Από τις ελάχιστες γυναικείες φιγούρες που ξεχωρίζουν στο εγχώριο γαστρονοµικό τερέν, διανύοντας τον δεύτερο χρόνο ως πηδαλιούχος του ιταλικού εστιατορίου Mercato στο Four Seasons Astir Palace Hotel Athens, η Μάγκυ Ταμπακάκη αποδεικνύει καθημερινά ότι θέλει αρετή και τόλμη η γαστρονομία. Στη μικρή οθόνη, προσωπικά, από τη συμμετοχή της στο «MasterChef» κράτησα μία και μόνο φράση, η οποία ουσιαστικά καθορίζει την ίδια: «Μου έλεγαν “είναι αργά να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μαγειρική”, αλλά ποτέ δεν είναι αργά, διότι αν θες κάτι πολύ, θα το πετύχεις σε οποιαδήποτε ηλικία και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες».
Μέσα από μια άφιλτρη συζήτηση λοιπόν στη σάλα της επαγγελματικής έδρας της, λίγα λεπτά πριν από το μεσημεριανό σέρβις, χρονογραφεί τη διαδρομή έως τη συνεργασία της με την κορυφαία αλυσίδα πολυτελών ξενοδοχείων, ξεδιπλώνοντας ένα σύντομο αλλά περιεκτικό «μανιφέστο», όπου εξηγεί ότι στην αρένα της κουζίνας το άρωμα γυναίκας δεν αποτελεί τροχοπέδη αλλά, αντιθέτως, είναι άρτυμα που μπορεί να την ανεβάσει πολύ ψηλά στο γευστικό πόντιουμ.
Φωτογραφία Γιώργος Βελλής
Η μόδα, το NATO και το «MasterChef»
Ενα τρίπτυχο από τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής της, που φαινομενικά «κονταροχτυπιούνται», ουσιαστικά όμως συμμαχούν στο να εμπλουτίσει τις εμπειρίες που θα την καθόριζαν: «Θυμάμαι από έφηβη να έχω καλλιτεχνικές ανησυχίες, με αρχική κατεύθυνση κυρίως προς το σχέδιο μόδας. Εγραφα, ζωγράφιζα, έραβα – πιο μικρή, με επιρροή από τις γιαγιάδες μου –, ονειρευόμουν να γράψω ένα βιβλίο. Βέβαια ο πατέρας μου ήταν κάθετος στο κοµµάτι της “µοδίστρας”, οπότε καταπίεσα αυτή την τάση της αρτίστας και σπούδασα Πολιτικές Επιστήµες και Δηµόσια Διοίκηση στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήµιο Αθηνών. Μου άρεσε ως προσανατολισμός, και στο σενάριο δεν υπήρχε κάπου η κουζίνα ως επαγγελματικός σταθμός, μέχρι που μετακόμισα στην Ιταλία, όπου αρχικά έκανα το μεταπτυχιακό μου, με βλέψεις να δουλέψω στο Κολέγιο Αμυνας του NATO, στη Ρώμη.
Οι σπουδές έγιναν γιατί έπρεπε, όμως κάπου ενδιάμεσα ανακάλυψα ότι υπήρχε ένα ενδόμυχο πάθος για τη γεύση – βρισκόμουν εξάλλου στην Ιταλία, που ήταν απίστευτα μεγάλη έμπνευση –, το οποίο ενισχύθηκε μαγειρεύοντας για φίλους στο σπίτι ολόκληρα μενού. Τη στιγμή όμως που αποφάσισα να κάνω το επόμενο βήμα έμαθα ότι ήμουν έγκυος, κάτι που ωστόσο δεν με εμπόδισε να γραφτώ αρχικά σε ερασιτεχνική σχολή μαγειρικής και στη συνέχεια σε επαγγελματική, για να πάρω το δίπλωμα του μάγειρα – όχι του σεφ, γιατί μάγειρας σπουδάζεις, σεφ γίνεσαι. Η πρακτική άσκηση στο εξαιρετικό εστιατόριο Essenza του Πιεγκάρο ενίσχυσε σημαντικά την καλλιτεχνική μου φύση και πλέον, μία δεκαετία μετά, νιώθω τη μαγειρική ως προσωπική ζωογόνο δύναμη» σημειώνει.
Φωτογραφία Γιώργος Βελλής
Το «MasterChef» στην Ελλάδα ήταν ο μοχλός του Αρχιμήδη, αφού έλειπε ήδη 10 χρόνια από τα πάτρια εδάφη και ήταν νέα στον χώρο της μαγειρικής, με ελάχιστη εμπειρία: «Δεν γνώριζα κανέναν, ο χρόνος πίεζε και ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά, οπότε βούτηξα στα βαθιά θεωρώντας αυτή – στη συγκεκριμένη φάση – ως τη μοναδική ευκαιρία που θα μου έδινε ώθηση ώστε να μπορώ να εργάζομαι μεγαλώνοντας παράλληλα τον γιο μου.
Και έτσι έγινε. Βέβαια, η τηλεόραση ενέχει κινδύνους, έπρεπε να προσπαθώ να αποδείξω την αξία μου καθημερινά ως Μάγκυ Ταμπακάκη, όχι ως “Μάγκυ του ‘MasterChef'”, σε όσους με αντιμετώπιζαν με επιφύλαξη, κάτι που ήταν πολύ λογικό. Στα “κόμπλεξ” του μυαλού μου, αυτή η σκέψη στροβίλιζε μόνιμα, χωρίς όμως να έχω άμεση εμπειρία αρνητικής αντιμετώπισης λόγω τηλεόρασης ή φύλου. Κάποιοι, ωστόσο, μου είχαν πει ευθέως, με απόλυτη ειλικρίνεια – κάτι που εκτιμώ – ότι πίστευαν πως δεν θα τα καταφέρω στο απαιτητικό πόστο της σεφ ξενοδοχειακού εστιατορίου. Νομίζω όμως ότι σήμερα, πιο ώριμη πλέον από κάθε σκοπιά, διέψευσα ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό».
Φωτογραφία Γιώργος Βελλής YVL_8830
«Ψυχρή εκτελέστρια» στην αρένα της κουζίνας
Η Μάγκυ Ταμπακάκη είναι από τις ελάχιστες γυναίκες επικεφαλής επαγγελματικής κουζίνας στην Ελλάδα. Τι προϋποθέτει η παραμονή στον χώρο; «Γνώριζα και έμαθα στην πράξη ότι η επαγγελματική μαγειρική απαιτεί οργανωτικότητα και ψυχραιμία και, παρόλο που είμαι ευαίσθητη ως άνθρωπος, είμαι παράλληλα “ψυχρή εκτελέστρια”. Προτεραιότητες, δυνατός χαρακτήρας και επιβίωση είναι οι λέξεις-κλειδιά για την παραμονή στον χώρο μας, είτε είσαι γυναίκα είτε άνδρας. Δεν έχει φύλο η γαστρονομία. Ομολογώ ότι υπήρξαν στιγμές που βρέθηκα σε θέση σχεδόν αναθεώρησης της απόφασής μου να ακολουθήσω τη συγκεκριμένη πορεία, γιατί πάντα όταν φοβάμαι θέλω να φύγω τρέχοντας, η πρόκληση όμως ήταν – και είναι – να αντιμετωπίσω το άγνωστο, όχι να κουλουριαστώ στο λαγούμι μου. Δεν είναι εύκολη η διαδρομή, πάντα κάτι θυσιάζεις, ακόμα και το σώμα σου, που ενίοτε σε εγκαταλείπει· έχω κλάψει γοερά από τύψεις επειδή δεν μπορούσα να έχω ποιοτικό χρόνο με το παιδί μου – που συχνά κοιμόταν σε διαμορφωμένο χώρο στη λάντζα όταν ήταν πιο μικρός και τώρα για να τον δω ξυπνάω ξημερώματα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν αυτές τις θυσίες, αλλά πηγαίνουν δυστυχισμένοι στο γραφείο τους. Τουλάχιστον δεν είμαι από αυτούς. Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου και ας με “σκοτώνει”. Η τέχνη της ισορροπίας εντός και εκτός κουζίνας είναι πολύ σημαντική, αλλά έχω εξοικειωθεί με την ιδέα ότι δεν θα καταφέρνω πάντοτε να κρατάω τις ισορροπίες γιατί, καλώς ή κακώς, τέλειες οικογένειες και υπεράνθρωποι δεν υπάρχουν».
Φωτογραφία Γιώργος Βελλής
Γαστρονομία με άρωμα γυναίκας
Εν έτει 2026 λοιπόν, νοηματοδοτείται το να συζητάμε για «τη θέση της γυναίκας σε επαγγελματικές κουζίνες», να βραβεύονται ειδικά γυναίκες από έγκριτους θεσμούς για την επιτυχή πορεία τους στον χώρο ή αυτό διαιωνίζει όλα τα ζητήματα που έχουν σχέση με παρωχημένες ιδέες για τη θέση μιας γυναίκας σε θέσεις επικεφαλής; Πώς εξηγεί την ελλιπή εκπροσώπηση των γυναικών στις ελληνικές – και όχι μόνο – κουζίνες;
«Προφανώς δεν έχει νόημα να βραβεύεσαι ως γυναίκα, γιατί είναι σαν να σε διαφοροποιούν, και αυτό κάθε άλλο παρά καλό είναι. Για ποιον λόγο η δουλειά μας πρέπει να είναι “ανδροκρατούμενη” εφόσον μπορούμε να αντεπεξέλθουμε; Το “αδύναμο φύλο” είναι ψευδαίσθηση, καθώς από τη μήτρα της μάνας μας αντέχουμε περισσότερο. Είμαστε τόσο ισχυρές, σε βαθμό που θα ήταν επικίνδυνο να αναγνωριστεί. (γελάει) Εχουμε δυνατή ταυτότητα στην κουζίνα γιατί το ανδρικό χέρι έχει περισσότερη τεχνική, το γυναικείο όμως διαθέτει συναίσθημα και “ευαισθησία”, γι’ αυτό και όταν συνεργαζόμαστε σωστά πετυχαίνουμε ζεν γευστικό και αισθητικό αποτέλεσμα. Δεν είναι λοιπόν θέμα φεμινισμού, αλλά λογικής. Λιγότερες είμαστε ίσως γιατί απογοητευόμαστε εύκολα επιλέγοντας να μπούμε στα κουτάκια όπου μεγαλώσαμε. Το να είσαι ευτυχισμένος, να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου με επιχειρήματα (ή να παραδέχεσαι τα λάθη σου) είναι κανόνες αυτοσυντήρησης και εξέλιξης. Κάπως έτσι διεκδικείς και κερδίζεις σεβασμό και αναγνώριση. Το ότι βλέπω στην πράξη τις αλλαγές που έγιναν σε διάστημα δύο ετών από τότε που ανέλαβα χρέη επικεφαλής του Mercato, το οποίο συγκαταλέγεται στο χαρτοφυλάκιο μιας τεράστιας πολυεθνικής, αλλά και στη ζωή μου είναι προσωπική επιτυχία. Αποτυχία θα ήταν να τα παρατήσω» σημειώνει ολοκληρώνοντας.
Η φωτογράφιση πραγµατοποιήθηκε στο εστιατόριο Mercato του Four Seasons Astir Palace Hotel Athens (Απόλλωνος 40, Βουλιαγµένη, τηλ. 210-8901.199).
