Χιλιάδες ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις έχουν δεχτεί οι χώρες του Κόλπου, από όταν ξεκίνησε η αναμέτρηση ανάμεσα στον συνασπισμό ΗΠΑ-Ισραήλ και το Ιράν. Παρότι αρχικά τα κράτη της περιοχής δεν ήθελαν τον πόλεμο, τα αντίποινα της Τεχεράνης επιβεβαιώνουν τους φόβους τους και αλλάζουν τη στάση τους.
Οι αραβικές χώρες του Κόλπου (Κουβέιτ, Μπαχρέιν, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ομάν, Κατάρ) μετρούν περισσότερες από 3.000 πυραυλικές επιθέσεις στην επικράτειά τους.
Στόχος των ιρανικών επιθέσεων, που πραγματοποιούνται με πυραύλους – βαλλιστικούς ή τύπου κρουζ – και μη επανδρωμένα αεροχήματα (drones) είναι όχι μόνο στρατιωτικές και διπλωματικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ που φιλοξενούνται στην περιοχή αλλά και κρίσιμες υποδομές ενέργειας (διυλιστήρια, κοιτάσματα) μεταφορών (αεροδρόμια, λιμάνια), τουρισμού (ξενοδοχεία) αλλά και υποδομές Τεχνητής Νοημοσύνης (κέντρα υπολογιστικών δεδομένων).
Το ματωμένο ΑΕΠ του Κόλπου
Μιλώντας για απώλειες, τα Εμιράτα μετρούν τις περισσότερες σε ανθρώπινες ζωές (οκτώ), ενώ όλα τα κράτη του Κόλπου εκτιμάται ότι θα δουν σημαντική συρρίκνωση των δραστηριοτήτων τους, είτε εξαιτίας του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ – από τα οποία διέρχεται το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και το 13% χημικών και λιπασμάτων – είτε λόγω της μείωσης των τουριστικών αφίξεων, είτε λόγω αύξησης του κόστους σε μεταφορές και πρώτες ύλες.
Η δεξαμενή σκέψης Middle East Council on Global Affairs, στο Κατάρ, υπολογίζει τις απώλειες σε επίπεδο ΑΕΠ για τα κράτη της περιοχής μεταξύ 5% και 14%.
«Τελειώστε τη δουλειά»: Γιατί οι Άραβες «ψηφίζουν» τον πόλεμο κατά Ιράν
Το κόστος του πολέμου αποδεικνύεται βαρύ για τις μοναρχίες που παρά τους ισχυρούς μεταξύ τους ανταγωνισμούς, σε ό,τι αφορά το Ιράν είθισται να συντονίζουν τις επιμέρους στρατηγικές τους μέσα από το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (που συγκεντρώνει όλες τις χώρες του Περσικού Κόλπου εκτός από το Ιράκ και το Ιράν). Όμως το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι ο υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος για τη σταθερότητα της περιοχής είναι η Ισλαμική Δημοκρατία.
«Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τις χώρες της περιοχής δεν βρίσκεται πια στο Ισραήλ αλλά στο Ιράν» γράφει ο πρόεδρος του Atlantic Council, Φρανκ Κέμπε, επικαλούμενος κρατικούς αξιωματούχους. Και συμπληρώνει: «Κάποιοι αξιωματούχοι τάχθηκαν κατά της απόφασης του προέδρου Τραμπ να ξεκινήσει πόλεμο στο πλευρό του Ισραήλ. Άλλοι τάχθηκαν υπέρ. Αλλά κανένας από αυτούς με τους οποίους μίλησα δεν θέλει οι ΗΠΑ να σταματήσουν τον πόλεμο πριν ‘’ολοκληρωθεί η δουλειά’’. Ακόμα και οι αξιωματούχοι του Κόλπου που φοβούνται την κλιμάκωση βλέπουν αυτόν τον πόλεμο ως την κορύφωση μιας μακράς πορείας και θέλουν το θεοκρατικό καθεστώς να πάρει την απάντηση που του αξίζει – πριν η ισορροπία δυνάμεων γείρει ανεπανόρθωτα υπέρ του Ιράν».
«Κάθε μακροπρόθεσμη πολιτική λύση περνάει μέσα από τη συνολική αντιμετώπιση του φάσματος των ιρανικών απειλών, από το πυρηνικό πρόγραμμα έως το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων και το δίκτυο περιφερειακών συμμάχων που διαθέτει» σημειώνει ο υπουργός Βιομηχανίας των ΗΑΕ, Σουλτάν αλ Τζαμπέρ, μιλώντας στη Wall Street Journal και απηχώντας την ίδια λογική.
Το τέλος των ταμπού στον Περσικό Κόλπο
«Αν ο πόλεμος τελειώσει τώρα και το Ιράν ανακηρύξει εαυτόν νικητή, θα κρατάει όμηρο όλη την περιοχή και κάθε φορά που θα πιέζεται, θα χτυπάει τις χώρες του Κόλπου δίχως δεύτερες σκέψεις, από τη στιγμή που αυτό το ταμπού έσπασε» δηλώνει ο Μουχανάντ Σαλούμ, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Doha Institute for Graduate Studies.
Ίδια άποψη έχει ο Αμπντουλαζίζ Σέγκερ, επικεφαλής της δεξαμενής σκέψης Gulf Research Center στη Σαουδική Αραβία. «Δεν υπάρχει χώρος για να τους κατατάξουμε ως κάτι διαφορετικό από εχθρό» δηλώνει στη Jerusalem Post και συμπληρώνει: «Αν οι Αμερικανοί αποσυρθούν πριν ολοκληρωθούν οι στόχοι τους θα απομείνουμε μόνοι μας απέναντι στο Ιράν».
Η επόμενη μέρα στο Ιράν
Πού σταματά όμως η απομείωση της ισχύος του ισλαμικού καθεστώτος; «Εάν το Ιράν δεν είναι σε θέση να προκαλέσει ζημιά και να εξάγει αστάθεια στους γείτονές του, αυτό θα είναι καλό» γράφει ο Κέμπε, παραπέμποντας σε αξιωματούχο της περιοχής.
Αυτή την ευαίσθητη ισορροπία, που θέλει το Ιράν αποδυναμωμένο αλλά όχι υπό κατάρρευση, μαρτυρά και η τοποθέτηση άλλου αξιωματούχου στην Wall Street Journal: «Μόνο αποδεκτό αποτέλεσμα είναι ένα Ιράν τόσο αποδυναμωμένο που δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να θέσει σε κίνδυνο τους γείτονές του».
