Χιλιάδες παιδιά αναζητούν από το πρωί στους αναρτημένους στα σχολεία τους πίνακες τους βαθμούς τους, ελπίζοντας ότι οι κόποι τους δεν πήγαν χαμένοι. Ανάμεσά τους η Μαρία, ο Ανδρέας και ο Γιάννης που πιστεύουν ότι θα ανταμειφθούν. Μαθήτρια του 1ου Λυκείου Γαλατσίου, υποψήφια για τη Νομική Αθηνών, η Μαρία Καμβύση επέλεξε αυτή τη σχολή επειδή «είναι από τις ελάχιστες θεωρητικές που έχει ακόμη κάποια επαγγελματική προοπτική». «Ναι μεν υπάρχουν πολλοί δικηγόροι,αλλά από αυτή τη σχολή μπορείς να γίνεις και εισαγγελέας, να μπεις στο διπλωματικό σώμα ή να ασχοληθείς ακόμη και με τη δημοσιογραφία» προσθέτει. Η ίδια πιστεύει ότι για να γράψεις καλά στις εξετάσεις δεν χρειάζεται πολύ διάβασμα αλλά συστηματικό. «Βέβαια εφέτος έπρεπε να μειώσω τον χρόνο που αφιερώνω στα χόμπι ή στους φίλους μου,δεν θεωρώ όμως ότι θυσίασα κάτι, αφού είχα έναν σημαντικό στόχο» λέει η Μαρία.
Στην ερώτηση αν θα προτιμούσε να ζήσει τη φοιτητική ζωή στην επαρχία, εφόσον είναι αύριο φοιτήτρια, απαντά ακαριαία: «Η Αθήνα έχει πολύ περισσότερα πράγματα και άλλωστε δεν νομίζω ότι οι γονείς μου θα είναι σπίτι όλη την ώρα».
Με κριτήριο την επαγγελματική αποκατάσταση επέλεξε να βάλει υποψηφιότητα για τη σχολή των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και ο Ανδρέας Μανθόπουλος. Ο μαθητής του 30ού Λυκείου Αθηνών πιστεύει ότι το πτυχίο του Πολυτεχνείου, όπου ελπίζει να μπει, «σου δίνει κάποια πλεονεκτήματα». «Δεν αρκεί από μόνο του πάντως» προσθέτει ο Ανδρέας. Θεωρεί ότι οι εξετάσεις ήταν μια ιδιαίτερα αγχώδης και επίπονη διαδικασία. «Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν την πρώτη μου χρονιά ως φοιτητής θα είμαι επιμελής ή θα ξεκουραστώ λίγο» λέει με ειλικρίνεια, σίγουρος για τα αποτελέσματα της προσπάθειάς του και ανυπομονώντας να ξεκινήσουν οι διακοπές του.
Από το ίδιο σχολείο απόφοιτος, ο Γιάννης Φακουρέλης έχει… διπλή αγωνία. Υποψήφιος για τους Πολιτικούς Μηχανικούς του Μετσόβιου, έδωσε για δεύτερη φορά εφέτος εξετάσεις, παρ΄ ότι αρίστευσε πέρυσι και είχε περάσει στη Σχολή Τοπογράφων στον Βόλο. Εφέτος ελπίζει ότι θα καταφέρει να πιάσει τον στόχο του: τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ. «Πέρα από το ότι προτιμούσα να περάσω στην Αθήνα για οικονομικούς λόγους, όλη μου η οικογένεια έχει σχέση με τον κατασκευαστικό τομέα» εξηγεί ο ίδιος. Οπως και οι περισσότεροι συμμαθητές του, έκανε και αυτός φροντιστήριο. «Στο σχολείο δεν γίνεται καλή δουλειά, ακόμη και οι ίδιοι οι καθηγητές το παραδέχονται» υπογραμμίζει. Πάντως δηλώνει ότι θα του άρεσε να έχει την ευκαιρία να ζήσει την εμπειρία της φοιτητικής ζωής στην επαρχία.
