Τα γραπτά μένουν, πάντα έμεναν. Σήμερα όμως μένουν και τα προφορικά. Στο Διαδίκτυο βρίσκει κανείς γραπτώς τουλάχιστον μια ντουζίνα προφορικές διαβεβαιώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι οι εκλογές θα γίνουν την «άνοιξη του 2027». Είναι τα λόγια που «δεν πέταξαν» σε συνεντεύξεις και ομιλίες, περιοδείες και δημόσιες εμφανίσεις. Από τη ΔΕΘ του 2024 όπου δηλώθηκε η πρόθεση («σκοπεύω να εξαντλήσω τη θητεία έως την άνοιξη του 2027») μέχρι το συνέδριο που φιλοξενήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο Μουσείο Ακρόπολης («γνωρίζω ότι η επανάληψη κουράζει… οι εκλογές θα διεξαχθούν την άνοιξη του 2027»), το μοτίβο είναι κλασικό σαν άσπρο νυφικό.
Λιγότερο ή περισσότερο παραδόξως, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούν πρόωρες εκλογές. Για διαφορετικούς λόγους δυστυχίας το καθένα. Αλλα επειδή ασθμαίνουν και άλλα επειδή διαλύονται, κάποιο νεοπαγές επειδή θέλει τον χρόνο του, ειδικά τώρα που είναι καλοκαίρι και οι χαλαροί ρυθμοί της ραστώνης είναι οπωσδήποτε προτιμότεροι από τις ιδρωμένες ομιλίες σε ακροατήρια που μετριούνται στα δάχτυλα.
Ωραία, αλλά τότε γιατί όλοι οι υπόλοιποι συζητούν για την ημερομηνία των εκλογών; Ή, μάλλον, γιατί θα συζητούσαν ακόμη και εάν το σταθερό μοτίβο της «άνοιξης του 2027» δηλωνόταν με μια ντουντούκα στα χείλη και ένα αυτοκόλλητο στο πέτο; Γιατί, τέλος πάντων, δεν πείθεται κανένας;
Μια αιτία είναι ασφαλώς η αμφισημία που συντηρεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Η δηλωμένη θεσμική προσήλωση στη συνταγματική τάξη συνοδεύεται σταθερά από την καβάντζα του εκλογικού αιφνιδιασμού. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης περίπου άλλα λέει και άλλα κάνει ή λέει στην κυβέρνησή του, στο κόμμα του και στους βουλευτές του να κάνουν, δηλαδή να τρέχουν καλοκαιριάτικα.
Επειτα, γύρω από τον ίδιο συνωθείται ένα περιβάλλον, «πρωθυπουργικό» ως προς τον προσδιορισμό του αλλά ασαφές ως προς τη σύνθεσή του. Αποτελείται από υποτιθέμενους «insiders», άτυπους «συνομιλητές» και αυτόκλητους «συμβούλους», οι οποίοι (λένε ή κάνουν πως) ξέρουν κάτι παραπάνω απ’ ό,τι ξέρουν όλοι οι άλλοι. Η τάξη αυτή εμφανίζεται να ανεβαίνει τα σκαλιά του Μαξίμου από την πλαϊνή είσοδο και να «εισηγείται» διάφορες φθινοπωρινές ημερομηνίες στον Μητσοτάκη, που «δεν έχει λάβει ακόμη τις οριστικές του αποφάσεις» και «θα σταθμίσει την κατάσταση στα τέλη Αυγούστου». Ετσι συντηρείται η αμφισημία του μηνύματος για να μετατραπεί σε «ασφαλή πληροφορία» εκλογικού αιφνιδιασμού στη ΔΕΘ του 2026, δύο ολόκληρα χρόνια από τη ΔΕΘ του 2024 και την πρώτη διαβεβαίωση ότι οι «οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027».
Οι του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος διαθέτουν ασφαλώς ισχυρή άποψη και αυξημένες προγνωστικές ικανότητες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και με βάση την πρόβλεψη πως ο ερχόμενος χειμώνας θα πέσει στα κεφάλια μας σαν Αρμαγεδδώνας και Αποκάλυψη μαζί, θεωρούν βέβαιο πως «ο Μητσοτάκης θα στήσει τις κάλπες το φθινόπωρο για να προλάβει τα χειρότερα». Αν πέσουν μέσα, θα γίνουν οι σταλεγάκηδες του φθινοπώρου, αν πέσουν έξω, θα πετάξουν τη βεβαιότητα στα σκουπίδια – εξάλλου ποιος θυμάται τι έλεγαν.
Τι μένει; Να εφευρεθεί το «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» που προβλέπει το Σύνταγμα για τη διάλυση της Βουλής και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Που δεν είναι να μας την πέσουν οι Τούρκοι, όπως φοβούνταν οι συνταγματικοί νομοθέτες πριν από πενήντα χρόνια με νωπή την εισβολή στην Κύπρο. Μισό αιώνα μετά, η ερμηνεία της συνταγματικής πρόβλεψης έχει διασταλεί τόσο ώστε η πρόωρη κάλπη να νοείται κάτι σαν «πρωθυπουργικό προνόμιο», στο οποίο χωρά οτιδήποτε δεν είναι εθνικό. Ας πούμε, μια υπόθεση διαφθοράς «εξαιρετικής σημασίας» ή μια δίκη «εξαιρετικής σημασίας» που θα επαναπροσδιορίσει τους εκλογικούς υπολογισμούς του Μαξίμου.
Θα γίνουν οι εκλογές θεσμικώς ή προνομιακώς; Από στοιχηματικής άποψης και μόνο, το ερώτημα έχει το γούστο του. Δεν έχει όμως κανένα γούστο επειδή από την κυβέρνηση έως τη διοίκηση η χώρα παγώνει πριν από τις εκλογές και τρομάζει να συνέλθει μετά από αυτές. Παγώνει από τον Αύγουστο και ματώνει φθινόπωρο, χειμώνα, άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.
