Αποστολή, Ιερουσαλήμ
«Oλα αρχίζουν στην Ιερουσαλήμ και εδώ θα τελειώσουν όλα», φωνάζει ο ηλικιωμένος θρησκευόμενος Εβραίος έξω από τα τείχη της Παλαιάς Πόλης. Τα εσχατολογικά δόγματα Εβραίων, μουσουλμάνων και χριστιανών συναντώνται στην Αγία Πόλη, ιδιαίτερα όταν ηχούν οι σειρήνες. Το καταλαβαίνεις στα βλέμματα των πιστών και των λιγότερο πιστών καθώς αναζητούν καταφύγιο από τους ιρανικούς πυραύλους.
Στις επικλήσεις της Θείας Πρόνοιας για τη σωτηρία των αγαπημένων και την καταστροφή των εχθρών, στα σφιγμένα χείλη, στις νευρικές κινήσεις μικρών και μεγάλων όταν η σειρήνα τούς βρίσκει στον δρόμο. Ομως τίποτα δεν έχει τελειώσει αν δεν τελειώσει, λένε, προσδοκώντας η κάθε πλευρά ότι η συντέλεια του κόσμου θα γίνει με τους δικούς της όρους.
Καθ’ οδόν από τα ιορδανικά σύνορα προς την Ιερουσαλήμ, ο ισραηλινός οδηγός καλεί στο τηλέφωνο τη γυναίκα του για να την ειδοποιήσει σε περίπτωση που δεν άκουσε τον συναγερμό. Κρατώντας με το ένα χέρι το τιμόνι και με το άλλο το προσευχητάρι, διαβάζει μια επίκληση στον Δημιουργό και πατά το γκάζι. Εκρήξεις ακούγονται στο βάθος καθώς το αυτοκίνητο περνά ξυστά από τα τζιπ του στρατού που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. «Ο Μπίμπι (ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου) εκπληρώνει θεία αποστολή» λέει στο «Β» όταν περνά ο κίνδυνος και αφήνουμε τον δρόμο που είναι παράλληλος με τον Ιορδάνη ποταμό για να ανεβούμε στους βραχώδεις λόφους, προς την πόλη των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών.
«Ολοι κάνουμε λάθη»
«Δεν φοβόμαστε, είμαστε η πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο» κομπάζει λίγες ώρες αργότερα ο νεαρός υπάλληλος Ορ Κοέν στην κάποτε πολυσύχναστη αλλά τώρα άδεια από κόσμο περιοχή Μπεν Γιεχούντα στο κέντρο της Ιερουσαλήμ. «Οταν καταστραφεί το Ιράν, ο κόσμος θα είναι καλύτερος, όμως μετά θα στραφούν πάλι εναντίον μας οι Αραβες. Ο Μπίμπι είναι ο καλύτερος πρωθυπουργός, όσο για αυτά που τον κατηγορούν, όλοι κάνουμε κάποια λάθη». Πώς θα ήταν το Ισραήλ χωρίς το Ιράν, τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ; «Μου περιγράφεις τον Παράδεισο» λέει μια κοσμηματοπώλισσα που πίστεψε αρχικά ότι μπήκε πελάτης στο μαγαζί της.
Η αραίωση των ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων και η χαλάρωση των μέτρων ασφαλείας μετά από μία εβδομάδα πολέμου έδωσε μια ανάσα στον πληθυσμό του Ισραήλ, όμως η επιστροφή στην κανονικότητα ματαιώνεται από τους συναγερμούς που ηχούν κάθε λίγο στις εφαρμογές των κινητών τηλεφώνων και από την κλιμάκωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στον Λίβανο. Δεκάδες χιλιάδες έφεδροι πήραν πάλι τον δρόμο για τα βόρεια σύνορα, αυτή τη φορά για μια μεγάλης κλίμακας επίθεση που – αν πιστέψουμε τον ακροδεξιό εθνικιστή υπουργό Οικονομίας Μπεζαλέλ Σμότριτς – θα μετατρέψει τα προπύργια της Χεζμπολάχ μέχρι τη νότια Βηρυτό σε ερείπια, όπως συνέβη στη Γάζα.
«Δεν τους κάναμε τίποτα»
Ο Νταβίντ και η σύζυγός του, εικοσάρηδες με μωρό στο καρότσι, ήλθαν από ένα μοσάβ (συνεργατικό αγροτικό χωριό) της Ασκελόν, πολύ κοντά στη Γάζα, για να κάνουν βόλτα σε μεγάλο εμπορικό κέντρο της Ιερουσαλήμ που διαθέτει καταφύγιο. «Οι Εβραίοι είναι στο στόχαστρο παντού στον κόσμο. Η κυβέρνηση τα κάνει όλα τέλεια, ο Μπίμπι μαζί με τον Τραμπ» λέει ο Νταβίντ. Οσο για την ισοπέδωση της Γάζας, «δεν τους είχαμε κάνει τίποτα, όλοι εκεί πανηγύριζαν την 7η Οκτωβρίου», συμπληρώνει η γυναίκα, «ίσως υπήρχαν και καλοί ανάμεσά τους που σκοτώθηκαν, όμως τι να κάνει ο στρατός;».
Σε κάθε βήμα μέσα στην Ιερουσαλήμ νιώθεις τη βαριά θρησκευτική και πολιτική κληρονομιά. Ο πληθυσμός είναι κατά κύριο λόγο συντηρητικός, διαφορετικός από εκείνον του Τελ Αβίβ, που αποτελεί το «άλλο», φιλελεύθερο Ισραήλ. Ομως και εδώ καταγράφονται οι δύο διαφορετικές τάσεις. «Θα νικήσουμε, πρέπει να τελειώσουμε το Ιράν. Ο Νετανιάχου είναι πολύ καλός» λέει η Ντόρις καθώς ψωνίζει φρούτα στην αγορά Μαχνέ Γιεχoύντα. «Ελπίζω να τελειώσει γρήγορα, να έχουμε ειρήνη, αλλά φοβάμαι πως σε ένα-δυο χρόνια θα έχουμε πάλι προβλήματα από τη Συρία» λέει ο Τομ. Η σύντροφός του Σέλι τον μαλώνει και μετά ξεσπά: «Από τη μια είναι η ακρίβεια, από την άλλη η δυσανάλογη επιρροή των θρησκευτικών κομμάτων και της Ακροδεξιάς στην κυβέρνηση, τους δίνουν ό,τι ζητούν». Η Αννα, που διαλέγει χουρμάδες στον διπλανό πάγκο, τονίζει πως η νίκη είναι πιο σημαντική από το πορτοφόλι. «Αν φύγει από τη μέση το Ιράν, η ζωή μας θα γίνει καλύτερη. Για πολλά χρόνια ζούμε υπό μεγάλη πίεση, με την πυρηνική απειλή. Ηθελα αλλαγή, να αντικατασταθεί ο Μπίμπι, αλλά τώρα δεν το βλέπω».
«Είναι ένας δίκαιος πόλεμος»
Σε σύγκριση με τον πόλεμο των 12 ημερών τον περασμένο Ιούνιο, το Ισραήλ δέχεται τώρα λιγότερα πυραυλικά πλήγματα. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οκτώ στους δέκα πολίτες στηρίζουν τον πόλεμο εναντίον του Ιράν, ενώ το ποσοστό εκτοξεύεται στο 93% όταν αφαιρεθούν οι Παλαιστίνιοι και άλλοι Αραβες που έχουν ισραηλινή υπηκοότητα. Η αντιπολίτευση έχει συνταχθεί με τον Νετανιάχου στον πόλεμο, ενώ οι υποστηρικτές του τον βλέπουν σαν τον σύγχρονο βασιλιά Δαβίδ. Αναλυτές θεωρούν πιθανό ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές μέσα στην άνοιξη ποντάροντας στις πολεμικές επιτυχίες.
«Δεν θελήσαμε αυτόν τον πόλεμο, πρέπει να τον τελειώσουμε τώρα που κόψαμε το κεφάλι του φιδιού στην Τεχεράνη», λέει ο έποικος Μάικλ, «ψήφισα τον Μπίμπι και είμαι ικανοποιημένος από τη δουλειά του». «Χαίρομαι όταν πάω στο καταφύγιο, όταν εκπληρώνω αυτόν τον ρόλο» λέει χαμογελώντας η Σάνι, που ζει σε έναν εποικισμό κοντά στην Ιερουσαλήμ. Ο σύντροφός της Γινόν, με το αυτόματο όπλο στον ώμο, γνέφει καταφατικά. «Είναι ένας δίκαιος πόλεμος, προσεύχομαι για την ειρήνη».
Το αριστερό φιλειρηνικό στρατόπεδο, που άλλοτε έκανε αισθητή την παρουσία του, έχει κατατροπωθεί. Ο Ιτάι, υπέρμαχος του κοσμικού κράτους, είναι απαισιόδοξος. «Σε καμία περίπτωση δεν θα έχουμε ειρήνη. Υπάρχει διάσταση μεταξύ δημοκρατίας και θρησκείας. Ο Μπίμπι ενισχύεται, μακάρι η συνασπισμένη αντιπολίτευση να τον περιορίσει, αλλά μακροπρόθεσμα θα επικρατήσουν οι θρησκευόμενοι, είναι ζήτημα δημογραφίας» προσθέτει.
«Κάθε μέρα είναι χειρότερα»
Ακόμα πιο απαισιόδοξοι είναι οι Παλαιστίνιοι στην Παλαιά Πόλη που έχει ερημώσει. Παντού κατεβασμένα ρολά. «Τίποτα δεν αλλάζει, πάντα πόλεμοι, αυτή είναι η ζωή μου από το 1948» λέει ο 82χρονος Ισαάκ. «Ερχεται εδώ ο Αμερικανοεβραίος από τη Νέα Υόρκη με το αεροπλάνο, αλλά δεν μπορεί να έρθει ο Παλαιστίνιος από τη Βηθλεέμ που είναι δίπλα». Προσθέτει με πίκρα ότι εν μέσω πολέμου δύο αραβικές χώρες άνοιξαν τα σύνορά τους στους Ισραηλινούς για να τους διευκολύνουν να επιστρέψουν στη χώρα τους, την ώρα που η Γάζα είναι αποκλεισμένη και οι έποικοι κάνουν ό,τι θέλουν στη Δυτική Οχθη. «Κάθε μέρα είναι χειρότερα για τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους. Η οικογένειά μου βρίσκεται εδώ πάνω από 1.000 χρόνια» μας λέει ένας παλαιστίνιος καταστηματάρχης από τη μισάνοιχτη πόρτα του. «Αυτή η κυβέρνηση είναι η χειρότερη. Πολεμούν με τόσες χώρες, όμως το νόμισμά τους ενισχύεται. Φταίνε και οι αραβικές χώρες που τους υποστηρίζουν».
Τα μεγάφωνα από τα τζαμιά καλούν τους μουσουλμάνους σε προσευχή καθώς οι Εβραίοι ετοιμάζονται για την αργία του Σαββάτου και τα ελικόπτερα μεταφέρουν τραυματισμένους στρατιώτες από τον Λίβανο, ανάμεσά τους τον γιο του υπουργού Σμότριτς. Θα έλθει άραγε πάλι μαζί με το σκοτάδι ο εφιάλτης των πυραύλων;
