Δεν νομίζω κανένας σοβαρός άνθρωπος να αιφνιδιάστηκε από την κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι λόγω της γνωστής ρήσης για τα ανεμομαζώματα και τα διαβολοσκορπίσματα.
Αλλά επειδή εκεί οδηγούσε η απλή λογική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κανένα μέλλον με τον Τσίπρα και ούτε μπόρεσε να υπάρξει χωρίς αυτόν. Θα δούμε αν το ίδιο ισχύει και για τον Τσίπρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός ανακλήθηκε εκ της εφεδρείας επειδή όλοι διαπίστωναν ένα απόλυτο κενό αντιπολίτευσης. Παρακάμπτοντας όμως το γεγονός πως και ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας ήταν μέρος αυτού του κενού.
Η μέθοδος «παίρνουμε τους ίδιους και ξαναρχίζουμε» (όπως λένε κοροϊδευτικά κι οι Γάλλοι) δεν είναι η καλύτερη και δυστυχώς δεν υπάρχουν άλλοι. Αυτή η στάνη αυτό το γάλα βγάζει.
Το rebranding αποδείχτηκε λοιπόν για τα μπάζα.
Διότι στην αντιπολίτευση δεν έλειπε ειδικά ο Τσίπρας. Ελειπε μια συγκροτημένη, ρεαλιστική κι αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Μια διέξοδος για τη χώρα αλλά στον χώρο της πραγματικότητας.
Κακά τα ψέματα, καμία χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί και να οικοδομήσει το μέλλον της πάνω σε φιλολαϊκές φανφάρες, στη διαχείριση του τζάμπα και σε ψευδαισθήσεις διεθνούς μικρομεγαλισμού.
Ούτε φυσικά μέσα από την ανοχή στη μικρή ή μεγάλη παραβατικότητα.
Ενα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού δεν προσβλέπει σε μια χώρα ξέφραγο αμπέλι, δεν ζει κυνηγώντας πράκτορες, ούτε φιλοδοξεί να επιβιώνει στον κόσμο του ρεμπελιού και της τεμπελιάς.
Αν οι δολοφόνοι της Marfin έχουν αποκτήσει κάποιο συμβολικό βάρος είναι επειδή εκπροσωπούν (ακόμη και στο φαντασιακό πεδίο) αυτό ακριβώς που οι περισσότεροι σιχαίνονται.
Εκαψαν τρεις ανθρώπους που απλώς έκαναν τη δουλειά τους στο γραφείο τους.
Και καλύπτονται δεκαέξι χρόνια τώρα από ένα αποκρουστικό κύκλωμα «αγωνιστών», «αλληλέγγυων της αραχτής και της αλητείας», «εθελοντών συνηγόρων» και φίλων.
Τι το θελκτικό όμως και τι το αξιόπιστο να αντικρύσει ένας σοβαρός και φιλοπρόοδος άνθρωπος σε έναν τέτοιο συρφετό;
Και γιατί να μη συνταχθεί με τους απέναντι όποιος δεν δέχεται το δικαίωμα του ενός να βάζει γκαζάκια, το δικαίωμα του άλλου να κυκλοφορεί με μολότοφ στην τσάντα και το δικαίωμα του τρίτου να μπαινοβγαίνει όποτε θέλει στη χώρα μας;
Προφανώς όλοι αυτοί δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτός ήταν «ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ». Ή έστω ο κόσμος που αναρριχήθηκε στην εξουσία μέσα ή μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι εύκολο να απαλλαγούν από αυτόν τον κόσμο. Αλλά πολύ φοβάμαι πως άλλος κόσμος γι’ αυτούς δεν υπάρχει.
