Αυτόν τον Νοέμβριο της δυσαρέσκειας που έχει ξεκινήσει στη Γαλλία, αναρωτιέται κανείς αν είναι σωστή η μέθοδος των μεταρρυθμίσεων που ακολουθεί ο Νικολά Σαρκοζί. Ολα τέθηκαν στο τραπέζι- οι υπερωρίες, η φορολογία, τα πανεπιστήμια, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων. Κάθε φορά όμως η τακτική ήταν η ίδια: ο πρόεδρος αποσπούσε ό,τι μπορούσε, αλλά στην πρώτη αμφισβήτηση σταματούσε, με τα μάτια του στραμμένα πάντα στις δημοσκοπήσεις και στη δημοτικότητά του.
Η αμφισβήτηση μεγαλώνει. Τι θα κάνει ο Σαρκοζί; «Θα επιμείνω» βεβαιώνει. Ο Σαρκοζί ξέρει ότι δεν έχει πολλές επιλογές. Αν υποχωρήσει θα «σιρακοποιηθεί». Θα δείξει ότι δεν ήταν παρά ένας χάρτινος τίγρης. Η πραγματική δοκιμασία αυτού του μήνα δεν είναι για τον Σαρκοζί, αλλά για τα συνδικάτα. Πώς είχε αντιδράσει σε μια ανάλογη κατάσταση η Μάργκαρετ Θάτσερ; Υπάρχουν βέβαια μεγάλες, κολοσσιαίες διαφορές, ανάμεσα στη Βρετανία του 1979 και στη Γαλλία του 2007.
Πρώτα από όλα, αρκετές ιδέες της «σιδηράς κυρίας», όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, ισχύουν ήδη στη Γαλλία. Τα συνδικάτα είναι ισχυρά στη Βρετανία, πιο αδύναμα στη Γαλλία. Η κυρία που θαύμαζε την αυστηρότητα του πατέρα της δεν μπορεί να συγκριθεί με τον κύριο που του αρέσουν τα γιοτ. Και έχουν περάσει και τριάντα χρόνια. Η εξέταση των μεθόδων όμως είναι διδακτική. «Για την κυβέρνηση αυτή» έλεγε η Θάτσερ στις αρχές του 1980 στους «Τimes» «αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι πρώτες εκατό ημέρες,αλλά τα πέντε χρόνια που θα ακολουθήσουν».
Η πρώτη διαφορά έχει να κάνει λοιπόν με τον χρόνο. Η δεύτερη είναι πιο ουσιαστική. Η προτεραιότητα στη Βρετανία ήταν να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες (κάτω από το 5% του ΑΕΠ εκείνης της εποχής) και να υπάρξει ελεύθερη διακύμανση της λίρας. Ο γάλλος πρόεδρος κάνει το αντίθετο: μια δημοσιονομική πολιτική ανάλογη με εκείνη του προκατόχου του, εγκατάλειψη της αύξησης του ΦΠΑ και όνειρα για υποτίμηση του ευρώ. Η τρίτη διαφορά αφορά τα συνδικάτα. Η Θάτσερ ήταν στην αρχή μετριοπαθής, δεν άνοιξε πολλά μέτωπα μαζί τους, προτιμούσε να ροκανίζει τον αντίπαλο. Απέφευγε τα συνδικάτα, σε αντίθεση με τον Σαρκοζί ο οποίος συζητά συνεχώς μαζί τους προσπαθώντας να τα πείσει να δεχθούν τις μεταρρυθμίσεις του…
