«ΒΑΔΙΖΩ και παραπατώ» έλεγε τις προάλλες δυστυχής Αθηναίος που συνηθίζει να χρησιμοποιεί τα πόδια του, περισσότερο από το αυτοκίνητό του, στην πόλη. «Ο πεζός ζει των παθών του τον τάραχο σε κάθε βήμα. Ακόμη και πάνω στο πεζοδρόμιο». Ηθελε, με άλλα λόγια, να πει ότι το βαδίζειν σκοντάφτει σε κάποιους «εθιμικούς» κώδικες που προκαλούν την ψυχική ισορροπία των πεζών, τη σωματική τους ακεραιότητα, την έννοια της ισονομίας ανάμεσα στους πολίτες αφού κυρίως τα άτομα με ειδικές ανάγκες (ανάπηροι, έγκυοι, παιδιά, ηλικιωμένοι) πορεύονται εν κινδύνω. Οι εικόνες που ακολουθούν συγκεντρώθηκαν υπό τον τίτλο «Η δυστυχία τού να είσαι πεζός». Τα πεζοδρόμια, ο κατ’ εξοχήν χώρος για τους πεζοπορούντες, έχουν επί της ουσίας καταργηθεί. Οι πεζοί πρέπει να έχουν ειδικές ικανότητες για να περπατούν στην πόλη, ανάλογα με την περίσταση: ζογκλέρ, ισορροπιστή, ατόμου που έχει μάτια και στην πλάτη ή κάτι από το άλμα των αθλητών που ίπτανται υπεράνω εμποδίων και προπαντός την ετοιμότητα των αντανακλαστικών για το απρόβλεπτο.
Οι εικόνες που ακολουθούν αποτυπώνουν την καθημερινότητα του πεζού στα πεζοδρόμια της ταλαιπωρίας, εκεί όπου όλα επιτρέπονται χωρίς «γιατί». Τα κατ’ εξακολούθησιν πάθη των πεζών συνεχίζονται… χάρη είτε στον «ωχαδερφισμό» μας είτε στη λογική τού «τίποτα δεν διορθώνεται όσο και αν φωνάζει κανείς» είτε στην αδιαφορία των αρμοδίων είτε στην άναρχη καθημερινότητα που υπακούει στον νόμο του πιο δυνατού όταν έχουμε αυτοκίνητο σκαρφαλώνουμε στα πεζοδρόμια και όταν είμαστε πεζοί βρίζουμε τους καταπατητές του ζωτικού χώρου των πεζών, που πριν από λίγο ήμασταν εμείς. Φαύλος κύκλος εν φαύλη νοοτροπία Τα παράπονα στον… δήμαρχο
Ο ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΣ χώρος έχει γίνει προ πολλού συνώνυμο της… κοινόχρηστης παραβίασης και φαίνεται ότι ουδείς αρμόδιος έχει δώσει μια πειστική λύση. Πέρα από την ατομική ευθύνη των παραβατών και την εν γένει νοοτροπία προηγείται η προσωπική εξυπηρέτηση, αδιαφορώντας για τον διπλανό υπάρχει και η ευθύνη των υπηρεσιών, που θα έπρεπε αν μη τι άλλο να κάνουν ελέγχους και να υποχρεώνουν τους παραβάτες να πληρώνουν. Η επιτήρηση των κοινόχρηστων χώρων υπάγεται στις αρμοδιότητες των δήμων, που όμως αδυνατούν να επέμβουν αποτελεσματικά. Τα παράπονά σας στον δήμαρχο, λοιπόν.
Ελλειψη προσωπικού, καταγγελίες ακόμη και για δωροληψία των υπαλλήλων που είναι υπεύθυνοι για τους ελέγχους, αδιαφορία αρμοδίων συνθέτουν ποικιλοτρόπως την αλλοπρόσαλλη εικόνα των υπηρεσιών και κατ’ επέκταση της πόλης. Οι δήμοι, αν και έχουν την ευθύνη χορήγησης αδειών για χρήση των πεζοδρομίων ή πεζοδρόμων (σε επιχειρηματίες, μικροπωλητές, εργολάβους κ.ά.), φαίνεται ότι δεν μπορούν επαρκώς να καλύψουν την ευθύνη ελέγχου των κοινόχρηστων χώρων.
«Η Υπηρεσία Δημοτικών Προσόδων κάνει ελέγχους στους κοινόχρηστους χώρους με επιτροπές που έχει, αλλά το προσωπικό δεν επαρκεί», μας λέει ο κ. Ηλίας Σκαλαίος, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων. «Οι επιτροπές ελέγχου κάνουν καθημερινά ελέγχους για να εντοπίσουν υπερβάσεις. Ακόμη όμως και όταν διαπιστώνεται η παράβαση, τα πρόστιμα που επιβάλλονται δεν αρκούν για να σταματήσουν τους παραβάτες. Πολλοί επιχειρηματίες που έχουν καταστήματα σε εμπορικούς δρόμους προτιμούν να πληρώνουν τα πρόστιμα γιατί τα ποσά είναι ασήμαντα μπροστά σε αυτά που κερδίζουν. Επιπλέον, όσον αφορά τη στάθμευση επί των πεζοδρομίων, η Δημοτική Αστυνομία αριθμεί μόνο 60 άτομα. Τι να πρωτοκάνουν; Πάντως, τις επόμενες ημέρες αναμένεται να ενισχυθεί με 200 άτομα η δύναμή της, με επιχορήγηση 100 εκατ. δραχμών από το ΥΠΕΧΩΔΕ».
Το θέμα, πάντως, είναι να ενδιαφερθεί κάποιος σοβαρά για το πρόβλημα της παραβίασης των κοινόχρηστων χώρων. Αραγε η υποβάθμισή του (δεν φαίνεται να είναι στις προτεραιότητες των αρμοδίων) μπορεί να εξηγηθεί από το ότι οι πεζοί δεν… αποδίδουν έσοδα στους δήμους; Ισως. Κάποια στιγμή, πάντως, οι πολίτες πρέπει να βρουν το… χαμένο τους βήμα.
Πεζοδρόμιο μια σταλιά… Ισα που χωρούν δυο άνθρωποι (και αγκαζέ) να περπατήσουν. Ε, ήταν στραβό το κλήμα, το ‘φαγε κι ο γάιδαρος, που λένε… Σε χώρο στάθμευσης έχει μετατραπεί για τροχοφόρα. Τρία αυτοκίνητα στη σειρά έχουν «καβαντζώσει» θέση πάρκινγκ, ένα «παπί» τα κοιτάζει φαρδύ πλατύ καταμεσής του πεζοδρομίου και ο πεζός εξόριστος όχι στην… 5η Λεωφόρο αλλά σε δρόμο κάπου στα Εξάρχεια. Αν έχεις τύχη, διάβαινε…
Απλα να σου πετύχει το μανάβικο! Φρούτα πάνω στο πεζοδρόμιο, φρούτα πάνω στον δρόμο. Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου. Ομπρέλες για τις μπανάνες, καφάσια παρκαρισμένα στην άκρη του δρόμου. Αυτοκίνητα σταθμευμένα στη σειρά και το πεζοδρόμιο για το θεαθήναι..
.
Χωρίς σχόλια. Στα σκουπίδια δεν χωράει, στα καλάθια περισσεύει. Τι είναι;
Αυτό κι αν είναι πρόκληση! Σε ένα πεζοδρόμιο που εφάπτεται ιδιωτικού πάρκινγκ, ευλόγως θα υποθέτατε ότι ο πεζός θα μπορούσε να περπατάει σε αυτό χωρίς το εμπόδιο των οχημάτων. Η φωτογραφία όμως αποδεικνύει του λόγου το αναληθές… Ή οι κάτοχοι των ΙΧ είναι τσιγκούνηδες ή ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης εξοικονομεί χώρο κάνοντας το πεζοδρόμιο μέρος της επιχείρησής του
Οπως βλέπετε, δεν πρόκειται για παλιοσίδερα σε… κατακόρυφη διάταξη. Επί του πεζοδρομίου, ένας υποσταθμός της ΔΕΗ που έχει τη χρησιμότητά του και κοινωφελή σκοπό, αλλά εμποδίζει. Το πεζοδρόμιο χάνει το νόημά του για μερικά μέτρα και ξανά προς τη δόξα τραβά… Και ο πεζός «τραβά το ζόρι». Πάνω κάτω σε πεζοδρόμιο και οδόστρωμα. Αυτό θα πει να σου αλλάζουν τα φώτα…
Η πινακίδα με το βέλος δείχνει προς το βενζινάδικο. Η πινακίδα που αναγράφει «ανοιχτό» δηλώνει σαφώς ότι το βενζινάδικο είναι εν ώρα λειτουργίας. Η γιγαντοπινακίδα, πιο πίσω, δίνει τις τιμές της βενζίνης. Παραπίσω, ποιος ξέρει τι μας περιμένει… Και παραπλεύρως σε όλα αυτά ένα όχημα έχει καταλάβει το πεζοδρόμιο. Ιδού ο γρίφος: Από πού να περάσει ο πεζός; Τόσο δύσκολο είναι οι ιδιοκτήτες του βενζινάδικου να είχαν στήσει τουλάχιστον τη γιγαντιαία πινακίδα με κενό από κάτω ώστε να μπορούν να περνούν οι πεζοί, και όχι όπως τώρα μόνον οι έχοντες ύψος κάτω του ενός μέτρου;
Προχωράς στο πεζοδρόμιο και στα καλά καθούμενα πέφτεις πάνω σε περίπτερο που το καλύπτει ολόκληρο. Μεσοτοιχία σχεδόν με τον τοίχο του διπλανού σπιτιού. Τα σκαλοπάτια της εισόδου της οικίας δυο βήματα από το ψυγείο με τα παγωτά του περιπτέρου. Σαν κομμάτια παζλ οικιστικής παράνοιας και πεζοπόρου ταλαιπωρίας…
Αντε και σπρώχνεις τον κάδο σκουπιδιών που έχει ροδίτσες για να περάσεις. Πού να τον πας όμως; Κι αν τον ρίξεις από αδέξιο χειρισμό πάνω στο αυτοκίνητο που έχει ανέτως σταθμεύσει πάνω στο πεζοδρόμιο και πληρώσεις για φθορά ξένης περιουσίας από πάνω; Κι αν τον πετάξεις στο οδόστρωμα κατά λάθος και προκαλέσεις τροχαίο; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Πεζού διλήμματα…
«Τη δουλειά μας να κάνουμε και τα άλλα περισσεύουν». Κάπως έτσι μπορεί να εξηγήσει κανείς την αδιαφορία που επιδεικνύουν εργολάβοι οικοδομών, πολιτικοί μηχανικοί, ιδιοκτήτες ακινήτων που ανοικοδομούνται, μη υπολογίζοντας ότι το πεζοδρόμιο είναι κοινής χρήσεως. Πόσες φορές αναγκαστήκατε να ισορροπήσετε πάνω σε μπάζα περπατώντας σε πεζοδρόμιο ή να το εγκαταλείψετε μη μπορώντας να έχετε ελεύθερη πρόσβαση;
Ουδέν μονιμώτερον του προσωρινού. Οι πλάκες του πεζοδρομίου σε κακό χάλι. Οι εργασίες που προκάλεσαν τις φθορές τελείωσαν. Εμειναν οι τρύπες, τα βαθουλώματα με τις πέτρες που, καιρού θέλοντος, γεμίζουν και με νερό , τα σαμαράκια. Εκτός τούτων, βεβαίως, στύλοι που δεν έχουν τελειωμό καλύπτουν το πεζοδρόμιο. Κολόνες της ΔΕΗ, στύλοι με διαφημίσεις, πινακίδες… «εδάφους – εδάφους» και ο πεζός σε επικίνδυνες αποστολές.
