Η εκδήλωση ήταν προγραμματισμένη για το απόγευμα της περασμένης Τρίτης στις 19.00 στην αίθουσα «Γεχούντι Μενουχίν» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες. Νωρίτερα, ο έλληνας διεθνής εικαστικός καλλιτέχνης Παύλος, που ζει και εργάζεται στο Παρίσι, έφθασε μαζί με τη γαλλίδα σύζυγό του στους χώρους του Κοινοβουλίου για να παραστεί στην τελετή παράδοσης του έργου του «Σημαίες της Ευρώπης». Βάση του αυτούσιες οι 27 σημαίες της Κοινότητας τις οποίες, σε δεύτερο επίπεδο, επικάλυψε με ένα διχτυωτό πλέγμα με τα χρώματα από όλες τις σημαίες. Το έργο του Παύλου, που κατέκλυσε τον χώρο, θα μεταφερθεί σε μόνιμο εκθεσιακό χώρο στο Κοινοβούλιο. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη του απόπειρα στο θέμα «σημαίες». Το 1985 είχε προηγηθεί, στο πλαίσιο του εορτασμού της Αθήνας, πρώτης Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, το έργο με τις δώδεκα, τότε, σημαίες και τη δέκατη τρίτη λευκή, που σηματοδοτούσε το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του δημάρχου Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος τόνισε ότι «οι σημαίες της Ευρώπης θα βρίσκονται από σήμερα εδώ για να μας υπενθυμίζουν από τι υλικό είναι φτιαγμένο το ευρωπαϊκό όνειρο» . Ο ίδιος μαζί με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χανς-Γκετ Πέτερινγκ – ο οποίος μίλησε για «μεγάλη τιμή για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο»- εγκαινίασε την έκθεση, παρουσία του έλληνα επιτρόπου, ελλήνων ευρωβουλευτών από όλα τα κόμματα και δημοσιογράφων.
«Αισθάνομαι καλά και σχεδόν υπερήφανος που ως Ελληνας έγινε δεκτό ένα έργο μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.Οχι ένα οποιοδήποτε έργο,αλλά ένα έργο καμωμένο για τη συμβολή της ένωσης της Ευρώπης» δήλωσε ο εξαιρετικά λιγομίλητος Παύλος. Την εκδήλωση οργάνωσαν η πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού και Εκπαίδευσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κατερίνα Μπατζελή και Μανώλης Μαυρομμάτης.
Το όνειρο και οι προδότες
Αν και ανάμεσα στον κόσμο ο Παύλος δεν έκρυβε την αμηχανία του, στο δείπνο που ακολούθησε σε κεντρικό εστιατόριο της βελγικής πρωτεύουσας ο έλληνας καλλιτέχνης μοιράστηκε πτυχές της ζωής του, από τα δύσκολα παιδικά χρόνια ως το όνειρο που έγινε πραγματικότητα. «Δεν θέλησα ποτέ να επιστρέψω στην Αθήνα.Δεν μου άρεσετότεη μιζέρια των ανθρώπων.Τα τελευταία πενήντα χρόνια ζω στο Παρίσι.Εκεί έκανα οικογένεια,παιδιά,εγγόνια. Δεν το νιώθω όμως πατρίδα μουπατρίδα μου είναι μόνο τα Φιλιατρά, όπου γεννήθηκα». Εξομολογητικός σε κάποιες στιγμές, μίλησε για τους «φίλους και συνοδοιπόρους»: «Οι περισσότεροι από όσους ξεκινήσαμε μαζί,αν όχι όλοι,άλλαξαν κατεύθυνση και τρόπο ζωής στον δρόμο,πρόδωσαν τις αρχικές μας επιλογές» . Και παραδέχθηκε ότι «ναι, έχω ακόμη ανοιχτές πληγές…Και δεν θέλω να τις κλείσω».
Ο 79χρονος σήμερα Παύλος (Διονυσόπουλος) συνηθίζει να πίνει τον καφέ του στην περιοχή του Σεν-Ζερμέν (το σπίτι του βρίσκεται στο 7ο διαμέρισμα), ενώ για να δουλέψει πηγαίνει στο εργαστήρι του, στην περιοχή της Βαστίλλης. Και τα καλοκαίρια έρχεται στην Τζια…
