Η Ζιζέλ Πελικό, η επιζήσασα των μαζικών βιασμών που οργάνωσε ο σύζυγός της στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία, ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει τα απομνημονεύματά της για τη δίκη που την ανέδειξε σε διεθνές σύμβολο του αγώνα για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών.
Η εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε την Τρίτη αποσπάσματα από το πρωτότυπο γαλλικό κείμενο.
Επί μία δεκαετία ο Ντομινίκ Πελικό πρώην συζυγός της την νάρκωνε με ηρεμιστικά και στη συνέχεια τη βίαζε ο ίδιος και την εξέθετε σε βιασμούς από δεκάδες άνδρες που στρατολογούσε μέσω διαδικτύου.
Στη δίκη του 2024 στην Αβινιόν, που συγκέντρωσε παγκόσμιο ενδιαφέρον, η ίδια αρνήθηκε τη δυνατότητα διεξαγωγής της κεκλεισμένων των θυρών, δηλώνοντας ότι ήθελε ο κόσμος να μάθει τι είχε υποστεί.
Η Ντροπή Πρέπει να Αλλάξει Πλευρά
«Όταν αναλογίζομαι τη στιγμή που πήρα αυτή την απόφαση, συνειδητοποιώ πως αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη, ίσως να μην τολμούσα να αρνηθώ μια κλειστή διαδικασία», γράφει στο βιβλίο της, σε αφήγηση πρώτου προσώπου. Ο τίτλος του έργου είναι Ύμνος στη Ζωή: Η Ντροπή Πρέπει να Αλλάξει Πλευρά στην αγγλική έκδοση και Et la joie de vivre στο γαλλικό πρωτότυπο.
Το βιβλίο, γραμμένο σε συνεργασία με τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Ζουντίθ Περιγκόν, θα κυκλοφορήσει από τον εκδοτικό οίκο Flammarion στις 17 Φεβρουαρίου, ταυτόχρονα σε 22 γλώσσες παγκοσμίως.
«Θα φοβόμουν τα βλέμματα – αυτά τα καταραμένα βλέμματα με τα οποία μια γυναίκα της γενιάς μου έχει μάθει να ζει», εξηγεί σε απόσπασμα που δημοσιεύτηκε στη Le Monde. «Ίσως η ντροπή να ξεθωριάζει πιο εύκολα όταν είσαι 70 ετών και κανείς δεν σου δίνει πια σημασία. Δεν ξέρω. Δεν φοβήθηκα τις ρυτίδες μου, ούτε το σώμα μου», εξομολογείται.
Στη δίκη που διήρκεσε σχεδόν τέσσερις μήνες, καταδικάστηκαν 51 άνδρες, ανάμεσά τους και ο σύζυγός της. Η γενναία απόφασή της να άρει τη μυστικότητα της διαδικασίας, αλλά και η αξιοπρέπειά της καθ’ όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, συνέβαλαν στο να αναδειχθεί η Ζιζέλ Πελικό σε εμβληματική μορφή του αγώνα κατά της έμφυλης βίας.
Οι αποκαλύψεις για τους βιασμούς
Το βιβλίο καταγράφει και τα συναισθήματα που βίωνε πριν από τη δίκη: «Όσο πλησίαζε η στιγμή, τόσο περισσότερο φανταζόμουν τον εαυτό μου αιχμάλωτο των βλεμμάτων τους, των ψεμάτων τους, της δειλίας και της περιφρόνησής τους», γράφει. «Μήπως, κλείνοντας την πόρτα, τους προστάτευα;»
Στις σελίδες του βιβλίου περιγράφεται και το σοκ της όταν η αστυνομία τής έδειξε για πρώτη φορά φωτογραφίες των βιασμών, τραβηγμένες από τον ίδιο τον σύζυγό της. «Δεν αναγνώριζα τους άνδρες. Ούτε εμένα. Το μάγουλό μου ήταν τόσο χαλαρό. Το στόμα μου τόσο άτονο. Έμοιαζα με πάνινη κούκλα».
