Αν ήταν απλή μόδα, θα ‘χε ξεπερασθεί, σε μια εποχή που και η Κλόντια Σίφερ ήδη θεωρείται «πασέ». Αν ήταν απλό φαινόμενο των ΜΜΕ, θα ‘χε χλωμιάσει μόλις του στέρεψαν τα καλά ανέκδοτα. Με τις τελευταίες όμως μετρήσεις της MRB φαίνεται ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος όχι μόνο διατηρεί αλλά και αυξάνει τη δημοτικότητά του, αγγίζοντας το 81%. Ενώ κατέχει επίσης και το ρεκόρ ελάχιστης αρνητικής γνώμης, με ποσοστό 6%. Εχουμε έτσι μία ακόμη σαφή απόδειξη ότι ήλθε για να καθιερωθεί και να μείνει ως ένας από τους σημαντικούς παράγοντες του δημοσίου βίου που εφεξής θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους και οι διαχειριστές και οι αναλυτές της ελληνικής πραγματικότητας. Αν λοιπόν ο Χριστόδουλος «μας πάει», φαίνεται ότι και η ελληνική κοινωνία τον «πάει με χίλια» και φροντίζει να το δείχνει σε κάθε της εκδήλωση. Ιδίως η συνδυασμένη εμφάνισή του με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο προκάλεσε νέα κύματα θετικών μηνυμάτων.
Εχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τότε που διαδέχθηκε τον Σεραφείμ και στο διάστημα αυτό υπέστη σφοδρότατες επιθέσεις. Αλλοτε άδικες, όταν του αμφισβήτησαν ακόμη και το δικαίωμα να εκφράζει γνώμη, κάτι που στην Ελλάδα έχει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ακόμη και ο κάθε αλβανός πράκτορας, και άλλοτε δίκαιες, όταν κάποια στιγμή από τον υπερβολικό ενθουσιασμό και αυθορμητισμό του κινδύνευε να γίνει κάτι σαν φαινόμενο Γιαννόπουλου. Ωστόσο ο Χριστόδουλος άντεξε. Γιατί όμως είναι τόσο αγαπητός, από το τελευταίο χωριό ως τους μαθητές του Κολλεγίου Αθηνών; Οχι ασφαλώς για τα ανέκδοτα. Ο Αρχιεπίσκοπος είναι δημοφιλής γι’ αυτά που λέει για τα κοινωνικά προβλήματα, την Ορθοδοξία, ιδίως δε για την Ελλάδα. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα όσων νιώθουν αντίπαλοί του. Εκείνος μιλάει στην καρδιά του Ελληνα χωρίς να του ζητά απολύτως τίποτε. Εκείνοι μιλάνε στην τσέπη του, ενδιαφερόμενοι μόνο για την ψήφο του. Δεν ξέρουμε ποιος είναι ο πιο ρεαλιστής αλλά είναι 100% βέβαιο ποιος είναι ο πιο ανιδιοτελής. Ωστόσο δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει καν αντίθεση!
Το ευτύχημα θα ‘ναι η δυναμική Χριστόδουλου να αντιμετωπισθεί θετικά από την πολιτική ηγεσία του τόπου και να αξιοποιηθεί κατάλληλα σαν επένδυση στα «αμοιβαία κεφάλαια» του μέλλοντός μας. Ο ίδιος αντιλαμβανόμενος τη συντριπτική ισχύ του λόγου του φαίνεται να κινείται ήδη προς την ίδια κατεύθυνση. Για παράδειγμα, είναι αξιοσημείωτο το ότι παρά τη σφοδρή αντίθεσή του (όπως και του 99% των σκεπτόμενων Ελλήνων) στα αίσχη του ΝΑΤΟ δεν θέλησε να θέσει και την Ορθόδοξη Εκκλησία επικεφαλής των καλλιτεχνών και λοιπών μυριάδων διαδηλωτών. Αποδεικνύοντας ότι διαθέτει σύνεση, ωριμότητα και πολιτική κρίση που εξέπληξαν ακόμη και όσους Ελληνες και ξένους θεωρούν το μαύρο ράσο… απειλή για τη Δύση. Ενώ όπου να ‘ναι ξανασυναντά και τον κ. Μπερνς…
Το «αμοιβαίο κεφάλαιο» Χριστόδουλος πρέπει να το διαφυλάξουμε όλοι. Είναι κάπως σαν τις Ενοπλες Δυνάμεις. Ποτέ δεν ξέρεις αν και πότε θα τις χρειασθείς. Μακάρι να μη συμβεί ποτέ. Αλλά βγάζεις τα μάτια σου μόνος σου αν τις υπονομεύεις. Ιδίως στην περιπετειώδη σημερινή Ευρώπη όπου είναι πιο λίγοι αυτοί που ακόμη πιστεύουν ότι η ΟΝΕ είναι… το τέλος της Ιστορίας και ότι οι πολιτισμοί θα απορροφηθούν από τα ταμεία. Και είναι περισσότεροι εκείνοι που ανησυχούν ότι όπως κάποτε χώρα του ΝΑΤΟ δέχθηκε επίθεση από χώρα του ΝΑΤΟ, ερήμην του Συμφώνου, το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί ακόμη και στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης που δείχνει κάποια ανησυχητικά σημάδια ρατσισμού κατά των ορθοδόξων και των Βαλκανίων γενικά. Μακάρι να μη συμβεί ποτέ. Είθε να περάσουμε μια ζωή χαρισάμενη κι εμείς και τα τρισέγγονά μας, με όλα τα ευρωπαϊκά καλά. Είθε να μη χρειασθούμε ποτέ σωτήρες εθνάρχες πολιτικούς τύπου Καραμανλή ή εθνάρχες-παπάδες τύπου Μακάριου. Αλλά είναι μια παρηγοριά να ξέρεις ότι αν τυχόν τους χρειασθείς τους έχεις. Ετοιμους.
