Για τον αντιπρόεδρο της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι, οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες δεν έχουν να κάνουν με τον αθλητισμό. Έχουν να κάνουν με την πολιτική του επιβίωση.
Πρόκειται για μια δύσκολη περίοδο για τον πιο πολωτικό πολιτικό της Ιταλίας. Κάποτε κυρίαρχη δύναμη στη δεξιά, ο ηγέτης της άκρας δεξιάς είναι πλέον μικρός εταίρος σε μια κυβέρνηση υπό τη δεξιά πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι. Και η δημόσια ρήξη αυτή την εβδομάδα στο εσωτερικό της Λέγκας, με τον αναπληρωτή Ρομπέρτο Βανάτσι να αποχωρεί για να ιδρύσει αντίπαλο κόμμα, υπογράμμισε τη φθίνουσα επιρροή του Σαλβίνι στην εσωτερική πολιτική σκηνή.
Καθώς παλεύει να επανεπιβεβαιώσει τον ρόλο του σε εθνικό επίπεδο, οι Αγώνες του προσφέρουν κάτι πιο απτό από τα πολιτικά συνθήματα. Απλωμένοι σε όλη τη βόρεια Ιταλία -το παραδοσιακό προπύργιο της Λέγκας- και τροφοδοτούμενοι από δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος, οι Αγώνες έχουν μετατραπεί σε μια ευκαιρία για τον Σαλβίνι να επιδείξει απτά αποτελέσματα: νέα κονδύλια, υποδομές και θέσεις εργασίας για τη βάση των ψηφοφόρων του, σε μια στιγμή που η ηγεσία του βρίσκεται σε κρίση.
Με άλλα λόγια, ένα παγκόσμιο αθλητικό γεγονός που επαναπροσδιορίζεται ως περιφερειακή ώθηση υποδομών.
Σε πρόσφατη επίσκεψή του σε εργοτάξιο που συνδέεται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Λομβαρδία, ο Σαλβίνι, φορώντας μπλε μπουφάν σκι της ιταλικής ομάδας Armani, παρουσίασε τους Χειμερινούς Αγώνες όχι ως αθλητικό θέαμα, αλλά ως μια ευκαιρία που εμφανίζεται μία φορά σε μια γενιά για την κατασκευή υποδομών που θα αντέξουν πολύ πέρα από το ίδιο το γεγονός.
«Ομολογώ», είπε ειρωνικά απαντώντας στην κριτική, «εκμεταλλευόμαστε τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να φτιάξουμε πράγματα στη Λομβαρδία που θα μείνουν για τα επόμενα 50 χρόνια». Ωστόσο, πρόκειται για ένα σχέδιο γεμάτο κινδύνους και επικριτές, τόσο εκτός όσο και εντός του κόμματός του αναφέρει το δημοσίευμα του Politico.
Σαλβίνι: Βασιλιάς του βορρά;
Οι επικριτές θεωρούν ότι ο Ματέο Σαλβίνι χρησιμοποιεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες όχι για να αφήσει μακροπρόθεσμη κληρονομιά, αλλά για να περιορίσει την πολιτική φθορά και να ανακτήσει τη χαμένη στήριξη της βόρειας εκλογικής βάσης της Λέγκας.
Μέσω των κονδυλίων, των έργων υποδομής και των συμβολαίων που συνδέονται με τους Αγώνες, επιχειρεί να αποκαταστήσει τη σχέση του με τον Βορρά και να προβάλει απτά αποτελέσματα διακυβέρνησης.
Παράλληλα, η στρατηγική ενισχύει το αφήγημά του ως «ανθρώπου της δράσης» σε αντίθεση με τους αντιπάλους του, σε μια περίοδο που η πολιτική του επιρροή περιορίζεται εντός της κυβέρνησης Μελόνι. Ωστόσο, το ρίσκο είναι υψηλό, καθώς ο Σαλβίνι ενδέχεται να χρεωθεί το πολιτικό κόστος αν τα έργα καθυστερήσουν, αν αυξηθούν υπερβολικά οι δαπάνες ή αν η υποσχόμενη ολυμπιακή κληρονομιά αποδειχθεί αποτυχημένη.
Εσωτερικές αντιδράσεις
Η Λέγκα ασκεί ασυνήθιστα συγκεντρωτικό έλεγχο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026, γεγονός που της επέτρεψε να ξεκλειδώσει χρηματοδότηση για παλιά και νέα έργα υποδομής στον ιταλικό Βορρά. Ωστόσο, αυτή η συγκέντρωση εξουσίας συνοδεύεται από σοβαρούς κινδύνους, καθώς αρκετά έργα έχουν υψηλό περιβαλλοντικό και γεωλογικό κόστος, ενώ οι δαπάνες αυξάνονται την ώρα που οι δημόσιες υπηρεσίες παραμένουν υποχρηματοδοτημένες.
Οι αντιδράσεις εντείνονται τόσο στις τοπικές κοινωνίες όσο και στο εσωτερικό της Λέγκας, με στελέχη όπως ο Λούκα Τζάια να απορρίπτουν την προσπάθεια του Σαλβίνι να παρουσιάσει τους Αγώνες ως προσωπικό του πολιτικό επίτευγμα. Παράλληλα, η αντιπολίτευση αμφισβητεί τη βιωσιμότητα της στρατηγικής, προειδοποιώντας ότι, όπως και με τη Γέφυρα της Μεσίνας, οι Ολυμπιακοί κινδυνεύουν να αφήσουν πίσω τους περιβαλλοντικές ζημιές, ημιτελή έργα και εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις, με σοβαρό πολιτικό κόστος για τον Σαλβίνι.
