«Μέρος της έκθεσης περιέχει υλικό που ενδέχεται να μην είναι κατάλληλο για ανηλίκους». Η (υπο)σημείωση στην ανακοίνωση της έκθεσης με έργα του Pete Marifoglou ή Πέτε (από το Παναγιώτης) Μαρίφογλου, θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος της – ή τουλάχιστον ο υπότιτλός της. Διότι υπάρχουν εικόνες που δεν ζητούν να τις κατανοήσεις, αλλά να τις αντέξεις. Η έκθεση «Pete Marifoglou. Τα χρόνια του Warhol ΧΧΧ», που παρουσιάζεται στο Case Studio του MOMus – Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη (κοινώς στη μεγάλη ροτόντα του τέως Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ως τις 12/4), ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Μέσα από πενήντα περίπου έργα από το πλούσιο αρχείο του Μαρίφογλου, παρουσιάζονται στιγμιότυπα από τα γυρίσματα ή τα διαλείμματα των πειραματικών ερωτικών ταινιών που γύρισε ο Αντι Γουόρχολ στο Factory, αλλά και εικόνες του περιθωρίου της Νέας Υόρκης, εκτός πλατό, τις δεκαετίες ’60 και ’70. Διότι ως νεαρός φοιτητής και αργότερα απόφοιτος της School of Visual Arts στη Νέα Υόρκη, ο Μαρίφογλου εργάστηκε στα πλατό «ακατάλληλων» ταινιών του Γουόρχολ τη δεκαετία του ’60, όταν ο αμερικανός καλλιτέχνης δημιουργούσε ακατέργαστες, χαμηλού κόστους ταινίες ερωτικού περιεχομένου, μακριά από τα πρότυπα της κυρίαρχης πορνογραφίας. Το υλικό του Μαρίφογλου είναι ένα σώμα έργου που δεν εξωραΐζει, δεν ηθικολογεί και δεν σκανδαλοθηρεί. «Το βλέμμα του ήταν πολύ τρυφερό και με μεγάλο σεβασμό απέναντι στις γυναίκες. Ατομα με τραγικές προσωπικές ιστορίες τις οποίες προσεγγίζει με ανθρωπιά και ευγενικό βλέμμα» θα πει στο «Βήμα» η Θούλη Μισιρλόγλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Momus και επιμελήτρια της έκθεσης, με βοηθό την Κατερίνα Σύρογλου.
Η έκθεση αυτή μάλιστα φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα, σε μεγάλο βαθμό, αδημοσίευτο φωτογραφικό (παγκοσμίως) αρχείο του Μαρίφογλου, το οποίο προτίθεται να δωρίσει στο μουσείο (η συλλογή του μουσείου είχε μόλις μία φωτογραφία του). Ισως επειδή επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκε το 1944 έπειτα από περισσότερες από επτά δεκαετίες ζωής ανάμεσα στη Νέα Υόρκη (όπου μετανάστευσε με τους γονείς του το 1950) και την Ευρώπη.
Μάλιστα στη διαδρομή του, ο Μαρίφογλου διασταυρώθηκε με κομβικές μορφές της μεταπολεμικής τέχνης και του κινηματογράφου καθώς σπούδασε σκηνοθεσία και σενάριο με τον σκηνοθέτη πειραματικού κινηματογράφου Τζαντ Γιάλκατ, φωτογραφία με δασκάλους όπως οι Ρόμπερτ Μέιπλθορπ και Νταϊάν Αρμπους, και παρακολούθησε διαλέξεις προσωπικοτήτων όπως οι Σαλβαδόρ Νταλί, Γιόνας Μέκας και Αλφρεντ Χίτσκοκ – άλλωστε και ο ίδιος έχει ασχοληθεί με τη φωτογραφία, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Μαρίφογλου δημιούργησε εικόνες που λειτουργούν ταυτόχρονα ως τεκμήρια κινηματογραφικής ιστορίας και ως κοινωνικά ντοκουμέντα μιας Νέας Υόρκης πριν τον εξευγενισμό και την εμπορευματοποίηση της μνήμης.
