Γεράσιμου Σταύρου «Καληνύχτα Μαργαρίτα» Θέατρο Κάππα
Σκηνοθεσία: Διαγόρας Χρονόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Ζιάκκας. Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου. Παίζουν: Κώστας Ρηγόπουλος, Ελένη Κούρκουλα, Ντίνα Κώνστα, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Δημήτρης Λιγνάδης, Νίκος Γαροφάλου, Πάνος Σκουρολιάκος κ.ά.
Στο έργο του Γεράσιμου Σταύρου «Καλημέρα Μαργαρίτα» ο θεατής δεν βλέπει μόνο μια απλή καταγραφή και έκθεση δραματοποιημένων γεγονότων: μέσα από την επιτυχημένη μεταφορά του έργου στη σκηνή του θεάτρου Κάππα το κοινό επικοινωνεί με το πρόσφατο παρελθόν, με τη μνήμη του ενός και με τις μνήμες ολόκληρου του ελληνικού λαού. Ο κ. Διαγόρας Χρονόπουλος σκηνοθετεί βάσει ενός επικολυρικού ρεαλισμού που επιτρέπει την ανατομία ενός εκάστου των χαρακτήρων του έργου σε συνάρτηση με τον ηθοποιό που τον υποδύεται. Το αποτέλεσμα στοιχειοθετείται υφολογικά από τις επιμέρους ιδιοσυγκρασίες των μελών του θιάσου μέσω των οποίων εισάγεται μια ιδιαίτερη δυναμική της πρωτοτυπίας σε ό,τι αφορά το σκηνικό σύνολο. Ετσι, το ιστορικό εκεί αποκωδικοποιείται σύμφωνα με σημερινά αλλά και «μελλοντικά» δεδομένα, που προβάλλουν την ισχυρή διαχρονικότητα του έργου.
Ο κ. Κώστας Ρηγόπουλος ερμηνεύει με ευελιξία το κρίσιμο σημείο που συνδέει την ευθύνη με την ανευθυνότητα κατορθώνοντας να αναδείξει τον ρόλο του Περικλή σε βασική δομή ενός οξύμωρου που δρα αφοπλιστικά επηρεάζοντας το σύνολο των δομών του έργου.
Η κ. Ελένη Κούρκουλα διεκπεραιώνει με ευαισθησία τον ρόλο της Μαργαρίτας και εμφανίζεται πολύ πιο άνετη. κυριαρχεί επί των δυνάμεων του χαρακτήρα που ερμηνεύει και κατορθώνει να πλάσει τη δική της δρώσα εικόνα της αναφοράς του ρόλου.
Η κ. Αντιγόνη Γλυκοφρύδη (Αντιγόνη) χειρίζεται με τέχνη τον ρεαλισμό του χαρακτήρα που ερμηνεύει, ενώ η κ. Ντίνα Κώνστα (Κατερίνα), αν και πολύ πειστική, εμφανίζεται υπερβολικά «επική», σε μερικές της στιγμές, όπως και ο κ. Νίκος Γαροφάλου (Στέφανος). Εξάλλου, ο κ. Πάνος Σκουρολιάκος (Βασίλης), κάπως «έξω από τα νερά του», εκτελεί αμήχανες κινήσεις σε καίρια σημεία της πλοκής.
Ο κ. Δημήτρης Λιγνάδης (Ορέστης) δημιουργεί στην παράσταση ένα προσωπικό υποκριτικό χώρο χωρίς να ξεκόβεται από τον θίασο του οποίου αποτελεί έντονο συγκινησιακό κομμάτι, παρουσία δυναμική και αισθητική. Επισημαίνουμε τη λειτουργικότητα της μουσικής του κ. Δημήτρη Παπαδημητρίου. Αντίθετα, το σκηνικό του κ. Γιώργου Ζιάκκα παρακολουθεί άνισα την πλοκή. Ανιση παράσταση Αντον Τσέχοφ «Πλατόνοφ» Ανοιχτό Θέατρο
Διασκευή: Γιώργος Μιχαηλίδης. Μετάφραση: Κώστας Θεοφάνους. Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαηλίδης. Σκηνικά – κοστούμια: Αγνή Ντούτση. Μουσική: Θόδωρος Αντωνίου. Παίζουν: Μηνάς Χατζησάββας, Δήμητρα Χατούπη, Κώστας Γαλανάκης, Νίκος Καραγεώργος, Ντίνα Μιχαηλίδη, Μαίρη Σταυρακέλλη, Δημήτρης Γιαννόπουλος κ.ά.
παράσταση του «Πλατόνοφ» στο Ανοιχτό Θέατρο ανήκει, πιστεύω, στις σπάνιες περιπτώσεις όπου ο θεατής έχει την εντύπωση ότι με ένα εισιτήριο παρακολουθεί δύο έργα. Πράγματι, ένας υπομονετικός θεατής, που μπορεί να αντέξει ως το διάλειμμα, βλέπει μια παράσταση – εισαγωγή στον «Πλατόνοφ», ένα κάποιο τσεχοφικό αλαλούμ στο οποίο θυσιάζονται ηθοποιοί και ρόλοι προκειμένου ενδεχομένως να ικανοποιηθούν βασικές εμμονές εντυπωσιασμού του σκηνοθέτη αποβλέποντας στη σύσταση ενός προσωπικού μύθου, σύμφωνα με ορισμένους νόμους της ψυχοκριτικής. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί ο κ. Γιώργος Μιχαηλίδης, έμπειρος και σημαντικότατος σκηνοθέτης του θεάτρου μας, δημιουργεί μια τόσο άνιση παράσταση. Μόνο και μόνο για να εμφανίσει στη σκηνή τις γραμμές του τρένου και την αποτυχημένη αυτοκτονία μιας ηρωίδας;
Εν πάση περιπτώσει, το δεύτερο μέρος της παράστασης ανταμείβει και τον πιο γκρινιάρη θεατή. Οι ηθοποιοί μοιάζουν επιτέλους ότι «ξεκόλλησαν» κεφάτοι από την «αρμένικη βίζιτα» της «εισαγωγής» και δίνονται γεμάτοι ζωντάνια στο σκηνικό παιχνίδι, που είναι ένα αληθινό πανδαιμόνιο διαλογικών και «καταστασιακών» διαπλοκών.
Ο κ. Μηνάς Χατζησάββας, στον ρόλο του τρομερού Πλατόνοφ, είναι ανυπέρβλητος και απογειωτικός. Απόλυτα ευθυγραμμισμένος στους πλούσιους εκφραστικούς κώδικες του κ. Χατζησάββα εμφανίζεται ο κ. Νίκος Καραγεώργος (Βοϊνίτσεβ) που ερμηνεύει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στις χαρούμενες εξάρσεις του ήρωα και στις στιγμές των απογοητεύσεών του. Επίσης δυναμική στον ρόλο της είναι και η κυρία Μαίρη Σταυρακέλλη (Σάσα).
Δεν μπορούμε να πούμε τα ίδια και για την κυρία Δήμητρα Χατούπη, στον ρόλο της Αννας Πετρόβνα. Η κυρία Χατούπη δεν μπορεί να μπει στο πνεύμα του έργου ούτε από την κωμική αλλά ούτε και από τη σοβαρή πλευρά του. Κατορθώνει μόνο σε κάποιες σκηνές, προς το τέλος ιδίως της παράστασης, να δείξει ότι έχει κατανοήσει τον ρόλο της. Το ίδιο και χειρότερα συμβαίνει με την κυρία Ντίνα Μιχαηλίδου (Σοφία Εγκόροβνα), η οποία αδυνατεί να σταθεί και να εδραιωθεί δυναμικά στο συνολικό παιχνίδι. Τον κ. Κώστα Γαλανάκη (Γκλαγκόλιεφ Α’) τον θυμάται κανείς για τον αξιοπερίεργο τρόπο που παθαίνει εγκεφαλικό εκτελώντας κανονική ψαλιδιά στον αέρα α λα Πελέ. Τον κ. Δημήτρη Γιαννόπουλο (Βενγκέροβιτς), γιατί δίνει την εντύπωση καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ότι έχει καταπιεί μπαστούνι. Τον κ. Κώστα Φαλελάκη , ως Οσίπ, γιατί προσπαθεί πάση θυσία να αφαιρέσει από το μπόι του ένα μέτρο τουλάχιστον λυγίζοντας τα γόνατα και καμπουριάζοντας. Μια τελευταία παρατήρηση: η τεράστια σκηνή του Ανοιχτού Θεάτρου δεν επιτρέπει στο κοινό να ακούει ευκρινώς τα λόγια των ηθοποιών.
