Η ανατρεπτική ματιά της σχεδιάστριας Εριφύλλης Νικολοπούλου είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει στον χώρο της ελληνικής μόδας. Με την επωνυμία Erifilli δημιουργεί για περισσότερα από 20 χρόνια συλλογές ρούχων, παντρεύοντας μοναδικά το παρόν με το παρελθόν.
Πιστή στην κομψότητα και τη φινέτσα του παρελθόντος, αλλά ανοιχτή στις προκλήσεις του μέλλοντος και στα νέα πρωτοποριακά υλικά τα σχέδια της Εριφύλλης διακρίνονται για τις δυνατές αλλά ταυτόχρονα πολύ θηλυκές τους γραμμές.
Οι συλλογές της περιλαμβάνουν ρούχα, νυφικά, αλλά και αξεσουάρ, ενώ χαρακτηριστικές είναι και οι χάρτινες art collection που δημιουργεί και εκθέτει σε γκαλερί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Πρόσφατα η Εριφύλλη δημιούργησε ένα νέο χώρο στο κέντρο της Αθήνας, ένα λοφτ με εντυπωσιακή θέα στην Ακρόπολη, η οποία όπως αναφέρει αποτελεί πηγή έμπνευσης της.
Εκεί υποδέχεται το Βημαnight και εξηγεί πως χαλαρώνει και πως ηρεμεί σε ένα σπίτι που βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας.
Διαβάστε όσα δεν ακούσατε
Χαλαρώνω ακούγοντας κλασική μουσική. Ωστόσο, πολλές φορές ιδιαίτερα τα βράδια ανοίγω τα παράθυρα και ακούω live διάφορα συγκροτήματα που παίζουν εκπληκτική μουσική στην πλατεία (σ.σ Μοναστηρακίου) που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το σπίτι μου.
Αντλώ έμπνευση μέσα από τα βιβλία μου (λευκώματα με την ιστορία της μόδας, παλιά περιοδικά που βρίσκω σε υπαίθριες αγορές του Παρισιού, μυθιστορήματα κ.α) ή απλώς παρατηρώντας την Ακρόπολη. Άλλες φορές πάλι κάθομαι με κλειστά τα παράθυρα και χωρίς να έχω… ήχο χαζεύω τους ανθρώπους που κινούνται πέριξ της πλατείας. Ακόμη και αυτή η βουβή κίνηση είναι ένας τρόπος να ταξιδεύω και να εμπνέομαι.
Μένω αρκετές ώρες μόνη μου, αλλά στην πραγματικότητα δεν αισθάνομαι ποτέ μοναξιά. Αυτό είναι και το ατού ενός σπιτιού down town.
Σε αυτή τη γειτονιά είμαι περιτριγυρισμένη από πολλούς φίλους. Το ιστορικό κέντρο γεμίζει σιγά-σιγά με συναδέρφους που φέρνουν τα ατελιέ τους εδώ, με γκαλερί, με ζωγράφους, με αρχιτέκτονες, αλλά και αρκετούς νέους δημοσιογράφους. Γενικά μαζεύεται νέος κόσμος στο κέντρο.
Ήταν όνειρο ζωής για μένα να ζήσω στο κέντρο. Ιδιαίτερα αν έχεις επιλέξει να είσαι εργένης, να μην έχεις παιδιά και οικογένεια, είναι ωραία να ζεις μέσα στην κίνηση και την πολυκοσμία. Μπορείς ανά πάσα στιγμή να βγεις και να κάνεις πράγματα, χωρίς να το σκεφτείς ιδιαίτερα. Παλιότερα που ζούσα στο Φάληρο το σκεφτόμουν πολύ να έρθω στο κέντρο και να συναντήσω φίλους. Τώρα βέβαια, συμβαίνει το αντίθετο. Είναι πολλές οι φορές που δεν με αφήνουν σε ησυχία, γιατί περνούν από κάτω, βλέπουν φως και μπαίνουν.
Όσον αφορά την οικονομική κρίση είμαι αισιόδοξη. Νομίζω ότι όλα θα βρουν τον δρόμο τους και θα καλυτερέψουν. Ίσως χρειαστεί να δουλέψουμε όλοι περισσότερο, αλλά ακόμη και αυτό για καλό είναι.
