Η Ηγουμενίτσα είναι μια όμορφη παραθαλάσσια πόλη με προνομιακή γεωγραφική θέση και λιμάνι που τη συνδέει με την υπόλοιπη Ελλάδα και την Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί νέοι αισθάνονται ότι η πόλη είναι «άδεια» όχι μόνο από κόσμο, αλλά και από ευκαιρίες, δράσεις και ζωντάνια. Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι: τι λείπει από τη νεολαία της πόλης μας;
Αρχικά, σημαντικό ζήτημα αποτελεί ο αθλητισμός. Παρόλο που λειτουργούν τοπικές ομάδες, όπως ο Θεσπρωτός και ο Πρωτέας Ηγουμενίτσας, οι ευκαιρίες για συμμετοχή και εξέλιξη των νέων συχνά είναι περιορισμένες. Λείπουν οι σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, τα οργανωμένα προγράμματα για διαφορετικές ηλικίες και η ποικιλία αθλημάτων. Πολλά παιδιά αναγκάζονται να μετακινούνται σε άλλες πόλεις για πιο οργανωμένη προπόνηση ή για να συμμετάσχουν σε αγώνες υψηλότερου επιπέδου. Αν υπήρχαν περισσότερα γήπεδα, κλειστοί χώροι άθλησης, καθώς και δραστηριότητες όπως κολύμβηση, η νεολαία θα είχε περισσότερες διεξόδους και κίνητρα να μείνει ενεργή στην πόλη.
Ενα ακόμη μεγάλο κενό αφορά τα σημεία συνάντησης των νέων. Η Ηγουμενίτσα διαθέτει όμορφη παραλία και πεζόδρομο, όμως οι οργανωμένοι χώροι για συνάντηση είναι περιορισμένοι. Δεν υπάρχουν αρκετά πολιτιστικά κέντρα, νεανικά στέκια ή δημιουργικοί χώροι όπου οι νέοι μπορούν να εκφραστούν, να συνεργαστούν και να περάσουν δημιουργικά τον χρόνο τους. Η έλλειψη τέτοιων χώρων ενισχύει το αίσθημα απομόνωσης και στασιμότητας. Ενας δημοτικός πολυχώρος με μουσικό στούντιο, αίθουσα θεάτρου, εργαστήρια τέχνης και χώρο για ομαδικές δραστηριότητες θα μπορούσε να αποτελέσει «καρδιά» της νεολαίας.
Επιπλέον, λείπουν οργανωμένες δημιουργικές δράσεις που να κινητοποιούν τους νέους. Φεστιβάλ νεανικής μουσικής, εκθέσεις φωτογραφίας, θεατρικά εργαστήρια, διαγωνισμοί καινοτομίας ή εθελοντικές δράσεις για το περιβάλλον θα μπορούσαν να δώσουν νέα πνοή στην πόλη.
Η αξιοποίηση του παραλιακού μετώπου για καλοκαιρινές εκδηλώσεις, υπαίθριες προβολές ή αθλητικά τουρνουά θα έφερνε ζωντάνια και θα ενίσχυε το αίσθημα συμμετοχής. Παράλληλα, συνεργασίες με σχολεία και συλλόγους θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα σταθερό πρόγραμμα δράσεων καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Η αίσθηση ότι η πόλη είναι «άδεια» δεν οφείλεται μόνο στη μείωση του πληθυσμού ή στη μετανάστευση των νέων προς μεγαλύτερα αστικά κέντρα. Οφείλεται κυρίως στην έλλειψη ευκαιριών εξέλιξης και δημιουργικής απασχόλησης. Οταν οι νέοι δεν βλέπουν προοπτικές, αισθάνονται ότι δεν έχουν κίνητρα να επενδύσουν στον τόπο τους. Αντίθετα, όταν τους δοθούν χώροι, υποστήριξη και πρωτοβουλίες μπορούν να μεταμορφώσουν την πόλη.
Θα συμπεραίναμε έτσι ότι αυτό που λείπει από τη νεολαία της Ηγουμενίτσας δεν είναι οι δυνατότητες, αλλά οι οργανωμένες ευκαιρίες. Με ενίσχυση του αθλητισμού, δημιουργία σύγχρονων χώρων συνάντησης και υλοποίηση δημιουργικών δράσεων, η πόλη μπορεί να αποκτήσει ξανά ζωντάνια. Η νεολαία δεν χρειάζεται πολλά, χρειάζεται χώρο να εκφραστεί, να αθληθεί, να δημιουργήσει και να ονειρευτεί. Αν επενδύσουμε σε αυτή, η «άδεια» πόλη μπορεί να γεμίσει ξανά ζωή.
