του ο Βεελζεβούλης. Το πρώτο που πρόσεξε: εξαφανισμένες οι γάτες, τα αγαπημένα του ζώα. Εμαθε ότι τις είχαν φάει τα ποντίκια, που περίμεναν χίλια χρόνια για να πάρουν την εκδίκησή τους. Περνάει τη Σταδίου, ψυχή ζώσα: ήσαν όλοι στη δουλειά και όσοι δεν ήσαν, πού να πάνε άλλωστε; Ο τέλειος άνθρωπος είναι αυτάρκης. Δεν χρειάζεται εξωτερικά ερεθίσματα η πραγματική ευδαιμονία. Μπαίνει σ’ ένα σπίτι, η τηλεόραση έπαιζε το Ξινό Μπουκέτο, η Ασήμω Κολάση έδειχνε πώς μαγειρεύονται γιαχνί οι κλωνοποιημένοι φαγώσιμοι πανσέδες (τα απλά καλλωπιστικά είχαν προ πολλού εξαφανισθεί ως είδη άχρηστα, όπως επίσης και τα «τοκ σόου» αφού από αιώνες οι διαξιφισμοί και οι αντιπαραθέσεις εξανεμίζονταν μέσα στο ήπιο κλίμα της τέλειας κοινωνίας των κλωνανθρώπων).
Τα πάντα ρολόι. Στα σχολεία οι τέλειοι μαθητές μάθαιναν εκστατικοί και με εκπληκτική ταχύτητα όλα αυτά που έπρεπε να μάθουν, στις δουλειές οι τέλειοι εργαζόμενοι απέδιδαν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους, στα διαμερίσματα οι οικογένειες συνομιλούσαν ψιθυριστά πώς να προκύψουν διαφωνίες μέσα σε τέτοια ευδαιμονία; Και όταν πια συνειδητοποίησε ότι στους αιθέρες πλανιόταν μια μελωδία, απαλή μα επίμονη, σε αέναο ριπλέι το κοντσέρτο για άρπα του Αρανχουέθ, χαμογέλασε σατανικά:
«Αρπα την, Μεγαλοδύναμε, τη Γη τους την κατάντησαν Παράδεισο…». Και απογειώθηκε γρήγορα να προλάβει στα δικά του λημέρια το γλέντι με τη σκυλοκομπανία των μπουζουκτσήδων, με τα τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια και τα σπασίματα δίπλα στα καζάνια. Αυτή είναι αιώνια ζωή, όχι οι άγγελοι και τα πιλάφια!
Και η Ζωή;
Κρυμμένη σε μια σπηλιά του Υμηττού, που τον λένε και Τρελό, μια ταλαιπωρημένη μάνα μάταια προσπαθούσε να κρατήσει τη ρώγα της στο στόμα του τζαναμπέτη του κανακάρη της που στρίγκλιζε ώρα καθώς δεν γουστάριζε καθόλου το γάλα από τα σπλάγχνα της. Ακλώνιστο γαρ το γάλα, όπως άλλωστε και η μάνα και ο πατέρας, που ποιος ξέρει ποια παρόρμηση τους έκανε να τεκνοποιήσουν φυσιολογικά, με απόλαυση. Τώρα όμως ο πάτερ φαμίλιας, μη έχοντας τα χαρτιά του εντάξει, δούλευε διπλοβάρδια στο αεροδρόμιο των Σπάτων για να τα βγάλει πέρα στο αυθαίρετο που ούτε στο Ε9 δεν το ‘χε δηλώσει…
Ακλώνιστοι αλλά ακλόνητοι: πάνω από τα μενεξελιά σύννεφα του Υμηττού, ένα θεϊκό βλέμμα και το αγαθό χαμόγελο της μητέρας Φύσης: ο Μεγαλοδύναμος είχε φτιάξει τον καινούργιο Αδαμ και την καινούργια Εύα, το μέλλον και την ελπίδα της Ανθρωπότητας.
