Οπως πάντα, ο κυρίαρχος λόγος στα ΜΜΕ (αλλά και στην πολιτική) διέστρεψε πολλά από τα δεδομένα της κρίσης στο Κοσσυφοπέδιο απαγορεύοντας σχεδόν διαφορετικές διαπιστώσεις και κρίσεις. Είναι έτσι χρήσιμο να διατυπωθούν και διαφορετικές από τις κυρίαρχες απόψεις.
Τυπικά και ουσιαστικά, η απόφαση για τον βομβαρδισμό στόχων στη Γιουγκοσλαβία πάρθηκε (ομόφωνα μάλιστα) από το ΝΑΤΟ και στην υλοποίησή της μετέχουν, άμεσα ή έμμεσα, δυνάμεις από όλες σχεδόν τις χώρες της συμμαχίας. Ο ρόλος των ΗΠΑ ήταν ο πιο σημαντικός και για την απόφαση και για την υλοποίησή της. Ο ρόλος αυτός είναι η λογική συνέχεια της αποφασιστικής συμμετοχής τους στις διαπραγματεύσεις με τους Σέρβους και τους Κοσοβάρους, που απέτυχαν διότι οι Σέρβοι αρνήθηκαν να προσυπογράψουν το κείμενο του Ραμπουγέ, και ανταποκρίνεται φυσικά στη σημερινή κυρίαρχη δύναμή τους.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση, ως οντότητα, και να το ήθελε, δεν μπορούσε να αναλάβει καμιά πολιτική και στρατιωτική πρωτοβουλία. Δεν έχει θεσπίσει ακόμη (χίλιες φορές δυστυχώς) αυτόνομες δομές κοινής εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε μηχανισμούς λήψης αποφάσεων χωρίς βέτο που, όπως συμβαίνει με τον ΟΗΕ, οδηγεί σε αδιέξοδα και τέλματα. Είναι υπέρτατη υποκρισία, κυρίως από μέρους των «ευρωσκεπτικιστών», το να προσάπτουν στην Ενωση αυτό που πεισματικά της απαγορεύουν να έχει τη δυνατότητα να πράξει.
Η παρέμβαση στη Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο δεν είναι, όπως το ισχυρίζονται ορισμένοι σχολιαστές, «ο πρώτος πόλεμος στην Ευρώπη μετά από το 1945».
Προηγήθηκαν τρεις σοβιετικές εισβολές σε ευρωπαϊκά κράτη (Ουγγαρία, εμμέσως Πολωνία και Τσεχοσλοβακία) χωρίς καμία διαδικασία διεθνούς διαπραγμάτευσης και η παρέμβαση στη Βοσνία που επέβαλε την έστω και δύσκολη ειρήνη. Δεν είναι δε με την παρέμβαση αυτή που αρχίζει ένας «πόλεμος». Η παρέμβαση απαντά στην πολύμηνη φονική γενική επίθεση των δυνάμεων του Μιλόσεβιτς εναντίον των Κοσοβάρων, που και αυτοί έχουν ψυχή. Το ίδιο είχε συμβεί και με τους πολέμους στη Σλοβενία (κράτησε λίγο), στην Κροατία και μετά στη Βοσνία: τους ξεκίνησε το Βελιγράδι και χρειάστηκε χρόνος (ξεχάσαμε τη φοβερή σφαγή στο Βούκοβαρ;) για τις όποιες διπλωματικές παρεμβάσεις και (λανθασμένες ως προς τη στιγμή και τους όρους) αναγνωρίσεις της Κροατίας από μέρους των Δυτικών. Δυστυχώς οι φίλοι του Μιλόσεβιτς στη χώρα μας δεν θέλησαν ποτέ να του υπενθυμίσουν αυτό που ο κ. Χριστόδουλος μονομερώς, ως συνήθως, υπενθύμισε στους «μεγάλους»: ότι τα προβλήματα αυτού του κόσμου δεν λύνονται με τη βία. Βεβαίως, ο κ. Χριστόδουλος καταδικάζει τη βία όταν θύμα της είναι «ομόδοξοι». Οχι όταν θύμα της είναι «αλλόθρησκοι».
Είναι γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη υποκρισία από μέρους των Δυτικών που νοιάζονται για το Κοσσυφοπέδιο ενώ δεν νοιάζονται για το Κουρδιστάν. Είναι όμως εξίσου γεγονός η υποκρισία όσων τους κατακρίνουν: Αν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε την Τουρκία για το Κοσσυφοπέδιο ή την Κύπρο, θα το καταδίκαζαν και θα έλεγαν τα όσα λένε για ιμπεριαλισμούς και διεθνείς νόμους;
Οπως η χώρα μας έπρεπε να μην «κουρδοποιήσει» τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, έτσι δεν πρέπει τώρα να τις «σερβοποιήσει». Σωστά δεν μετέχει στις επιχειρήσεις. Πρέπει όμως να προσέξουμε: υπάρχει εδώ ένα πολυσυλλεκτικό «κόμμα του πολέμου» και διάφορα και κατά τον Πρωθυπουργό παρακρατικά δίκτυα που προκάλεσαν τα όσα προκάλεσαν με τον Οτσαλάν ελπίζοντας σε ρήξη με την Τουρκία και που αποπειράθηκαν μετά να εξοντώσουν όσους τους αποκάλυψαν και τους κατέκριναν (έτσι έχασε ο συνάδελφος Μανώλης Βασιλάκης τη θέση του σε καθημερινή εφημερίδα, πράγμα που το «Δίκτυο» χαιρέτισε ως νίκη του). Τώρα όλος αυτός ο καλός ο κόσμος μπορεί να θυμηθεί τα ακραία σχέδιά του με τον Μιλόσεβιτς και άλλους για κοινά ελληνοσερβικά σύνορα (δηλαδή, για διάλυση της πΓΔ της Μακεδονίας) και για «ευκαιρίες απελευθέρωσης της Βορείου Ηπείρου».
Το να καταγγέλλεις το αμερικανικό «ιμπέριουμ» σήμερα είναι το ίδιο αποτελεσματικό με την καταγγελία του ρωμαϊκού ιμπέριουμ τότε. Το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι το όποιο «αντάρτικο» που υπόσχεται ανεξαρτησίες της συμφοράς, αλλά η δημιουργία ενός δεύτερου δημοκρατικού ελεύθερου πόλου εξισορρόπησης του κόσμου. Αυτό δεν το μπορεί παρά μόνο η Ευρώπη. Αν την οικοδομήσουμε.
