Μεγάλο εκνευρισμό προκάλεσε, κυρίως στα εγχώρια ΜΜΕ, η πρόσφατη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Αμύνης με τον τίτλο «Οι τελευταίες δηλώσεις του Μητσοτάκη». Με αυτήν, η τουρκική πλευρά αμφισβητεί, για μία ακόμη φορά, το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια. Στην τουρκική ανακοίνωση, τονίζεται ότι δηλώσεις, όπως οι πρόσφατες του έλληνα πρωθυπουργού σχετικά με τη δυνατότητα αυτή, «δεν παράγουν καμία έννομη συνέπεια» για τη χώρα τους.
Ούτε και για τη δική μας, όμως, ας μην κοροϊδευόμαστε. Θεωρητικό είναι το δικαίωμα, θεωρητική και η δυνατότητά μας να το ασκήσουμε. Στην πράξη, ούτε ο Σαμαράς ούτε καν ο Βελόπουλος θα τολμούσαν να το επιχειρήσουν. Ποιος θέλει καβγάδες στο Αιγαίο όταν οι τουρκικές προθέσεις είναι γνωστές από το 1995 (casus belli), η δε επικράτεια της χώρας μας τόσο εκτεθειμένη και ευπρόσβλητη, λόγω του νησιωτικού χαρακτήρα μεγάλου μέρους της; Μόλις παραλάβαμε την πρώτη φρεγάτα, τον «Κίμωνα», αμέσως να τη χαλάσουμε, προτού τη χαρούμε όπως είναι του κουτιού;
Επομένως, δεν βλέπω για ποιον λόγο να νιώθουμε ότι μας προκαλούν και να αρπαζόμαστε. Απλώς, εν όψει της συνάντησης Μητσοτάκη και Ερντογάν στις 11 του μηνός, αμφότερες οι πλευρές επαναλαμβάνουν τις πάγιες θέσεις τους. Εμείς τις δικές μας, εκείνοι τις δικές τους. Ξέρουμε, όμως, τόσο εμείς όσο και οι Τούρκοι ότι λύση θα επέλθει μόνο με συνεννόηση των δύο πλευρών. Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία επιδιώκει τη διαπραγμάτευση από θέση ισχύος, ενώ εμείς τη θέλουμε επί ίσης βάσεως.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι δεν υποτιμάμε καθόλου την τουρκική απειλή, γι’ αυτό και δεν τολμάμε να κλείσουμε το Αιγαίο και να το μετατρέψουμε σε ελληνική λίμνη – κάτι που δεν θα ήθελε καμία τρίτη χώρα, όχι μόνο η Τουρκία. Τώρα, αν εμείς θεωρούμε εθνική υποχρέωση να παριστάνουμε ότι αυτό που περιγράφω παραπάνω δεν συμβαίνει, αν θεωρούμε πατριωτικό καθήκον να φρίττουμε κάθε φορά που η πραγματικότητα μας θυμίζει την ύπαρξή της, τότε αυτό είναι άλλης τάξεως θέμα, ψυχιατρικής μάλλον, και δεν θέλω να ανακατεύομαι με τέτοια…
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος εθεωρείτο γενικώς «σοβαρός», αν και προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Ισως επειδή ήταν πιο πολιτισμένος και διαλλακτικός εν σχέσει με άλλους του κλάδου του – βλέπε, λ.χ., Φωτόπουλο. Πόσο σοβαρός όμως μπορεί να είναι, αναρωτιέμαι, όταν στη δήλωση με την οποία απαντά στο πόρισμα της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες προειδοποιεί τους συκοφάντες (sic) να φοβούνται και να κρύβονται, διότι θα προσφύγει και στα εθνικά και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Θα προσφύγει, δηλαδή, εναντίον του Χαράλαμπου Βουρλιώτη, του προέδρου της Ανεξάρτητης Αρχής; Γιατί αυτός είναι που διαπιστώνει ενδείξεις και υπόνοιες για δύο κακουργήματα, τα οποία φέρεται να έχει διαπράξει ο κ. Παναγόπουλος, δεν πρόκειται για κάποια αναξιόπιστη φυλλάδα, ούτε για ανώνυμους υβριστές στα σόσιαλ.
Ας λάβουμε υπ’ όψιν και δύο άλλες παραμέτρους της υπόθεσης, σεβόμενοι το τεκμήριο της αθωότητας του κ. Παναγόπουλου. Πρώτον, ότι ο κ. Βουρλιώτης δεν έχει δώσει δείγματα επιπολαιότητας μέχρι τώρα – κάθε άλλο μάλιστα. Δεύτερον, ότι δεδομένου του θεσμικού ρόλου του κ. Παναγόπουλου ως προέδρου της ΓΣΕΕ, οι ενδείξεις εις βάρος του, τις οποίες εντοπίζει το πόρισμα, θα σταθμίστηκαν δύο και τρεις φορές.
Να κλείσω το σημείωμα για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και τα προβλήματά του με μία ανάμνηση. Στην πρώτη, τη λεγόμενη παρθενική τηλεοπτική εμφάνισή του, πριν από τουλάχιστον 25 χρόνια, θυμάμαι ότι ο κ. Παναγόπουλος είχε εμφανιστεί με μανικετόκουμπα και δαχτυλίδι chevalier. Αντιλαμβάνεστε το κράξιμο που επακολούθησε και, έκτοτε, δεν τα ξαναφόρεσε ποτέ. Δημοσίως τουλάχιστον…
ΛΥΚΕΙΟ
Διαβάζω, προς μεγάλη ικανοποίησή μου, ότι το υπουργείο Πολιτισμού ξεκινά έργα για την ανάδειξη και την περαιτέρω αξιοποίηση του αρχαιολογικού χώρου του Λυκείου του Αριστοτέλη. Το πρώτο από τα έργα αυτά είναι η εγκατάσταση περιπτέρου ψηφιακής ενημέρωσης των επισκεπτών για τον βίο και το έργο του Αριστοτέλη. Το δεύτερο θα είναι η κατασκευή εισόδου, με τα ανάλογα κτίρια για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών (εκδοτήριο εισιτηρίων, μπαρ, τουαλέτες, υποθέτω…). Ολα αυτά είναι πολύ ωραία και σωστά, εύγε στο υπουργείο.
Ομως υπάρχει κάτι ακόμη καλύτερο. Γιατί να μπει περίπτερο ψηφιακής ενημέρωσης όταν υπάρχει κοτζάμ Προκόπιος Παυλόπουλος, που είναι κολλητός του, με την έννοια ότι μελετά συστηματικά το έργο του μεγάλου φιλοσόφου; Προσφάτως μάλιστα εξέδωσε βιβλίο σχετικά με τον Αριστοτέλη και την Τεχνητή Νοημοσύνη, παρότι ο ίδιος δεν έχει ιδέα από Τεχνητή Νοημοσύνη.
Τι καλύτερο, λοιπόν, αντί για περίπτερο να έχεις τον κ. Παυλόπουλο να ξεναγεί ο ίδιος στους επισκέπτες, οι οποίοι σίγουρα θα είναι ανώτερου μορφωτικού επιπέδου για να θέλουν να δουν τον χώρο όπου έζησε και δίδαξε για δώδεκα χρόνια ο Αριστοτέλης. Επιπλέον, θα έχει και την ευκαιρία να περάσει και δυο κουβέντες για τα ελληνοτουρκικά. Αν μάλιστα συμφωνούσε να φοράει χλαμύδα, θα ήταν ιδεώδες!
