Αποψη με την οποία δείχνουν να συμφωνούν αρκετοί στον ΣΥΝ, αναφορικά με τις δρομολογούμενες εξελίξεις μετά τη δημοσιοποίηση των αποφάσεων του κ. Δ. Αβραμόπουλου να ιδρύσει κόμμα, είναι ότι η κινητικότητα που παρατηρείται στο πολιτικό σκηνικό θα μπορούσε τουλάχιστον να δράσει απειλητικά ως προς την παντοκρατορία του δικομματικού συστήματος. Κάποιοι, μάλιστα, από την τυχόν αμφισβήτηση της παραδοσιακής υπεροπλίας του δικομματισμού (στην υποθετική περίπτωση που το κόμμα του δημάρχου απειλήσει εμπράκτως τα δύο μεγάλα κόμματα δηλαδή, παραδείγματος χάριν, με ένα διψήφιο εκλογικό ποσοστό όχι κάτω του 13,2% και εφόσον το ΠαΣοΚ δεν ξεπερνά το 38,2% και η ΝΔ το 37,2%) ίσως να αναμένουν ότι διαμορφώνεται μια εκ θεμελίων νέα κατάσταση για το κόμμα της ανανεωτικής Αριστεράς. Το ευφάνταστο σενάριο προβλέπει πρώτο κόμμα το ΠαΣοΚ δίχως την πολυπόθητη αυτοδυναμία και τον ΣΥΝ υποψήφιο σύμμαχο σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, υπό την αυτονόητη προϋπόθεση ότι θα έχει εξασφαλίσει την είσοδό του στη Βουλή.
Η κίνηση του κ. Αβραμόπουλου να ανακοινώσει την ίδρυση του (αγνώστου ταυτότητος) κόμματός του, αν μη τι άλλο, ενεργοποίησε τη σεναριολογία ως προς το μελλοντικό πολιτικό σκηνικό και τις ανακατατάξεις που θα πυροδοτηθούν. Μερίδιο στις διεργασίες που δρομολογούνται έχει και ο ΣΥΝ, αν και για την ώρα εξ αντικειμένου τηρεί περισσότερο στάση αναμονής ουδείς γνωρίζει τι θα είναι τελικώς το κόμμα του δημάρχου, ποιος ο πολιτικός του προσδιορισμός, οι θέσεις, οι κοινωνικο-πολιτικές αναφορές του κτλ. Οι πρώτες ωστόσο ενδείξεις των προσεγγίσεων στελεχών του ΣΥΝ υπάρχουν. Και αφορούν, κατ’ αρχήν, τη χρησιμότητα ή μη της ύπαρξης του κόμματος Αβραμόπουλου. Με εξαίρεση την κυρία Μαρία Δαμανάκη, που αποφεύγει να κατατάξει το υπό ίδρυσιν κόμμα στον συντηρητικό χώρο προτού ξεκαθαρίσει πλήρως το τοπίο, οι υπόλοιποι στον ΣΥΝ φαίνεται να έχουν καταλήξει ότι ο κ. Αβραμόπουλος εκ της (πολιτικής) φύσεώς του δεν μπορεί παρά να κινηθεί στο αποκαλούμενο κεντροδεξιό πεδίο.
Η κυρία Δαμανάκη σε ανυποψίαστο χρόνο είχε αναφερθεί στο ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος από τον δήμαρχο Αθηναίων, αποσαφηνίζοντας ότι δεν θα έσπευδε να το καταδικάσει, κάνοντας μάλιστα ειδική μνεία στις απόψεις του για την εξωτερική πολιτική. «Θεωρώ ότι κινούνται στη σωστή κατεύθυνση» είχε δηλώσει τότε.
Αντιθέτως, ο πρόεδρος του ΣΥΝ κ. Ν. Κωνσταντόπουλος είχε καταστήσει σαφές, από την πλευρά του, ότι «η ανανέωση της πολιτικής ζωής δεν γίνεται στις θερμοκοιτίδες της παραπολιτικής».
Ο ιστορικός ηγέτης της ανανεωτικής Αριστεράς κ. Λ. Κύρκος πιο κατηγορηματικός έχει δηλώσει ότι «θα ήταν αστείο να θεωρήσει κανείς πως ο κ. Αβραμόπουλος μπορεί να ηγηθεί ενός κοινωνικού ριζοσπαστικού και ανανεωτικού κινήματος». Στη γραμμή αυτή κινείται γενικώς και η μειοψηφία του ΣΥΝ. Ο κ. Θ. Μαργαρίτης, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, κατατάσσει το εκκολαπτόμενο κόμμα στον αστερισμό της «Κεντροδεξιάς», ενώ ο «προεδρικός» κ. Σ. Πιτσιόρλας εκτιμά πως «με ανίσχυρη κοινοβουλευτικά Αριστερά το εγχείρημα του δημάρχου θα συμβάλει στη συντηρητικότερη μετατόπιση του κέντρου βάρους του πολιτικού συστήματος». Ο βουλευτής του ΣΥΝ κ. Π. Λαφαζάνης θεωρεί ότι «κινείται στη λογική της συντηρητικότερης ανασύνθεσης και δεν προσφέρει τίποτα θετικό στην πολιτική ζωή».
Την άποψη ότι «διεκδικεί μερίδιο στον κεντροδεξιό χώρο» εκφράζει και ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΝ κ. Ν. Βούτσης, ο οποίος κρίνει θετική «την κινητικότητα που αμφισβητεί την τρομακτική ισχύ του δικομματισμού». Δηλώνει ωστόσο ότι «δεν επιχαίρουμε για προσπάθειες που κατατείνουν στην συντηρητική ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού και εργαζόμαστε για την υποχώρηση και την ήττα του δικομματισμού υπέρ μιας προοδευτικής ανασύνθεσης».
Αυτή είναι και η κυρίαρχη κατεύθυνση εν όψει των… παράπλευρων πιέσεων που αναμένουν στην Κουμουνδούρου από την πλευρά του ΠαΣοΚ. Σε αυτό το ζήτημα θα επικεντρωθεί και η «σύγκρουση» των δύο βασικών «γραμμών» στο εσωτερικό του ΣΥΝ. Η μειοψηφία προσβλέπει στην ενεργοποίηση του σεναρίου της «Κεντροαριστεράς» ενδεχομένως κατά το γαλλικό πρότυπο, παραπέμποντας στο ΠαΣοΚ και σε έναν προγραμματικό διάλογο μαζί του. Παράλληλα δηλώνει ότι ο ΣΥΝ «πρέπει να μετάσχει ενεργά στις ζυμώσεις και στις ανακατατάξεις και να μην κλείνεται στον εαυτό του» όπως λέει ο κ. Π. Κουναλάκης. Το ίδιο πιστεύει και η κυρία Δαμανάκη που μπορεί να αποφεύγει εκ των προτέρων να οριοθετήσει το κόμμα Αβραμόπουλου, δεν κρύβει ωστόσο ότι, ανεξαρτήτως τού τι θα είναι αυτό, η ανασύνθεση της «Κεντροαριστεράς» είναι η μόνη λύση.
Ο κ. Κωνσταντόπουλος, δίχως να μπαίνει στη συζήτηση περί συνεργασιών στον χώρο της «Κεντροαριστεράς» (δηλαδή ΠαΣοΚ-ΣΥΝ) δεν τις αποκλείει κιόλας, φροντίζοντας βεβαίως σε κάθε ευκαιρία να αντιτείνει τη συγκροτημένη αλλαγή του πολιτικού συστήματος (εκλογικός νόμος, αλλαγή πολιτικών κτλ.), ρίχνοντας έτσι το μπαλάκι εξ ολοκλήρου στο ΠαΣοΚ.
