ΤΗΝ ΩΡΑ που το Πακιστάν δοκίμαζε τη βόμβα του (χθες ανακοίνωσε ακόμη δύο πέραν των αρχικών πέντε εκρήξεις), η Τουρκία έμπαινε στην πυρηνική λέσχη από την πίσω πόρτα.
Η Αγκυρα και το Ισλαμαμπάντ συνεργάζονται στο πεδίο των στρατιωτικών πυρηνικών ερευνών και εφαρμογών για περισσότερα από 25 χρόνια. Και έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό αμοιβαίας εμπιστοσύνης και κατανόησης ώστε, στην ουσία, έχουν ένα κοινό πρόγραμμα κατασκευής πυρηνικών κεφαλών για πυραύλους φορείς. Η φιλία τους έχει μια μακρά προϊστορία και ως τώρα ουδέποτε διαταράχθηκε. Πολύ περισσότερο, η ίδια η Τουρκία, τα ερευνητικά – ακαδημαϊκά της ιδρύματα έπαιξαν εξαιρετικά σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη και ολοκλήρωση της ερευνητικής και παραγωγικής διαδικασίας που έφερε το Πακιστάν στη σημερινή του θέση: του κάτοχου πυρηνικών όπλων επισήμως πλέον. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τούρκοι πρωθυπουργοί που επισκέπτονται το Πακιστάν πάντοτε έχουν στο πρόγραμμά τους και μια περιοδεία στα πυρηνικά κέντρα της χώρας…
Το Πακιστάν παρουσιάστηκε πολλές φορές ως η «πρωτοπόρος χώρα του ισλαμικού κόσμου» η οποία εργάζεται για να αποκαταστήσει την ισχύ του Ισλάμ στον σύγχρονο κόσμο. Η ιδεολογία του Ισλαμισμού είναι ακόμη ισχυρή. Το σημαντικότερο: ο ισλαμισμός είναι η μόνη ιδεολογία που μπορεί να εξασφαλίσει ακόμη οικονομικές επιχορηγήσεις για αυτούς που την ενστερνίζονται. Η τουρκική ελίτ, ιδιαίτερα οι στρατιωτικοί, μπορεί να είναι σήμερα αντίπαλοι του Ισλαμισμού, οι ίδιοι όμως άνθρωποι έχουν αποδείξει πολλές φορές ότι μπορεί να είναι ελαστικοί στα κριτήρια και στις επιλογές τους όταν το υπαγορεύει το συμφέρον τους…
Η διεθνής κοινότητα είναι σε θέση να επιβάλει τη διακοπή των πυρηνικών δοκιμών. Μπορεί να δημιουργήσει τέτοιες συνθήκες απομόνωσης ώστε οι ιθύνουσες ελίτ στο Ισλαμαμπάντ και στο Νέο Δελχί να αντιληφθούν ότι εξάντλησαν τα περιθώριά τους. Υπάρχει όμως πάντοτε ένα αλλά… Τα πολιτικά συστήματα της Τουρκίας και του Πακιστάν έχουν πολλά κοινά στοιχεία, με πρώτο την ισχυρή παρουσία του στρατού σε όλη τη διαδικασία παραγωγής πολιτικής και λήψης αποφάσεων. Η νοοτροπία και οι κανόνες της πολιτικής συμπεριφοράς παρουσιάζουν επίσης πολλές ομοιότητες. Οι δύο αυτές χώρες είναι ικανές να δώσουν συνέχεια στην έρευνα και στην ανάπτυξη πυρηνικών συστημάτων σε συνθήκες μυστικότητας. Τόσης μυστικότητας τουλάχιστον όση απαιτείται ώστε η Ουάσιγκτον να κάνει τα «στραβά μάτια» αν κρίνει ότι αυτό επιβάλλουν οι προτεραιότητές της…
Ετσι, ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά το πρόβλημα του πυρηνικού ανταγωνισμού Ινδίας – Πακιστάν και να αποκατασταθούν οι συνθήκες σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή είναι οι διεθνείς οργανισμοί να θέσουν υπό επιτήρηση όλες εκείνες τις χώρες που μετείχαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην ανάπτυξη και στην παραγωγή των πυρηνικών συσκευών του Πακιστάν και της Ινδίας…
