Η κυκλοφορία του πρώτου επίσημου trailer της ταινίας «The Iron Lady» αποτελεί από μόνη της είδηση, αφού η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της Μέριλ Στρίπ, στην οποία η 62 χρονη ηθοποιός υποδύεται την πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ, είναι μια από τις πιο αναμενόμενες του 2011.
Πολιτική και κινηματογράφος πάνε χέρι -χέρι την τελευταία πενταετία αρκεί να θυμηθεί κανείς ταινίες όπως η «Βασίλισσα» του Στίβεν Φρίαρς (Οσκαρ για την Ελεν Μίρεν), «Ο τελευταίος βασιλιάς της Σκοτίας» του Πίτερ Μόργκαν (Οσκαρ για τον Φόρεστ Γουίτακερ), «Frost/ Nixon: Η αναμέτρηση» του Ρον Χάουαρντ (πολλές υποψηφιότητες για Οσκαρ) και «W.» του Ολιβερ Στόουν.
Η Στριπ έχει υποδυθεί αρκετά υπαρκτά πρόσωπα στην καριέρα της ,ποτέ όμως πρόσωπο από την πολιτική σκηνή. Μια ταινία πάνω στην προσωπική ζωή της Θάτσερ (και φυσικά στην προσωπικότητά της) δείχνει πολύ καλή ιδέα και ενδεχομένως θα οδηγήσει την ηθοποιό στην πεντάδα των υποψηφίων για Οσκαρ αν όχι και στο ίδιο το βραβείο που θα είναι το τρίτο της σε 17 υποψηφιότητες!
Βεβαίως, αν η Μέριλ Στριπ δεν έδειχνε τον παροιμιώδη ζήλο της στην προετοιμασία των ηρωίδων της, ίσως να μην βρισκόταν στην θέση που βρίσκεται σήμερα. H πρόκληση που ανέκαθεν κυλούσε στις φλέβες της ηθοποιού είναι ο λόγος για τον οποίο έχει κερδίσει τον τίτλο της πιο αξιοσέβαστης αμερικανίδας ηθοποιού των τελευταίων 35 χρόνων.
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να θυμηθούμε ότι για την «Εκλογή της Σόφι» έμαθε πολωνέζικα, στο «Πέρα από την Αφρική» υποδύθηκε με άψογη προφορά την Δανή συγγραφέα Κάρεν Μπλίξεν, στις «Γέφυρες του Μάντισον» έπαιξε την ιταλικής καταγωγής αμερικανίδα της υπαίθρου και στον «Αγριο ποταμό» έμαθε πώς να κατευθύνει …καγιάκ. Στο μεγαλύτερο τμήμα των σκηνών της στην «Καλύτερη παρέα» του Ρόμπερτ Αλτμαν τραγουδά country τραγούδια και αρνήθηκε να χρησιμοποιηθεί play back στα τραγούδια της στο «Mamma Mia!» επίσης της Φιλίντα Λόιντ επειδή αν δεν τραγουδούσε η ίδια δεν ένιωθε «μέσα» στον ρόλο. Στην «Αμφιβολία» του Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ έγινε «κολλητή» της Μαίρη Μάργκαρετ Μακ Εντί, ή αλλιώς της Αδελφής Πέγκι, καλόγριας με πολλά χρόνια εμπειρίας, η οποία μάλιστα υπήρξε δασκάλα του Σάνλεϊ στην εκκλησιαστική σχολή του Σεντ Αντονι.
Ολα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά ένα δείγμα των δοκιμασιών από τις οποίες η Μέριλ Στριπ έχει περάσει για να «βγάλει» αξέχαστους ρόλους και να θεωρείται σταθερή αξία της αμερικανικής υποκριτικής.
Η καλή μουσική, κάποια καλά αστεία , η φιλία αλλά και η ελευθερία στην έκφραση όλων αυτών των απολαύσεων βρίσκονται στις προτεραιότητες της ηθοποιού που πριν από μερικά χρόνια έλεγε ότι ακούει εην φωνή της πεθαμένης μητέρας της να της δίνει συμβουλές. «Η πολυτιμότερη συμβουλή είναι να θυμάμαι πάντα ότι η ζωή δεν διαρκεί πολύ.» Και σε ότι αφορά την επιρροή που ασκεί, όποτε σκέφτεται τους νεότερους ηθοποιούς την θαυμάζουν θυμάται τους ανθρώπους τους οποίους εκείνη θαύμαζε όταν ακόμη σπούδαζε. Την Τζεραλντίν Πέιτζ, την Κολίν Ντιούχαρστ, την Λιβ Ούλμαν, ακόμα και τον Ρόμπερτ ντε Νίρο.
Και με γενναιοδωρία δηλώνει κλέφτρα. «Εκλεψα από όλους τους σπουδαίους και εκτιμώ απεριόριστα το ότι υπήρξα αρκετά τυχερή για να βρεθώ στην θέση που βρίσκομαι.»
Η ταυτότητα μιας ιδιοφυίας
Μέριλ Στριπ (Μαίρη Λουίζ Στριπ)
Ετών: 62 (22 Ιουνίου 1949, Σάμιτ Νιού Τζέρζεϊ)
Πρώτη επαφή με τον κόσμο του θεάματος: Θεατρική παράσταση στο πανεπιστήμιο του Βάσαρ
Υποψηφιότητες για Οσκαρ: 16 (μαζί με την Κάθριν Χέπμπορν κατέχει τις περισσότερες)
Βραβεία Οσκαρ: 2
Γάμοι: Ενας, με τον γλύπτη Ντον Γκάμερ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1978. Είναι ακόμη παντρεμένοι και έχουν τέσσερα παιδιά.
Σήμα κατατεθέν: Η επίπονη προετοιμασία για τους ρόλους της.
Βασικό χαρακτηριστικό: Σχεδόν πάντα κλαίει στις ταινίες της και έχει εξαιρετική ευχέρεια στις προφορές.
Καλύτερη τηλεοπτική στιγμή: Το «Ολοκαύτωμα», η διάσημη μίνι σειρά του 1978, όπου και πάλι έπαιξε μια Εβραία
Την πήραν πραγματικά στα σοβαρά: Με τον «Ελαφοκυνηγό» του Μάικλ Τσιμίνο, την δεύτερη κινηματογραφική ερμηνεία της μετά την Τζούλια του Φρεντ Τσίνεμαν (όπου εμφανίσθηκε στον μικρό ρόλο μιας στρίγκλας). Παίζοντας την μοναχική κοπέλα από την Πενσυλβανία που περίμενε στωϊκά την επιστροφή του αγαπημένου της από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, η Στριπ απέσπασε για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού αλλά και την πρώτη υποψηφιότητά της για Οσκαρ.
Διακρίθηκε για πρώτη φορά: Στο οικογενειακό δράμα «Κράμερ εναντίον Κράμερ» (1979), παίζοντας την σκληρή σύζυγο του Ντάστιν Χόφμαν τον οποίο εγκαταλείπει αφήνοντάς τον να μεγαλώσει μόνος τον ανήλικο γιό τους. Η Στριπ απέσπασε το πρώτο Οσκαρ της (β’ ρόλου)
Κινηματογραφικό ζενίθ: Στην «Εκλογή της Σόφι» όπου για τον ρόλο της Πολονωεβραίας μάρτυρος του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, απέσπασε ένα δεύτερο Οσκαρ (αυτή την φορά πρώτου ρόλου).
Κινηματογραφικό ναδίρ: Το «Σπίτι των πνευμάτων» (1992) και γενικότερα αρκετές ταινίες της στην δεκαετία του ’90.
Αχίλλειος πτέρνα: Η κωμωδία. Δεν έχει καταφέρει προς το παρόν να μας κάνει να γελάσουμε και η αποτυχία της «Διαβολογυναίκας» τα λέει όλα. Η κωμωδία φαντασίας «Ο θάνατος σου πάει πολύ» είχε σχετικό ενδιαφέρον, όχι όμως χάρη στην Στριπ αλλά στα εφέ που την παραμόρφωσαν.
Εχει πει (το 1978): «Με ενδιαφέρει να παίξω μεγαλύτερους ρόλους στο μέλλον αλλά δεν πρόκειται να επιλέξω «soft core»σενάρια ,όπου οι ήρωες εμφανίζονται στο μισοσκόταδο, μισοντυμένοι.» Το τήρησε.
