Με σπασμένη τη φωνή και δάκρυα στα μάτια ο Τραϊανός Δέλλας μίλησε για τελευταία φορά για τη Γωγώ Μαστροκώστα, μέσα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό, όπου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία.
Όλα του τα λόγια αποτύπωναν μια γυναίκα δυνατή, που δεν λύγισε μπροστά στην αρρώστια, μια σχέση ζωής που μόνο ο θάνατος θα μπορούσε να σταματήσει.
«Τα σ’ αγαπώ που σου είχα πει ήταν πολύ λίγα για όσα αισθανόμουν για σένα, το ευχαριστώ μικρό για όσα μου έδωσες» είπε μεταξύ άλλων στον επικήδειο. Στο τέλος της αφιέρωσε ένα τραγούδι και προέτρεψε τους ανθρώπους να αγαπιούνται. «Θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο αλλά δεν μπορούσαμε».
Ο επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα
«Άγγελε μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας άγγελός μου έλεγες. Στα 50 μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείο, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ, εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου, με τη δική σου επιμονή με όλα αυτά που είχες περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Αυτό είναι μία ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω, αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου, για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
«Τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό μου”, γιατί το μόνο που ήθελα ήταν να σε φροντίζω και να σε προστατεύω, όπως κάνουν στα μωρά. Κι αυτή η ανάγκη μου έγινε μεγαλύτερη όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια και έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλο, στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και η προτεραιότητά μου. Μαζί σου έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά και αυτές ακόμα όταν ήμουν μαζί σου με ένα χαμόγελο όταν έσβηναν. Οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις και οι δύσκολες μαθήματα, μαθήματα θάρρους αξιοπρέπειας, στωικότητας, δύναμης ψυχής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου. Τα σ’ αγαπώ που σου είχα πει ήταν πολύ λίγα για όσα αισθανόμουν για σένα, το ευχαριστώ μικρό για όσα μου έδωσες.
Αγάπη μου, άγγελέ μου, σου έλεγα μη φοβάσαι, θα πάρουμε βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα βγούμε ξανά στην επιφάνεια. Και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου και πέτα ψηλά, μακριά, όπου και να είσαι η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.
Στη συνέχεια της αφιέρωσε το τραγούδι του Θοδωρή Φέρρη «Πάλι πάλι» με τους παρευρισκόμενους να τον χειροκροτούν. «Αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, Αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη, να ήσουνα σίγουρη, Ότι πάλι πάλι πάλι σε σένα θα ‘ρχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα, απ’ την ίδια τη σκανδάλη δε θα το φοβόμουνα, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο αλλά δεν μπορούσαμε. Ήταν μαχήτρια, δε λύγισε ποτέ και αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της».
Βικτώρια Δέλλα: «Σ’ αγαπώ, μαμά. Δε σου λέω αντίο, γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου»
Το λόγο πήρε στη συνέχεια η κόρης της. Η Βικτώρια Δέλλα αναφέρθηκε στη Γωγώ Μαστροκώστα, «μια υπέροχη σύζυγο, μια αληθινή φίλη, μια στοργική αδερφή και πάνω απ’ όλα μια μοναδική μαμά».
«Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα».
«Σ’ αγαπώ, μαμά. Δε σου λέω αντίο, γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου» έκλεισε.
Ο επικήδειος της Βικτώριας Δέλλα
«Αρχικά, θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς που ήρθατε σήμερα να τιμήσετε τη μαμά μου και να σταθείτε δίπλα στην οικογένειά μου. Ξέρω πως σήμερα είναι μια μέρα πένθους και πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι, όμως μέσα μου νιώθω πως δε θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα από όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη.
«Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και υπερηφάνεια, αγάπησε βαθιά, έζωσε δύναμη σε όλους μας και πάλεψε με χαμόγελο όχι με φόβο». Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Μια υπέροχη σύζυγος, μια αληθινή φίλη, μια στοργική αδερφή και πάνω απ’ όλα μια μοναδική μαμά.
Μαμά, μου έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά, μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη, να πατάω στα πόδια μου. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα.
Όταν ήμουν μικρή, σου έλεγα πως όταν θα φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου. Και τώρα ξέρω πως θα είσαι παντού μαζί μου, και αυτό το φρόντισες εσύ.
Στον γάμο σου, είχες γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά, και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ έναν στίχο. “Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική”.
Σ’ αγαπώ, μαμά. Δε σου λέω αντίο, γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».
