Είναι βασανιστικό να ξημερώνεσαι μέσα στην άγνοια. Και δεν εννοώ μόνο όσους δεν ξέρουν, τι θα γίνει με τα παιδιά της Κεφαλογιάννη.
Αλλά και με τους υπόλοιπους, που βασανίζονται με την απορία «ποιος δολοφόνησε τον Καποδίστρια».
Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες.
Άκουγα προ ημερών στη Βουλή τον πρόεδρο Νατσιό της «Νίκης», να δηλώνει με σιγουριά πως στη δολοφονία του Καποδίστρια είχαν εμπλακεί «άνθρωποι του Μαυροκορδάτου».
Ομολογώ πως δεν ξέρω. Οι «άνθρωποι του Μαυροκορδάτου» έχουν εκλείψει εδώ και πολλές δεκαετίες, για να ρωτήσουμε.
Κι άλλωστε, να μην ξέρεις ποιος δολοφόνησε τον Καποδίστρια, είναι ένα ιστορικό κενό. Αλλά, να μην ξέρεις τι θα γίνει με τα παιδιά της Κεφαλογιάννη, ποιος μπορεί να το συγχωρέσει στον εαυτό του;
Πάμε λοιπόν στα εύκολα. Ρωτάνε διάφοροι, «πώς θα κυβερνηθεί ο τόπος μετά τις εκλογές;».
Και η απάντηση είναι απλούστατη. Θα κυβερνηθεί, κατά το Σύνταγμα.
Οι ψηφοφόροι θα εκλέξουν βουλευτές, οι βουλευτές θα ψηφίσουν κυβέρνηση και η κυβέρνηση θα κυβερνήσει. Έτσι δουλεύουν οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες σε όλο τον πλανήτη, από τότε που εφευρέθηκε η κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Δε νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να το αλλάξουμε τώρα στην Ελλάδα.
Από την άλλη πλευρά βεβαίως, «ακούω πολλή φασαρία στη σκάλα, αλλά δε βλέπω κανέναν να μπαίνει στο δωμάτιο», όπως έλεγε κι ο Τζον Κένεντι.
Η φασαρία ακούγεται από όσους έχουν κάτι να πουν. Συνήθως, άνευ σημασίας. Η αντιπολίτευση είναι μια ενδεχομένως θεάρεστη κοινοβουλευτική πραγματικότητα, μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει, αλλά σχεδόν δεν αναφέρεται στο Σύνταγμα.
Όταν λοιπόν ψηφίσουμε με το καλό τους βουλευτές μας κι όταν μετρηθούμε, θα δούμε τι κυβέρνηση βγάζουμε.
Έως τότε, όσοι συζητούν, ποιος θα πάει με ποιον και ποιος δε θα πάει, σκοτώνουν απλώς την ώρα τους για τη φασαρία.
Άσε που αναρωτιέμαι. Υπάρχει περίπτωση κάποιος να δηλώσει προκαταβολικά «είμαι εθελοντής να κυβερνήσω με τον Τάδε»; Ούτε κατά διάνοια.
Πάλι καλά που δεν έχουμε ξανακούσει εκείνη τη φοβερή ιδέα του Τσίπρα, να φτιάξουμε «κυβέρνηση ηττημένων». Γιατί όχι και ανυπάρκτων; Ευκολότερο θα είναι.
Όλα αυτά βεβαίως, με την προϋπόθεση ότι δε θα προκύψει το «Λαϊκό Μέτωπο», που ετοιμάζει ο Χαρίτσης ή «η ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης» που λέει ο Καρτερός ή «το άνοιγμα στις προοδευτικές δυνάμεις», που προωθεί το ΠαΣοΚ και μας πάρουν στις κάλπες τις κάλτσες.
Και τότε, όχι μόνο θα φτιάξουμε κυβέρνηση, αλλά θα μάθουμε επιτέλους και τι θα γίνει με τα παιδιά της Κεφαλογιάννη.
Για τον Καποδίστρια, στην επόμενη ταινία.
