Καθαρτικές αντιστίξεις Αυγούστου Στρίντμπεργκ: «Ο πατέρας» Μοντέρνο Θέατρο Γιώργου Μεσσάλα
Απόδοση: Νίκος Γκάτσος. Σκηνοθεσία – κοστούμια: Γιώργος Μεσσάλας. Σκηνικά: Βασίλης Τσιντσικώφ. Παίζουν: Γιώργος Μεσσάλας, Ντένη Θεμελή, Βίλμα Κύρου, Γιάννης Λιακάκος, Γιώργος Λιβανός, Γιάννης Κρανάς, Ελισάβετ Γιαννοπούλου.
Ο κ. Γιώργος Μεσσάλας, στην ωριμότερη ίσως στιγμή της καριέρας του, κατόρθωσε να δώσει στον «Πατέρα» του Στρίντμπεργκ μια νέα όψη, αποκύημα αισθητικής άποψης που εναρμονίζει το οξύμωρο του εξπρεσιονιστικού ρεαλισμού με την επικολυρική διάθεση της γλωσσικής μεταφοράς του Νίκου Γκάτσου.
Ως σκηνοθέτης, ο κ. Μεσσάλας κατασκευάζει περιβάλλον ρυθμικών αντιστίξεων που λειτουργούν σχεδόν καθαρτικά προβάλλοντας το νευρώδες σε συνάρτηση με έναν «καταπραϋντικό» αιφνιδιασμό, ενώ, ως ηθοποιός, ενσαρκώνει τον Ιλαρχο βάσει εξηγητικών χωροχρονικών και νοηματικών επιστρωματώσεων. Ο θεατής αντιλαμβάνεται έτσι και κατανοεί τις αιτίες και τις αφορμές που δημιουργούν τη συγκεκριμένη, οριακά τραγική, μορφή του πατέρα, που ως το τέλος της πλοκής αντιμετωπίζει την τρομερή φιγούρα της Λάουρας. Την τελευταία υποδύεται με ευελιξία η κ. Ντένη Θεμελή, η οποία κατορθώνει να ισορροπήσει στον δομικό άξονα της πλοκής και να κυριαρχήσει επί των επιμέρους εννοιολογημάτων του έργου.
Ως Μάργκαρετ, η κ. Βίλμα Κύρου κινείται με άνεση αλλά και με σύνεση στα βήματα της σκηνικής εμπειρίας της. Αντίθετα, η κ. Ελισάβετ Γιαννοπούλου (Βέρθα), παρά τη φανερή συγκίνησή της, δεν κατορθώνει να βρει τα νήματα του ρόλου της παραμένοντας στη μιμητική ανάγνωση της κόρης.
Στον ρόλο του Πάστορα, ο κ. Γιάννης Λιακάκος εμφανίζεται αδύναμος, όπως ακριβώς και ο κ. Γιάννης Κρανάς ως Γιατρός, ενώ ο κ. Γιώργος Λιβανός (Νιέτ), ολότελα δύσκαμπτος, μοιάζει με άψυχο ρομπότ.
Ωστόσο, τα σκηνικά του κ. Βασίλη Τσιντσικώφ, όπως και τα κοστούμια του κ. Μεσσάλα, αποτελούν υπόβαθρο για τη δημιουργία της βαριάς ρεαλιστικής ατμόσφαιρας της πλοκής. Μονόλογοι μοναξιάς Γκυστάβ Φλωμπέρ: «Ο μοναχικός Γουσταύος» και Λαντμίλα Μπόλοου: «Η ωραία δύστροπη» Αντιθέατρο Μαρίας Ξενουδάκη
Μετάφραση: Οντέτ Βαρών, Εφη Κεραμίδα. Σκηνοθεσία: Μαρία Ξενουδάκη. Σκηνικά – κοστούμια: Νίκη Καρατζά. Μουσική: Αρης Τασούλης.
Το Αντιθέατρο της Μαρίας Ξενουδάκη επανέρχεται δριμύτερο με δύο μονολόγους κοινής θεματικής: τη μοναξιά.
Ο κ. Φώτης Σιβριγιάν ερμηνεύει τον μονόλογο του Φλωμπέρ «Ο μοναχικός Γουσταύος» με ακρίβεια και άψογη σκηνική παρουσία, χωρίς να επιτυγχάνει εν τούτοις την «απογείωση» του κοινού, το οποίο αποζημιώνει ως την τελευταία δεκάρα η κ. Μαρία Ξενουδάκη.
Η ιδιόρρυθμη αλλά χαρισματικά παθιασμένη ηθοποιός παραδίδεται στη δίνη της «Ωραίας δύστροπης» της Λαντμίλα Μπόλοου αποδίδοντας αριστοτεχνικά τις διακυμάνσεις του λόγου και του μετα-λόγου που καταχωρίζεται στην ηρωίδα του έργου. Η κ. Ξενουδάκη ενσαρκώνει το μονολογούν πρόσωπο που κυριεύει όλα τα εκφραστικά μέσα της ηθοποιού για να μετουσιωθεί σε εργαλείο συγκίνησης και καταγγελίας. Γκροτέσκο δυστυχίας Μάικ Λι: «Η Αμπιγκέιλ κάνει πάρτι» Θέατρο Ερευνας
Απόδοση – σκηνοθεσία: Δημήτρης Ποταμίτης. Σκηνογραφία: Χάρης Σεπεντζής. Μουσική επένδυση: Μελ Ντάλτον. Παίζουν: Βάσια Τριφύλλη, Αλέξανδρος Βερώνης, Σοφία Παναηλίδου, Αλέξανδρος Αθανασίου, Κατερίνα Σουβλή.
Στο καλαίσθητο καθιστικό που φιλοτέχνησε ο κ. Χάρης Σεπεντζής ξετυλίγεται η τρομερή βραδιά του έργου «Η Αμπιγκέιλ κάνει πάρτι» του Μάικ Λι με πρωταγωνίστρια την κ. Βάσια Τριφύλλη στον ρόλο της Μπέβερλι. Η κ. Τριφύλλη υποδύεται έξοχα την κεντρική ηρωίδα προσθέτοντας στο πρόσωπο της αναφοράς δυναμικά στοιχεία της μεστής υποκριτικής προσωπικότητάς της.
Ο κ. Δημήτρης Ποταμίτης σκηνοθετεί το έργο πλάθοντας μια ατμόσφαιρα στην οποία κυριαρχούν η μοναξιά σε εγγλέζικο στυλ και η παγκόσμια έλλειψη επικοινωνίας.
Ετσι, γύρω από την Μπέβερλι ο κ. Ποταμίτης κινεί ανθρώπινους προβληματισμούς, τους οποίους ενσαρκώνουν οι Αλέξανδρος Βερώνης (Λόρενς), Σοφία Παναηλίδου (Αντζελα), Αλέξανδρος Αθανασίου (Τόνι) και Κατερίνα Σουβλή (Σούζαν) σε μια συμφωνία γκροτέσκο δυστυχίας.
