Γνωστή για τις καινοτομίες στις συλλογές και στα υλικά της, η Μιούτσια Πράντα ακολουθεί την προσέγγιση αυτή σε όλες τις δραστηριότητές της. Μία από αυτές αφορά την εταιρική δομή. Το Prada Group επιχειρεί να δημιουργήσει δύο ξεχωριστά εμπορικά σήματα που σχεδιάζει ο ίδιος άνθρωπος, με το ίδιο μέγεθος και δύναμη. Και αυτό επιχειρείται για πρώτη φορά στη μόδα.
Το Prada Group ξεκίνησε την ανοδική του πορεία ταυτόχρονα με τον γάμο της Μιούτσια Πράντα με τον Πατρίτσιο Μπερτέλι, σύζυγο και συνεταίρο της στην επιχείρηση κατασκευής δερματίνων ειδών. Σήμερα το συγκρότημα έχει μια σειρά σήματα στο δυναμικό του, όπως Prada, Miu Miu, Car Shoe και Church’s, ενώ λειτουργεί 250 καταστήματα σε 65 χώρες σε όλον τον κόσμο. Οπως και οι… συμπατριώτισσές της Salvatore Ferragamo, Versace SpA, η Prada είναι μία από τις εταιρείες που διερευνούν την προοπτική της δημόσιας εγγραφής για εισαγωγή στο χρηματιστήριο. Μέχρι στιγμής όμως έχει αναβάλει επανειλημμένως την ημερομηνία, η οποία τελευταία έχει μεταφερθεί για το 2008 ή το 2009. Ωστόσο η κυρία Πράντα δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν ενδιαφέρεται να πουλήσει σε επενδυτικό κεφάλαιο ή ιδιώτη επενδυτή.
Η επιχείρηση ιδρύθηκε το 1913 στο Μιλάνο από τον Μάριο Πράντα, φέροντας το όνομα Prada Brothers. Οταν η εγγονή του Μάριο, Μιούτσια Πράντα, την κληρονόμησε το 1978 από τη μητέρα της, επεξέτεινε τη δραστηριότητά της από τα δερμάτινα είδη και στο ομώνυμο πρετ α πορτέ, που σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο καθοριστικά στη διαμόρφωση των τάσεων. Το 1992 ακολούθησε η εναλλακτική συλλογή-«alter ego» της Prada, Miu Miu, που «βαφτίστηκε» με το χαϊδευτικό όνομα της δημιουργού. Ουσιαστικά το σήμα Miu Miu δημιουργήθηκε για να καλύψει την ανάγκη της ίδιας της δημιουργού. «Ξεκίνησε από τη διάθεσή μου να κάνω όλα όσα δεν μπορούσα στην Prada» εξομολογείται η κυρία Πράντα.
Στην αυγή της νέας χιλιετίας η κυριαρχία του οίκου Prada στις πωλήσεις ήταν τέτοια που δεν άφησε ανεπηρέαστους τους ανταγωνιστές από τον όμιλο Gucci και LVMH. Εξελίχθηκε σε συγκρότημα και, ακολουθώντας το δημοφιλές παράδειγμα πολλών από τον χώρο, απέκτησε ένα σημαντικό παθητικό στον ισολογισμό της εξαγοράζοντας τον οίκο Fendi. Κατάφερε όμως να πουλήσει τις μετοχές στον LVMH αποκτώντας ένα τεράστιο ποσό που θέλησε πάλι να αξιοποιήσει. Αλλά και οι επόμενες «σοφιστικέ» εξαγορές των Jil Sander, Helmut Lang και Azzedine Alaia δεν απέδωσαν. Κανείς από τους παραπάνω οίκους δεν εξελίχθηκε θετικά όπως αναμενόταν, με αποτέλεσμα η εταιρεία να τους μεταπωλήσει σε επενδυτικά κεφάλαια το 2006, επιστρέφοντας και τον Alaia στον ιδρυτή του. Οι κινήσεις αυτές έδωσαν στα νούμερα θετικό πρόσημο, αλλά και ένα «μάθημα» στον κύριο και στην κυρία Πράντα για να επικεντρωθεί στα δικά της σήματα Prada και Miu Miu που ως τότε είχε παραμελήσει.
Αυτή ήταν και η αρχή της Miu Miu ως μεγάλου σήματος. Για να υλοποιηθεί αυτή η ιδέα χρειαζόταν να μπουν σε εφαρμογή διάφορες παράμετροι. Πρώτα απ’ όλα αναδιοργάνωση της επιχείρησης, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ξεχωριστή αυτόνομη συλλογή και, δεύτερον, ανάλυση για τον ολοκληρωμένο σχεδιασμό μιας νέας προϊοντικής ταυτότητας. Το δεύτερο ήταν πιο δύσκολο. Επρεπε να επαναπροσδιοριστεί η προϊοντική σύνθεση, η στρατηγική, αλλά και ο σχεδιασμός των καταστημάτων έτσι ώστε να επεκταθεί από το «περιθωριοποιημένο» και σοφιστικέ κοινό σε ένα κοινό ευρύτερης αποδοχής. Το σήμα απέκτησε δικό του κτίριο, αλλά και ομάδες επικοινωνίας και πωλήσεων. Η μεγαλύτερη αλλαγή ήρθε μάλιστα όταν η σχεδιάστρια αποφάσισε να μεταφέρει την παρουσίαση της σειράς από το Μιλάνο στο Παρίσι το 2006, παρουσιάζοντας σε ένα ξενοδοχείο στην περίφημη Avenue Foch, έναν από τους πλουσιότερους δρόμους της Πόλης του Φωτός.
Ωστόσο η «αλλαγή έδρας» του σήματος δεν είχε επίδραση μόνο στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το αντιμετώπισαν οι ίδιοι οι δημιουργοί του. Η διαφορά ανάμεσα στα σήματα, εκτός από τα χρόνια που τα χωρίζουν, είναι πλέον φανερή από τις πωλήσεις ως τα καταστήματα. Στην Prada τα καταστήματα είναι δημιουργίες αρχιτεκτόνων όπως ο Ρεμ Κούλχαας με ιδιαίτερα μεγάλες απαιτήσεις σε επένδυση και χρόνο. Από την άλλη, για τη Miu Miu είναι σαν σκηνικά που αλλάζουν σε μερικά χρόνια.
Το ερώτημα όμως αν η επιχείρηση θα καταφέρει να εξελίξει εμπορικά και τους δύο πόλους παραμένει. Ωστόσο η κυρία Πράντα αλλά και ο σύζυγός της Πατρίτσιο Μπερτέλι, διευθύνων σύμβουλος του Prada Group, πιστεύουν ότι μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Τζον Γκαλιάνο, Μαρκ Τζέικομπς και Ζαν-Πολ Γκοτιέ, οι οποίοι σχεδιάζουν τις δικές τους «μικρότερες» προσωπικές συλλογές ενώ διατηρούν ρόλο καλλιτεχνικού διευθυντή σε μεγάλους οίκους, όπως Dior, Louis Vuitton και Hermes αντιστοίχως. Μπορούν όμως να διαφύγουν από τον κίνδυνο να παρουσιάσουν δύο «πανομοιότυπες» συλλογές, κάτι για το οποίο «κατηγορήθηκε» ο Τομ Φορντ σε δύο διαφορετικούς οίκους, τον Yves Saint Laurent και τον Gucci;
Η Μιούτσια ισχυρίζεται ότι θα σχεδίαζε τρεις συλλογές αν μπορούσε. Οπως φαίνεται άλλωστε, καθεμία (από τις δύο προς το παρόν) εκφράζει και κάποια από τις διαφορετικές πτυχές της πολυσχιδούς προσωπικότητάς της, η οποία απλώνεται από το ίδρυμα σύγχρονης τέχνης Fondazione Prada, το οποίο έχει ιδρύσει με τον σύζυγό της, ως τη συνεργασία της με το Τμήμα Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Μία μάλιστα από τις «καινοτομίες» της, όπως τη χαρακτηρίζει, ήταν το λανσάρισμα της συσκευής κινητού τηλεφώνου από τον οίκο Prada σε συνεργασία με τον νοτιοκορεατικό κολοσσό LG στις αρχές του 2007. Ο «διπολικός» χαρακτήρας της δημιουργού εξηγεί ως έναν βαθμό και την επιτυχία των σημάτων της. Από την άλλη πλευρά, και οι δύο συλλογές αντικατοπτρίζουν την εξέλιξη του κοινού τους, πράγμα που τις κάνει ακόμη πιο απρόβλεπτες.
Γεννημένη το 1949, η Μιούτσια Πράντα όχι μόνο δεν έχει σπουδάσει Σχέδιο Μόδας, αλλά δεν σχεδιάζει επίσης. Αντίθετα, είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου και για χρόνια δεν έκρυβε την εσωτερική της «πάλη» για το ότι ασχολείται με κάτι που ουσιαστικά «δεν είχε σοβαρότητα», όπως η μόδα. Ωστόσο αργότερα έμελλε να γίνει επίτιμη διδάκτωρ του London’s Royal College of Art για την καινοτομία της στη χρήση των υλικών. Η κυρία Πράντα εκφράζει τις ιδέες της στον επικεφαλής Σχεδιασμού Φάμπιο Ζαμπερνάρντι και εκείνος με τη σειρά του καθοδηγεί τις διαφορετικές ομάδες που «ερμηνεύουν» τις επιθυμίες της. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται ώσπου να έρθει η ώρα της επίδειξης των σειρών, οι οποίες, ανδρικές και γυναικείες, φθάνουν τις 15 κάθε χρόνο!
Οσον αφορά το σήμα Miu Miu, το στοίχημα μέχρι στιγμής είναι κερδοφόρο. Αυτό επιβεβαιώνει τις προσδοκίες του Μπερτέλι, ο οποίος ισχυριζόταν ότι το σήμα θα διπλασίαζε τις πωλήσεις του μέσα σε τρία χρόνια ως το 2008. Εξάλλου στο πρώτο μισό του 2007 οι πωλήσεις της λιανικής ανέβηκαν 46%, με 29 καταστήματα να λειτουργούν και άλλα 15 να είναι προγραμματισμένα να ανοίξουν τα επόμενα τρία χρόνια στη Νέα Υόρκη, στο Λος Αντζελες και στο Πεκίνο. Συνολικά πριν από λίγες ημέρες η Prada SpA ανακοίνωσε έσοδα 1,14 δισ. δολαρίων για το πρώτο μισό του 2007 με αύξηση 23% που οφείλεται στις πωλήσεις των σημάτων Miu Miu, Car Shoe και Church’s σε αγορές-«κλειδιά» παγκοσμίως, εκτιμώντας ότι το EBITDA θα φθάσει τα 393 εκατ. δολάρια ως το τέλος του χρόνου.
