Σα να μην πέρασε μια μέρα, ο ρόκερ Γιώργος Δημητριάδης, μετά από διαδρομή τριών δεκαετιών στη δισκογραφία και στη σκηνή του ελληνικού ροκ επιστρέφει με το νέο του άλμπουμ με τίτλο «Μεγάλες Στιγμές». Τίτλος με δόση ειρωνείας, όπως λέει και ο ίδιος ο δημιουργός, σχολιάζοντας με τον δικό του τρόπο τους ταραγμένους καιρούς που διανύουμε. Ηλεκτρική ενέργεια και συναίσθημα, όπου ο Γιώργος Δημητριάδης υπογράφει τη μουσική και μεγάλο μέρος των στίχων. Σε ορισμένα τραγούδια συναντά στιχουργούς με ξεχωριστή γραφή, όπως τον Σταμάτη Πανταζόπουλο, τον Αλέξανδρο Ατσικπάση και Κώστα Τηλαβερίδη.
Με αφορμή την κυκλοφορία του πρόσφατου άλμπουμ του «Μεγάλες Στιγμές», ο Γιώργος Δημητριάδης επανασχηματίζει μετά από χρόνια τους θρυλικούς «Μικρούς Ήρωες». Το σχήμα που ταυτίστηκε με τις πιο δυναμικές του στιγμές επιστρέφει στο πλευρό του, φέρνοντας φρέσκια ενέργεια και τον γνώριμο, ηλεκτρισμένο ήχο που αγαπήσαμε, την Δευτέρα 27 Απριλίου, στη μουσική σκηνή Caja De Musica, με guests της βραδιάς την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Μανώλη Φάμελλο χωρίς να αποκλείονται και κάποιες εκπλήξεις.
Θα παρουσιάσει για πρώτη φορά ζωντανά ένα σημαντικό μέρος από το νέο album «Μεγάλες Στιγμές», με τραγούδια όπως τα «Σαν Να Μην Πέρασε Μια Μέρα», «Όσα Μου Έχεις Χαρίσει», «Ξύπνα !Φτάσαμε». Για την ιστορία, τους Μικρούς Ηρωες αποτελούν οι Κώστας Μπουντούρης (Κιθάρες / Φωνητικά), Μιχάλης Καββαδίας (Ηλεκτρική Κιθάρα / Φωνητικά), Αλέκος Αράπης (Μπάσο), Βασίλης Κασκαμπάς (Τύμπανα), Θανάσης Τερψιόπουλος (Πιάνο / Πλήκτρα).
Για τις «Μεγάλες Στιγμές» και πολλά ακόμη ο Γιώργος Δημητριάδης, μιλά στο «Βήμα».
Ποιες είναι οι μεγάλες στιγμές; Ή μήπως είναι τόσες… πολλές που δεν μπορούμε να τις καταγράψουμε; Η σκωπτική ματιά δεν απουσιάζει πάντως από το έργο σας (συνολικά).
Οι «μεγάλες στιγμές» είναι τελικά κάτι πολύ πιο ρευστό απ’ όσο νομίζουμε. Αν προσπαθήσεις να τις καταγράψεις, μάλλον θα σου ξεφύγουν. Και ίσως να είναι όντως πολλές – απλώς δεν τις αναγνωρίζουμε την ώρα που συμβαίνουν. Γιατί δεν είναι απαραίτητα αυτές που φαίνονται μεγάλες προς τα έξω. Είναι συχνά οι μικρές, οι καθημερινές, αυτές που περνάνε σχεδόν απαρατήρητες και όμως, με έναν περίεργο τρόπο, σε αλλάζουν. Μια κουβέντα, μια απώλεια, μια επιμονή, ένα «δεν τα παρατάω» όταν όλα γύρω σου δείχνουν το αντίθετο.
Ο ίδιος ο τίτλος, μάλιστα, προέκυψε με έναν πολύ αυθόρμητο τρόπο. Σε μια τηλεφωνική συνομιλία που είχα πριν χρόνια με τον φίλο και συνεργάτη μου, τον στιχουργό Σταμάτη Πανταζόπουλο, του έλεγα τα δικά μου – έγνοιες, ο κορονοϊός, η διεθνής αλλά και εντόπια κατάσταση, παράπονα δικά μου, μια μικρή γκρίνια για πράγματα που με απασχολούσαν. Και κάποια στιγμή, σχεδόν ασυναίσθητα, με ακούω να του λέω γελώντας: «Εεε ρε τι ζω… Μεγάλες Στιγμές!». Εκεί κατάλαβα ότι αυτή η φράση έκρυβε κάτι. Έγινε τραγούδι και τελικά έδωσε τον τίτλο σε όλο το άλμπουμ. Παραπλανεί γιατί φαίνεται σαν ένα παλαιού τύπου Best Of κάποιου λαϊκού τραγουδιστή αλλά στην ουσία σαν τίτλος τρολάρει επειδή είναι ειρωνικός. Γιατί ζω σε μια εποχή που γύρω μου υπάρχει μια πραγματικότητα γεμάτη σύγχυση, ανασφάλεια, παραπληροφόρηση, πόλεμοι στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, ρατσισμός, αντισημιτισμός, βία, το Ισλάμ, άνθρωποι όλο και πιο δυσανεκτικοί π.χ. ο κακομαθημένος νεοέλληνας, λαϊκισμός, απατεώνες, σχέσεις χωρίς βάθος, δημαγωγοί. Μέσα σε όλο αυτό, η φράση «μεγάλες στιγμές» αποκτά σχεδόν έναν σκωπτικό χαρακτήρα.
Τολμήσατε νέο άλμπουμ σε δύσκολη εποχή για την δισκογραφία. Τι έχει αλλάξει στην δισκογραφία;
Η αλήθεια είναι πως τολμώ πλέον εδώ και πολλά χρόνια γιατί απλούστατα γράφω συνέχεια καινούργιες μουσικές και τραγούδια. Έχω επίγνωση των φοβερών αλλαγών στην δισκογραφία αλλά το παράδειγμα μου το παίρνω από το εξωτερικό που παρακολουθώ συγκροτήματα και καλλιτέχνες που κυκλοφορούν ολοκληρωμένες δουλειές. Δεν είμαι σε θέση να ακολουθήσω παραδείγματα ελλιπούς δημιουργίας που συμβαίνουν εδώ λόγω του ότι δεν υπάρχουν κέρδη. Όσα λεφτά βγάζω από τη μουσική τα επιστρέφω στη μουσική πληρώνοντας από το υστέρημα μου τις παραγωγές μου και νιώθω περίφημα για αυτό.
Είμαι δημιουργός μουσικής, τραγουδοποιός, συνθέτης, στιχουργός, αγαπώ τη δουλειά μου και τους συνεργάτες μου, δίνω δουλειά σε κόσμο, σε μια εποχή που μαστίζεται από την ανεργία πολλών μουσικών. Την ευτυχία από την δημιουργία και παρουσίαση ενός νέου ολοκληρωμένου έργου καμία σειρά 150 συναυλιών που αναγκάζεσαι να παίζεις συνέχεια μονάχα τα hit σου δεν μπορεί να αντικαταστήσει. Μετά μην απορούμε γιατί δεν βγαίνουν νέοι σημαντικοί τραγουδοποιοί και κάποιο έστω σημαντικό συγκρότημα.
Οι «Μεγάλες Στιγμές», περιλαμβάνουν τραγούδια που έχουν φρεσκάδα και ζωντάνια, σε μια εποχή που τίποτα δεν μοιάζει φρέσκο και ζωντανό. Πώς τα καταφέρατε;
Είναι αντίδραση αυτός ο δίσκος. Σχολιάζω, παρατηρώ, αφηγούμαι, θυμάμαι πρόσωπα αγαπημένα, χορεύω όπως στο «ΧΟΡΕΨΕ ΞΑΝΑ», περιγράφω όπως στο »ΕΧΩ ΠΙΑΣΕΙ ΒΥΘΟ», κάνω απολογισμό στο «ΣΚΙΕΣ», ανησυχώ για την κλιματική αλλαγή αλλά με κάποια δόση χιούμορ και ψυχεδέλειας στο «ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΓΥΑΛΙΑ», και ειρωνεύομαι στο «ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ».
Το άλμπουμ το απογειώνει η παραγωγή/ενορχήστρωση του Κώστα Μπουντούρη που αντιμετώπισε, αντίκρισε τα τραγούδια μου σαν να ήταν δικά του. Εξάλλου είχα και την χαρά να μοιραστώ την ερμηνεία σε δύο τραγούδια μου: το «ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ» με την Ελένη Τσαλιγοπούλου και το ομώνυμο «ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ» με τον Λάκη Παπαδόπουλο. Μεγάλη τιμή άρα μια ακόμα μεγάλη στιγμή για μένα και το album αυτό.
Κοντά στα σαράντα χρόνια στην μουσική και στην «παραγωγή». Πώς αντέχετε ακόμη; Από πού αντλείτε δύναμη και κουράγιο;
Δεν ξέρω αν είναι θέμα «αντοχής». Περισσότερο είναι θέμα ανάγκης αν και έχω περάσει πολύ δύσκολες καλλιτεχνικά περιόδους γεμάτες από απογοήτευση, αίσθηση ματαίωσης και θα μπορούσα να τα παρατήσω. Δηλαδή, αν αυτό που κάνεις είναι ο τρόπος σου να υπάρξεις, δεν το βλέπεις σαν κάτι που πρέπει να αντέξεις – το βλέπεις σαν κάτι που δεν μπορείς να σταματήσεις έστω και εάν σε έχουν βάλει εκτός λίστας καλοκαιρινών εμφανίσεων γιατί σε θεωρούν εκτός trends και πως δεν «πουλάς».
Η δύναμη, νομίζω, έρχεται από τα ίδια τα τραγούδια. Από εκείνη τη στιγμή που γεννιέται μια ιδέα, μια μελωδία, ένας στίχος και νιώθεις ότι έχεις ακόμη κάτι να πεις. Αυτό είναι πολύ ζωντανό μέσα μου. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος σε ακούει. Το ότι κάποιος ακούει ένα τραγούδι σου και βρίσκει μέσα του κάτι δικό του είναι τόσο σπουδαίο. Αυτή η επικοινωνία δεν συνηθίζεται εύκολα. Με τα χρόνια αλλάζει και η ματιά σου. Δεν κυνηγάς τα ίδια πράγματα όπως στην αρχή, αλλάζεις σαν άνθρωπος, σκεπτόμενος πάντα. Υπάρχει περισσότερη επίγνωση, ίσως και περισσότερη ηρεμία. Αλλά αν δεν υπάρχει ακόμη η περιέργεια, αν δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική ανάγκη να δημιουργήσεις, τότε εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Οπότε θα έλεγα ότι δεν είναι θέμα κουράγιου. Είναι θέμα λόγου. Και όσο υπάρχει λόγος να γράφω τραγούδια, θα συνεχίζω.
Από τον κορονοϊό και μετά τίποτα δεν μοιάζει πια ίδιο με αυτό που γνωρίζαμε. Πόλεμοι, βία, θάνατος, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Πόσο σας επηρεάζουν τόσο ως πολίτη αλλά και ως δημιουργό;
Δεν γίνεται να μη σε επηρεάζουν. Πρώτα απ’ όλα ως άνθρωπο και ως πολίτη. Από την περίοδο του κορονοϊού και μετά, είναι σαν να έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο – και ίσως και ο τρόπος που σχετιζόμαστε μεταξύ μας. Υπάρχει περισσότερη ανασφάλεια, περισσότερη ένταση, μια αίσθηση ότι τα πράγματα είναι πιο εύθραυστα απ’ όσο νομίζαμε και πάρα πολλή βία ειδικά σε νεανικές, εύθραυστες ηλικίες. Όλο αυτό σε αγγίζει αναπόφευκτα. Σε προβληματίζει, σε θυμώνει, σε κουράζει κάποιες φορές. Και δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν το βλέπεις ειδικά όταν γύρω σου νιώθεις πως έχει χαθεί η κοινή λογική.
Ως δημιουργό αυτή η πραγματικότητα με επηρεάζει, με απασχολεί, περνάει μέσα στα τραγούδια. Μπαίνει στην ατμόσφαιρα, στον τόνο, στις λέξεις, στη διάθεση. Ακόμη και όταν γράφεις για κάτι προσωπικό, κουβαλάς μέσα σου όλο αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Νομίζω ότι σήμερα γράφω με μεγαλύτερη επίγνωση. Ίσως και με μια ανάγκη να κρατήσω κάτι αληθινό μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές μοιάζει θολός ή παραπλανητικός. Δεν πιστεύω ότι το τραγούδι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο από μόνο του. Μπορεί όμως να λειτουργήσει σαν ένας μικρός χώρος της δικής σου αλήθειας. Και ίσως αυτό, στις μέρες που ζούμε, να είναι πιο σημαντικό απ’ όσο φαίνεται.
Ποιοι ήταν οι παιδικοί σας ήρωες; Έχετε ακόμα άραγε ήρωες;
Οι παιδικοί μου ήρωες δεν ήταν μόνο πρόσωπα – ήταν περισσότερο εικόνες και ήχοι. Ήταν οι πρώτες μουσικές που άκουσα, οι πρώτες κιθάρες, οι φωνές που σε κάνουν να θέλεις να πεις «κι εγώ θέλω να κάνω αυτό». Εκεί γεννιέται κάτι πολύ βαθύ, πριν ακόμη το αναλύσεις. Μεγαλώνοντας, καταλαβαίνεις ότι οι «ήρωες» δεν είναι αψεγάδιαστοι όπως κι εσύ ο ίδιος, έτσι; Είναι άνθρωποι με φως και σκοτάδι, με αντιφάσεις. Και ίσως αυτό τους κάνει πιο αληθινούς, αλλά ταυτόχρονα σου αλλάζει και τον τρόπο που τους βλέπεις.
Σήμερα δεν ξέρω αν θα χρησιμοποιούσα εύκολα τη λέξη «ήρωας». Τη βλέπω πολύ πιο επιφυλακτικά. Ζούμε και σε μια εποχή που πολύ εύκολα χτίζονται και γκρεμίζονται πρότυπα και μάλλον τα περισσότερα είναι λάθος πρότυπα. Αν έχω κάτι κοντά σε αυτό, είναι άνθρωποι που εκτιμώ για τη στάση τους. Για τη συνέπεια, την αλήθεια, τη διαδρομή τους. Όχι απαραίτητα γιατί είναι «μεγάλοι», αλλά γιατί παραμένουν ουσιαστικοί χωρίς μεγάλα λόγια και πράττουν.
Δεν είστε αυτό που λέμε «ερωτικός δημιουργός» αλλά δεν του έχετε γυρίσει την πλάτη, στην τραγουδοποιία σας. Είναι τόσο σημαντικός άραγε; Ο έρωτας είναι επανάσταση;
Δεν θα έβαζα ποτέ τον εαυτό μου στην κατηγορία του «ερωτικού δημιουργού», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο έρωτας δεν υπάρχει μέσα στα τραγούδια μου. Στο «ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ» υπάρχει σαν μία τελική διάψευση, η πικρή διαπίστωση πόσο εύκολα στις μέρες μας δύο άνθρωποι αποξενώνονται. Στο «ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΠΕΦΤΕΙ» σαν το μοιραίο ολίσθημα στο αντικείμενο του πόθου μας που ίσως και δεν το αξίζει. Υπάρχει – απλώς δεν είναι ποτέ αποκομμένος από όλα τα υπόλοιπα που ζούμε. Γιατί ο έρωτας, για μένα, δεν είναι ένα αποστειρωμένο συναίσθημα έστω και εάν στην ουσία ο εαυτός μας είναι που μας ξεγελά πολλές φορές και δεν βλέπουμε την πραγματικότητα του άλλου. Είναι σημαντικός; Ναι, είναι αλλά εάν εν τέλει μας ωριμάζει συναισθηματικά. Γιατί σε φέρνει σε επαφή με τον εαυτό σου, σε εκθέτει, σε μετακινεί, σε ξεγυμνώνει. Σε βγάζει από μια ασφάλεια και σε αναγκάζει να νιώσεις πιο έντονα – είτε αυτό είναι χαρά είτε πόνος.
Το αν είναι επανάσταση τώρα, εξαρτάται. Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο κλειστός, πιο φοβικός, πιο βίαιος και πιο επιφανειακός, το να μπορείς να αγαπάς, να εμπιστεύεσαι, να ανοίγεσαι πραγματικά σε έναν άλλον άνθρωπο, έχει κάτι από πράξη αντίστασης έστω και ασυνείδητης. Οπότε ναι, με αυτή την έννοια, ο έρωτας μπορεί να είναι και επανάσταση αλλά να γνωρίζουμε πώς κάθε επανάσταση έχει αίμα και απώλειες και πολλές φορές καταλήγει να προδίδει αυτά που υπόσχεται. Όπερ και ο έρως.
Υπάρχει σήμερα ροκ; Και αν όχι, γιατί;
Μα πώς δεν υπάρχει; Το θέμα είναι ότι δεν βρίσκεται πια στο ίδιο σημείο που βρισκόταν κάποτε. Υπήρξε μια εποχή που το ροκ ήταν στο κέντρο των πραγμάτων – όχι μόνο μουσικά, αλλά και κοινωνικά. Είχε έναν λόγο σχεδόν «ηγεμονικό». Σήμερα αυτό έχει αλλάξει. Το τοπίο είναι πολύ πιο κατακερματισμένο, υπάρχουν πολλά είδη που τραβούν την προσοχή και δεν είναι πια το κυρίαρχο μουσικό αφήγημα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Βλέπω συνέχεια να σχηματίζονται καινούργιες μπάντες στο εξωτερικό με νέα παιδιά που γράφουν εξαιρετικά πράγματα απλά εδώ όπως σε πολλά άλλα είμαστε δύο βήματα πίσω και έχουμε δημιουργήσει μία στρεβλή εικόνα ενώ κάθε χρόνο γίνονται φεστιβάλ με πολλά νέα και παλιά ονόματα.
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ναι, δεν βγαίνουν σήμερα με την ίδια ευκολία νέα μεγάλα ροκ γκρουπ όπως παλιότερα. Αυτό έχει να κάνει και με τον τρόπο που λειτουργεί η μουσική βιομηχανία, αλλά και με το πώς καταναλώνεται πλέον η μουσική – πιο γρήγορα, πιο αποσπασματικά. Το ροκ επίσης δεν ήταν ποτέ μόνο «είδος», ήταν πολλά είδη μαζί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ήταν και μία στάση απέναντι στα μεγάλα αφεντικά όπου γης. Και αυτή η στάση δεν εξαφανίζεται. Περιμένει, με τον δικό του τρόπο, την επόμενη στιγμή του.
Ποια η θέση σας, για την είσοδο της Τεχνητής Νοημοσύνης, στην μουσική;
Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μια εξέλιξη που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Όπως κάθε νέα τεχνολογία, φέρνει μαζί της δυνατότητες αλλά και ερωτήματα, ένα στοίχημα με πολλές δυνατότητες αλλά και πολλούς κινδύνους. Από τη μία πλευρά, μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα πρώτο π.χ. εργαλείο. Να βοηθήσει στη διαδικασία της παραγωγής, να ανοίξει νέους δρόμους στον ήχο, να δώσει ιδέες. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό – η μουσική πάντα εξελισσόταν μέσα από τα εργαλεία της και τώρα απέκτησε ένα νέο εργαλείο που κρύβει όμως παγίδες όσο κι αν παρουσιάζεται σαν κάτι πολύ ελκυστικό χάριν της ευκολίας και της ταχύτητας, βασικό χαρακτηριστικό της εποχής. Ταχύτητα στον λόγο, ταχύτητα στην σκέψη μας, ταχύτητα στις σχέσεις μας, ταχύτητα στην πληροφορία, άρα ελάχιστος χρόνος για αφομοίωση, εμπέδωση, ανάγνωση, κριτική σκέψη. Υπάρχει ένα βασικό ζήτημα όμως: η μουσική δεν είναι μόνο δομή, δεν είναι μόνο «σωστοί» συνδυασμοί ήχων. Είναι εμπειρία, είναι βίωμα, είναι ανάγκη να πεις κάτι που σε καίει, κάτι που σε πόνεσε, κάτι που έκανε να γελάσεις και να κλάψεις, μία μνήμη, μία ανάμνηση. Και αυτό δεν μπορεί να αναπαραχθεί πραγματικά από μια μηχανή.
Εμένα με ενδιαφέρει το ανθρώπινο αποτύπωμα. Το λάθος, η ατέλεια, η πρόθεση πίσω από ένα τραγούδι. Εκεί βρίσκεται η ταυτότητα. Οπότε δεν είμαι αρνητικός με την έννοια της απόρριψης. Αλλά κρατάω μια απόσταση. Γιατί το ζητούμενο για μένα δεν είναι απλώς να παράγουμε περισσότερο «υλικό», αλλά να συνεχίσουμε να λέμε κάτι που έχει λόγο ύπαρξης. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να μπει στη μουσική. Το θέμα είναι να μη βγει από τη μουσική… ο άνθρωπος.
Τα επόμενά σας σχέδια;
Εκτός από το live, την Δευτέρα 27 Απριλίου, στο Caja De Musica μαζί με την μπάντα μου, τους Μικρούς Ήρωες και με ξεχωριστούς, εξαιρετικούς καλεσμένους, θα είμαι ξανά στο στούντιο για το επόμενο μου album. Όπως λέω και στο τραγούδι μου «ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ» μέσα στο νέο album «τι κι αν χάσαμε στο τέλος, κερδίσαμε!»
Το κανάλι του Γιώργου Δημητριάδη, εδώ
INFO:
CAJA DE MUSICA, Δευτέρα 27/4/2026
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30 – Ώρα Έναρξης-21:00
Σινώπης 27 και Μιχαλακοπούλου
Κρατήσεις τραπεζιών 6945166085
Κρατήσεις εισιτηρίων μέσω more.com και στο ταμείο του καταστήματος
Είσοδος: 12 ευρώ
Ελάχιστη κατανάλωση: 10 ευρώ
