Τις δικές τους μάχες στα γήπεδα δίνουν από χθες οι 3.850 αθλητές που συμμετέχουν στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας εκπροσωπώντας 140 χώρες. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να μη γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους «τροπαιοφόροι», έχοντας κατακτήσει κάποιο μετάλλιο. Το σίγουρο όμως είναι ότι στη μάχη της ζωής έχουν αναδειχθεί νικητές. Το μόνο που δεν θέλουν είναι τον οίκτο μας. Προτιμούν να τους αποκαλούμε «αθλητές με αναπηρίες» και όχι «άτομα με ειδικές ανάγκες» και υποστηρίζουν με σθένος ότι στον αθλητισμό και στην ανθρώπινη προσπάθεια δεν υπάρχουν «ειδικοί» περιορισμοί, καθώς τα όρια έχουν φτιαχτεί για να καταρρίπτονται. «Το Βήμα» αφηγείται σήμερα τις προσωπικές ιστορίες έξι αθλητών της ελληνικής παραολυμπιακής ομάδας που είναι έτοιμοι να αγωνιστούν για τη χώρα μας. Ολοι τους απευθύνουν ένα κάλεσμα: «Κλείστε την τηλεόρασή σας και ελάτε στα στάδια για να μας στηρίξετε και να μας χειροκροτήσετε».
«Επόμενος στόχος η προπονητική» Αγγελος Τσιακίρης εθνική ομάδα μπάσκετ
Οπως λέει, οι Παραολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας είναι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει τη 17χρονη καριέρα του στα «παρκέ». Στα 41 του χρόνια, ύστερα από 14 χρόνια παρουσίας στην Εθνική μπάσκετ, σκοπεύει τώρα να αποσυρθεί, όχι όμως και να εγκαταλείψει το άθλημα που αγαπά. H προπονητική καριέρα είναι ο επόμενος στόχος του καθώς πιστεύει ότι μπορεί να μεταδώσει σημαντικό μέρος της πολύχρονης προσωπικής εμπειρίας του στους νέους αθλητές με αναπηρίες. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους έξι και έντεκα ετών. «Ο προπονητής μας Μανώλης Ζαχαράκης επιμένει να παίξω και στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου, αλλά αν το θέλει τόσο πολύ ας με πάρει βοηθό του» λέει γελώντας, υπό το άγρυπνο βλέμμα του «coach» της ομάδας που κρυφοκοιτάζει κάθε τόσο το ρολόι καθώς η σκληρή προπόνηση της ημέρας πλησιάζει. Ο Αγγελος γεννήθηκε στις Σέρρες και όταν ήταν μόλις ενάμισι έτους προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα και αναγκάστηκε να μετακομίσει με την οικογένειά του στην Αθήνα. «Από μικρός ήμουν επαναστάτης. Επαιζα με τις ώρες ποδόσφαιρο με πατερίτσες, τις οποίες ο πατέρας μου αναγκαζόταν να αντικαθιστά με καινούργιες κάθε εβδομάδα. Εκανα και άρση βαρών» θυμάται. Το 1990 ήταν από τους πρώτους παίκτες που μπήκαν στην Εθνική. Σε ένα από τα πρώτα τουρνουά στην Ολλανδία οι έλληνες παίκτες έπαιζαν σε καρότσια που ζύγιζαν τριάντα κιλά όταν σήμερα ζυγίζουν μόλις δέκα. Τότε συνειδητοποίησε πόσο πίσω ήταν η Ελλάδα στον ειδικό αθλητισμό. «Σήμερα είμαστε σε καλό δρόμο, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη. Ηταν άραγε απαραίτητο να περιμένουμε τους Παραολυμπιακούς για να κάνουμε μια πόλη ανθρώπινη τοποθετώντας, για παράδειγμα, ράμπες σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους μέσα σε μόλις έναν μήνα;» αναρωτιέται. Οπως και οι συναθλητές του, θεωρεί αναγκαίο ο ειδικός αθλητισμός να περάσει στα χέρια ανθρώπων με αναπηρίες που έχουν εμπειρία στον χώρο.
Θάνος Μαλτάς εθνική ομάδα μπάσκετ «Συμφιλιώθηκα με τα προβλήματα»
Είναι από τους νεότερους παίκτες της εθνικής μας ομάδας και όπως φαίνεται η «ψυχή» της. Χιουμορίστας και με τάσεις αυτοσαρκασμού, ο 28χρονος Θάνος δηλώνει γελώντας ότι αποτελεί τον «σουπερστάρ» της ομάδας. Μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη και ασχολείται με το μπάσκετ από το 1994. Αντιμετωπίζει εκ γενετής σοβαρά κινητικά προβλήματα, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε ποτέ να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, τον οποίο λατρεύει. «Σε πολύ μικρή ηλικία, στο Δημοτικό, συμφιλιώθηκα με τα προβλήματα που αντιμετώπιζα. H δοκιμασία είναι σίγουρα μεγαλύτερη για ανθρώπους που έχουν μια αναποδιά και αποκτούν κάποια αναπηρία στα 35 ή στα 40. Πρέπει να βάλουν τη ζωή τους σε άλλο καλούπι για να συνεχίσουν». Του αρέσει να δοκιμάζει συνεχώς νέα αθλήματα και να βάζει νέα όρια στον εαυτό του, τα οποία στη συνέχεια καλείται να καταρρίψει. Εχει ασχοληθεί και με την άρση βαρών, ενώ μετά τους Παραολυμπιακούς θα δοκιμάσει τις δυνάμεις του και στον στίβο. Δεν πίστευε ποτέ ότι μια μέρα θα παίξει στην Εθνική μπάσκετ και μάλιστα σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση. Βρίσκει συναρπαστική τη ζωή στο Ολυμπιακό Χωριό, όπου έχει την ευκαιρία να γνωρίσει αθλητές από όλα τα μέρη του κόσμου. «Τα κοινά μας προβλήματα καθιστούν την επικοινωνία μας εύκολη υπόθεση. Είμαστε ένα χωριό γεμάτο ιδιαιτερότητες. Οι ξένοι αθλητές όμως είναι πιο πειθαρχημένοι και επαγγελματίες. Κυνηγούν τα ρεκόρ όπως οι αρτιμελείς αθλητές, χωρίς περιορισμούς» δηλώνει. Ωστόσο η αντιμετώπιση των αθλητών με αναπηρίες σε άλλες χώρες του κόσμου διαφέρει. H ομάδα του στην Ευκαρπία Θεσσαλονίκης αναγκάζεται να γυρίζει από γήπεδο σε γήπεδο για να προπονηθεί μόνο δύο φορές την εβδομάδα από μία-μιάμιση ώρα, χρόνος που σίγουρα δεν είναι αρκετός όταν κάνει κανείς πρωταθλητισμό. Παρ’ όλ’ αυτά τέσσερις παίκτες από τη συμπρωτεύουσα κατάφεραν να φθάσουν ως την εθνική ομάδα.
«O αθλητισμός η καλύτερη διασκέδαση» Βάϊος Γιώρας αρχηγός της εθνικής ομάδας μπάσκετ
Οσο διαρκεί η κουβέντα με τους παίκτες της Εθνικής ο πανύψηλος μπασκετμπολίστας παρακολουθεί διακριτικά φορώντας συνεχώς γυαλιά ηλίου. Σε λίγη ώρα θα κάτσει στο αμαξίδιο για να ξεκινήσει η προπόνηση πριν από τον πρώτο αγώνα με την ομάδα του Ιράν. Ενα σοβαρό τροχαίο ατύχημα το 1996, και ενώ έπαιζε στον Αρη Θεσσαλονίκης, του άλλαξε τη ζωή. Υστερα από πολύμηνη νοσηλεία και με τη βοήθεια της τύχης και των γιατρών κατάφερε να σταθεί στα πόδια του αντιμετωπίζοντας σήμερα μικρά προβλήματα. Ο ειδικός αθλητισμός μπήκε για τα καλά στη ζωή του το 1997, όταν ο Αγγελος Τσιακίρης και άλλοι αθλητές τον επισκέφθηκαν στο νοσοκομείο και του έβαλαν την ιδέα να τους προπονήσει. Είπε «ναι» στη μεγάλη πρόκληση και σήμερα είναι προπονητής στην ομάδα μπάσκετ του Αμαρουσίου, ενώ παίζει ταυτόχρονα στην Εθνική, της οποίας είναι και αρχηγός. «Αποφάσισα να παίξω και ο ίδιος μπάσκετ γιατί έτσι μπαίνω καλύτερα στη λογική των ανθρώπων που προπονώ και κατανοώ βαθύτερα τις ελλείψεις και τις ανάγκες τους» υπογραμμίζει. Απεχθάνεται τον οίκτο που δείχνουν πολλοί απέναντι στους ανθρώπους με αναπηρίες, καθώς και τη μεμψίμοιρη στάση των ίδιων απέναντι στη ζωή. Δηλώνει με σιγουριά ότι «οι μικρές ή μεγάλες δυσκολίες που όλοι ανεξαιρέτως αντιμετωπίζουμε κάποτε στην πορεία μας είναι το αλατοπίπερο και εναπόκειται σε μας τους ίδιους αν θα τις ξεπεράσουμε ή θα τις διογκώσουμε». Ο αθλητισμός είναι γι’ αυτόν η καλύτερη διασκέδαση. Οσο για τους Παραολυμπιακούς πιστεύει ότι «είναι ισάξιοι με τους Ολυμπιακούς και δίνουν την ευκαιρία για ένα μικρό βήμα μπροστά.
Χρήστος Ταμπαξής κολύμβηση «Τρεις φορές στην οκτάδα»
Σίγουρος για τον εαυτό του και υπερήφανος για όσα έχει καταφέρει ως τώρα, δεν «δείλιασε» να μιλήσει για τον εαυτό του παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην έκφραση.
Ο 27χρονος Χρήστος Ταμπαξής είναι ένας από τους παλαιούς της εθνικής παραολυμπιακής ομάδας, καθώς αυτοί είναι οι τρίτοι Παραολυμπιακοί Αγώνες στους οποίους συμμετέχει. Είχαν προηγηθεί οι Αγώνες του Σίδνεϊ και της Ατλάντας, το 2000 και το 1996 αντίστοιχα. Ο Χρήστος αντιμετώπισε πρόβλημα κατά τον τοκετό και δεν μπόρεσε να περπατήσει ποτέ, αν και έκανε επί χρόνια φυσιοθεραπεία. «Στα 15 μου είχα βαρεθεί πια τις φυσιοθεραπείες, οι οποίες δεν οδηγούσαν πουθενά, και τότε αποφάσισα να ξεκινήσω τον ειδικό αθλητισμό και συγκεκριμένα την κολύμβηση» εξηγεί. Ο 27χρονος από την Αθήνα θα αγωνιστεί στα 50 μ. και 100 μ. ελεύθερο, καθώς και στα 50 μ. ύπτιο, και φιλοδοξεί να επαναλάβει τις επιτυχίες που σημείωσε στους προηγούμενους Αγώνες. «Να μπω στην οκτάδα του τελικού στα αγωνίσματά μου και ό,τι προκύψει από εκεί και πέρα». Πάντως, αν και υπερηφανεύεται ότι είναι εξίσου καλός και στα τρία αγωνίσματα, το αγαπημένο του, όπως ομολογεί, είναι το ύπτιο. «Εκεί πιστεύω ότι θα τα πάω καλύτερα» τονίζει χαρακτηριστικά. Υστερα από πολύ αγώνα, δεδομένων των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην ανεύρεση εργασίας, ο Χρήστος κατάφερε να πιάσει δουλειά στον Δήμο Αθηναίων. Οπως λέει ο ελεύθερος χρόνος του είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος, καθώς τις περισσότερες ώρες της καθημερινότητάς του διεκδικούν η δουλειά του και ο αθλητισμός.
Μαρία Καλπακίδου κολύμβηση «H πισίνα και η ψυχολογία»
H μοναδική γυναικεία παρουσία στην εθνική ομάδα της κολύμβησης, γι’ αυτό και οι άνδρες συναθλητές της της δείχνουν ιδιαίτερη αδυναμία. Λίγα λεπτά αρκούν για να νιώσει κανείς φιλικά και οικεία μαζί της, ενώ μια γεύση από το φωτεινό χαμόγελό της πήραν το βράδυ της Παρασκευής οι θεατές της τελετής έναρξης των Παραολυμπιακών, καθώς η Μαρία διάβασε τον όρκο του αθλητή.
H 19χρονη Μαρία Καλπακίδου, ένα από τα νεότερα μέλη της ελληνικής παραολυμπιακής ομάδας, προσβλήθηκε από τον ιό της πολιομυελίτιδας σε ηλικία μόλις τεσσάρων μηνών με αποτέλεσμα να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει τα κάτω άκρα της. Σε ηλικία 3 χρόνων οι γονείς της την έγραψαν σε έναν σύλλογο κολύμβησης της Θεσσαλονίκης, από όπου και κατάγεται, με την ελπίδα ότι η άθληση θα βοηθήσει στη βελτίωση της υγείας της. Τελικά η πισίνα έγινε το «δεύτερο σπίτι» της Μαρίας, η οποία μόλις στα 10 χρόνια της αποφάσισε να ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό. Το αποτέλεσμα; Τουλάχιστον θριαμβευτικό. Μόλις στα 15 χρόνια της, η Μαρία κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μ. ύπτιο στους προηγούμενους Παραολυμπιακούς Αγώνες, στο Σίδνεϊ. «Ηταν μια συγκλονιστική στιγμή για μένα και για την οικογένειά μου».
Στους φετινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες η αθλήτρια του Φίλιππου Θεσσαλονίκης θα πάρει μέρος σε τρία αγωνίσματα της κολύμβησης, στα 50 μ. και 100 μ. ελεύθερο, καθώς και στα 50 μ. ύπτιο. Οι προσδοκίες της είναι υψηλές και για τα τρία αγωνίσματα στα οποία θα συμμετάσχει, αλλά και γενικά για τη 12μελή παραολυμπιακή κολυμβητική ομάδα. «Αν όλα πάνε καλά, πιστεύω ότι θα κατακτήσουμε αρκετά μετάλλια. Το γεγονός εξάλλου ότι οι αγώνες θα γίνουν μπροστά σε δικό μας κοινό, μας δίνει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με τους άλλους αθλητές» τονίζει χαρακτηριστικά.
H νεαρή κοπέλα πιστεύει ότι οι Παραολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας είναι μια τεράστια ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου το αυτονόητο, ότι δηλαδή «οι αθλητές και γενικά τα άτομα με αναπηρία δεν είμαστε μια ειδική κατηγορία ανθρώπων, αλλά έχουμε τις ίδιες δυνατότητες και τις ίδιες ανάγκες με τους υπόλοιπους». Θεωρεί ότι η Ελλάδα, όσον αφορά τις υποδομές για την υποστήριξη των ατόμων με αναπηρία, έχει κάνει βήματα προόδου τα τελευταία χρόνια, αλλά δυστυχώς δεν έχουν γίνει αντίστοιχα βήματα στη νοοτροπία όσον αφορά την πλειονότητα του κόσμου. Το παράδειγμα που αναφέρει είναι κλασικό: «Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν πλέον ράμπες στα περισσότερα πεζοδρόμια της Αθήνας αλλά και της Θεσσαλονίκης και κάποιοι να πηγαίνουν εκεί να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους». H Μαρία όμως δεν ασχολείται μόνο με τον αθλητισμό καθώς βρίσκει χρόνο, παρά τις επίπονες και σκληρές προπονήσεις, να παρακολουθεί τα μαθήματα του δεύτερου έτους του Τμήματος Ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
«Βγείτε από το σπίτι σας» Γιώργος Παπαδημητρίου κολύμβηση
Στο άμεσο μέλλον μπορεί να τον δούμε να καλύπτει δημοσιογραφικά μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις. Προς το παρόν όμως ο Γιώργος περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας κάνοντας σκληρές προπονήσεις στις πισίνες, κυνηγώντας καλές επιδόσεις. Είναι από τους πρωτάρηδες της ομάδας, καθώς αυτή είναι η πρώτη μεγάλη διοργάνωση στην οποία μετέχει, αν και ασχολείται με τον ειδικό αθλητισμό πάνω από οκτώ χρόνια. Πάσχει από παραπληγία και η πρώτη του επαφή με την κολύμβηση έγινε ύστερα από σύσταση του γιατρού του, προκειμένου να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση. «Κόλλησε» όμως με το υδάτινο στοιχείο και η κολύμβηση αποτελεί πια αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Παράλληλα όμως δεν παύει να παρακολουθεί τα μαθήματα του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, ξεκλέβοντας λίγο χρόνο για τους φίλους του. Εκτός από τις διακρίσεις στον υγρό στίβο, ο Γιώργος θέλει να προχωρήσει και στις σπουδές του. «Οταν πάρω το πτυχίο μου σκοπεύω να συνεχίσω με κάποιο μεταπτυχιακό στον τομέα της δημοσιογραφίας, που πάντα με συγκινούσε» δηλώνει.
Για τον 28χρονο, που κατοικεί στου Ζωγράφου, αν και τα πράγματα έχουν παρουσιάσει βελτίωση τα τελευταία χρόνια, η Αθήνα παραμένει μια δύσκολη πόλη για όσους χρειάζεται να μετακινηθούν με αμαξίδιο. «Μόλις πρόσφατα εντάχθηκαν στα δρομολόγια των αστικών συγκοινωνιών λεωφορεία με χαμηλή είσοδο ή ράμπες στις εισόδους των δημοσίων υπηρεσιών και των άλλων κτιρίων» τονίζει σε αρκετά έντονο ύφος, και συμπληρώνει: «Ακόμη και με τη βελτίωση των υποδομών όμως το πρόβλημα παραμένει. Ο κόσμος δεν έχει αποκτήσει συμπεριφορά φιλική προς τα άτομα με αναπηρία». Μία είναι η συμβουλή του προς όλους όσοι αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα: «Βγείτε από τα σπίτια σας και ασχοληθείτε με τον αθλητισμό».
