Ήταν, υποτίθεται, ένα φεστιβάλ «ειρήνης, αγάπης και μουσικής». Και πράγματι, ήταν. Κοιτάζοντας πίσω, όμως, καταλαβαίνουμε ότι τα παραπάνω αποτελούσαν το περιτύλιγμα του φεστιβάλ. Το Woodstock του 1969, άλλωστε, 57 χρόνια μετά, θεωρείται δικαίως ένα από τα σημαντικότερα μουσικά event στην ιστορία – αν όχι το σημαντικότερο.
Οι τρεις ημέρες έγιναν τέσσερις και οι 100.000 θαυμαστές που αναμένονταν να εμφανιστούν έφτασαν τελικά τους 500.000. Για ένα βροχερό, ψυχεδελικό Σαββατοκύριακο του 1969, η αγροτική κοινότητα του Μπέθελ έγινε η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Βυθισμένη στις λάσπες, αλλά η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Το Woodstock, αναμφίβολα, καθόρισε μια γενιά (όχι μόνο των χίπις) και ανέδειξε μερικές από τις σπουδαιότερες φωνές και μπάντες της δεκαετίας του ’60, στρώνοντας ουσιαστικά το δρόμο για την επιτυχία που σημείωσαν αργότερα, τη δεκαετία του ‘70. Ποιοι εμφανίστηκαν όμως στο φεστιβάλ και γιατί θεωρείται θρυλικό;
Ας ξεκινήσουμε με μια λίστα, πριν προχωρήσουμε σε μία από τις πολλές ιστορίες που ξεχωρίσαμε από τον τρίτο τόμο του Classic Rock, που κυκλοφορεί την Κυριακή 3 Μαΐου με το Βήμα.
Το lineup: Richie Havens, Sweetwater, Bert Sommer, Tim Hardin, Ravi Shankar, Μelanie, Arlo Guthrie, Joan Baez, Quill, Country Joe McDonald, Santana, John Sebastian, Keef Hartley Band, The Incredible String Band, Canned Heat, Mountain, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, Janis Joplin, Sly and the Family Stone, The Who, Jefferson Airplane, Joe Cocker and The Grease Band, Country Joe and the Fish, Ten Years After, The Band, Johnny Winter, Blood, Sweat & Tears, Crosby, Stills, Nash & Young, Paul Butterfield Blues Band, Sha Na Na, Jimi Hendrix.
Ένα αλλιώτικο πρωινό
Οι Jefferson Airplane ήταν, εκείνη την εποχή, ένα από τα πολύ γνωστά συγκροτήματα της αμερικανικής μουσικής σκηνής. Προορίζονταν να είναι το μεγάλο όνομα για το βράδυ του Σαββάτου. Αντ’ αυτού, βρέθηκαν να ανεβαίνουν στη σκηνή στις 8:00 το πρωί της Κυριακής, απέναντι σε ένα κοινό που προσπαθούσε να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά μετά το διονυσιακό ξενύχτι και την καταιγιστική εμφάνιση των Who.
Η Grace Slick, ως πραγματική ιέρεια του ψυχεδελικού ροκ, βγήκε στη σκηνή με τα μάτια πρησμένα αλλά με το πνεύμα αλώβητο. Άρπαξε το μικρόφωνο και είπε την ιστορική φράση: “Alright friends, you have seen the heavy groups, now you will see morning maniac music, believe me. It’s the new dawn.” Εντάξει φίλοι, είδατε τα βαριά γκρουπ, τώρα θα δείτε πρωινή μανιακή μουσική…).
Η μπάντα, συνοδευόμενη από τον πιανίστα Nicky Hopkins (γνωστό από τις συνεργασίες του με τους Rolling Stones), έπαιξε ένα σετ που λειτούργησε ως δυνατή δόση καφεΐνης. Το “Somebody to love” ήχησε παράδοξα ταιριαστό για πρωινό ξύπνημα. Ακολούθησε το “White rabbit”, με την ερμηνεία της Slick να παραμένει ανατριχιαστική, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η ψυχεδέλεια δεν έχει ωράριο.
Το αποκορύφωμα ήταν το “Volunteers”, ένα τραγούδι-μανιφέστο. Καθώς ο Marty Balin και η Grace Slick τραγουδούσαν “Look what’s happening out in the street / Got a revolution / Hey, I’m dancing down the street / Got a revolution”, το κοινό, παρότι εξουθενωμένο, ένιωσε ότι συμμετείχε σε κάτι μεγαλύτερο από μια συναυλία, σε κάτι μοναδικό. Οι Airplane έφυγαν, και ο ήλιος ήταν πλέον ψηλά.
Info: Ο 3ος τόμος της συλλογής Classic Rock είναι αφιερωμένος στο Woodstock του 1969 και κυκλοφορεί αποκλειστικά με ΤΟ ΒΗΜΑ την Κυριακή 3 Μαΐου.
